ความหวังสุดท้าย

"ถ้ามือสั่นแบบนั้น ต่อให้เป็นไอเทมระดับตำนาน มันก็ไม่มีวันยอมรับนายน่ะ เรย์" เสียงของเซนราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น เขาขยับกายขวางหน้าเรย์ไว้ ในขณะที่ไอหมอกสีดำมืดมิดจากฝีมือของบั๊กมาสเตอร์กำลังกัดกินพื้นที่ฝั่งทิศตะวันตกของวิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างรวดเร็ว ทุกสิ่งที่ถูกสัมผัสสลายกลายเป็นละอองพิกเซลที่แตกกระจายเหมือนแก้วที่ถูกทุบ เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร มือของเขากำลังสั่นเทาจริงๆ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตายที่ใกล้เข้ามา แต่มันคือสัมผัสที่ตกค้างจากคำพูดสุดท้ายของเพื่อนร่วมทางที่เพิ่งสูญเสียไป... ประโยคที่ว่า *'นายต้องช่วยตั้งชื่อให้เจ้าหมาป่าตัวนั้นแทนฉันด้วยล่ะ'* ยังคงวนเวียนอยู่ในหูราวกับคำสาปที่เรย์ไม่อยากให้มันกลายเป็นความจริง "ลูน่า" เรย์เรียกชื่อคู่หูตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ ขนสีขาวสะอาดของจิ้งจอกหิมะตัวน้อยตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นควันและคราบน้ำตา ลูน่าไม่ได้ส่งเสียงร่าเริงอย่างเคย มันเพียงแค่เอาหัวถูไถแก้มของเรย์เบาๆ ราวกับจะบอกว่า 'เรายังเหลือกันอยู่' "เรย์... ตั้งสติหน่อย" เซนคว้าไหล่ของเรย์เขย่าแรงๆ "ตอนนี้บั๊กมาสเตอร์กำลังจะดึงเอาโค้ดหลักของแผนที่ส่วนนี้ไปใช้ ถ้าเราไม่ชิง 'หยาดน้ำตาแห่งพฤกษา' มาให้ได้ โลกใบนี้... ทั้งมอนสเตอร์ที่นายรัก ทั้งความทรงจำทั้งหมด จะถูกลบหายไปตลอดกาลนะ!" เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บปวดที่หน้าอก เขามองไปยังแท่นหินใจกลางวิหาร ที่นั่นมีอัญมณีสีเขียวมรกตวางอยู่ แต่มันไม่ได้เปล่งประกายงดงาม หากแต่ดูหม่นหมองและแตกร้าวจากการถูกไวรัสรุกราน มันคือไอเทมศักดิ์สิทธิ์ชิ้นเดียวที่จะกู้คืนระบบได้ แต่เงื่อนไขในการครอบครองคือ 'หัวใจที่ไร้ซึ่งความอาลัย' "หัวใจที่ไร้ซึ่งความอาลัย..." เรย์พึมพำ ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังรอยแยกที่ค่อยๆ ขยายตัวบนพื้นวิหาร "ใครจะทำได้กันล่ะเซน ในเมื่อคนข้างหลังเพิ่งจะจากไปตรงหน้าเราเนี่ย!" ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังก้องไปทั่ววิหาร บั๊กมาสเตอร์ปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมสีเทาหม่น ผิวหนังของเขาดูผิดเพี้ยนไปจากปกติเหมือนข้อมูลที่ถูกเขียนทับซ้อนกันจนบิดเบี้ยว เขาลอยตัวอยู่เหนือแท่นหิน สายตาเหยียดหยามมองลงมายังกลุ่มของเรย์ "ความโศกเศร้าคือบั๊กที่น่ารำคาญที่สุดในโลกเสมือนใบนี้" บั๊กมาสเตอร์เอ่ยพลางสะบัดมือ พลังงานสีดำพุ่งเข้าโจมตีทันที "ความรัก? มิตรภาพ? ความอาลัย? พวกแกมันก็แค่ข้อมูลขยะที่ควรถูกลบไปพร้อมกับเกมเฮงซวยนี่!" "หลบไป!" เซนคำรามลั่น เขากระโดดเข้าขวางการโจมตีโดยใช้โล่ศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวต้านทานไว้ แรงปะทะทำให้ร่างของเซนกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินจนร้าว แต่เขาก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว "เรย์! อย่ามัวแต่เศร้า! นายมีมอนสเตอร์ที่ต้องปกป้องไม่ใช่หรือไง!" เซนตะโกนผ่านความโกลาหล เรย์มองไปยังลูน่าที่กระโดดลงจากไหล่ไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา แม้ร่างจะเล็กจิ๋ว แต่แววตาของมันกลับเด็ดเดี่ยวอย่างไม่น่าเชื่อ มันหันกลับมามองเรย์แล้วส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะกระโจนเข้าหาม่านพลังงานสีดำของบั๊กมาสเตอร์ด้วยตัวเปล่า "ลูน่า! ไม่นะ!" เรย์ร้องลั่น เขาไม่ได้เห็นภาพลูน่าถูกทำลาย แต่เขากลับเห็นจิ้งจอกตัวน้อยปลดปล่อยพลังเฮือกสุดท้ายออกมา ลำแสงสีขาวบริสุทธิ์อาบไล้ไปทั่ววิหาร ลบล้างหมอกสีดำที่บั๊กมาสเตอร์สร้างขึ้นจนสิ้นฤทธิ์ ในเสี้ยววินาทีนั้น เรย์เข้าใจแล้ว... การที่ต้องปล่อยวางไม่ได้หมายถึงการลืม แต่หมายถึงการเก็บรักษาความทรงจำเหล่านั้นไว้ในฐานะ 'แรงผลักดัน' เพื่อปกป้องสิ่งที่จะตามมาในอนาคต เรย์พุ่งตัวออกไป สองเท้าเหยียบลงบนพื้นหินที่กำลังแตกระแหง มือของเขาคว้าหมับไปที่อัญมณีใจกลางแท่นหินทันทีที่ม่านพลังงานของบั๊กมาสเตอร์แตกสลาย "แก... แกทำอะไรลงไป!" บั๊กมาสเตอร์คำรามอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาฉายแววหวาดกลัวเป็นครั้งแรก อัญมณีในมือเรย์เริ่มส่องแสงเจิดจ้า แสงนั้นร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่ชำระล้างสิ่งชั่วร้าย เรย์รู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย แต่ในขณะที่เขากำลังจะคืนสมดุลให้โลกใบนี้ เสียงหนึ่งที่เขาคุ้นเคยที่สุดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... ไม่ใช่เสียงของบั๊กมาสเตอร์ ไม่ใช่เสียงของเซน แต่เป็นเสียงที่ควรจะหายไปจากโลกนี้แล้ว "เรย์... ชื่อของเขาน่ะ... ฉันเตรียมไว้ให้แล้วนะ..." เรย์ตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองเบื้องหลังด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น ร่างของเพื่อนร่วมทางคนเดิมยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพกึ่งโปร่งใส ดวงตายิ้มแย้มเหมือนครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน แต่ทว่า... บรรยากาศรอบตัวเขากลับไม่ได้มาจากโลกเสมือนใบนี้ มือของบุคคลปริศนายื่นออกมาสัมผัสที่ไหล่ของเรย์ พร้อมกับกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้โลกทั้งใบต้องสั่นคลอน "อย่าคืนสมดุลตอนนี้... เพราะถ้าทำไป 'คนคนนั้น' จะไม่ได้แค่ถูกลบออกจากเกม แต่จะถูกลบออกจากความทรงจำของนาย... และของทุกคนตลอดกาล" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 36 นี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความกล้าหาญของเรย์จะส่งถึงใจทุกคนค่ะ