เตรียมตัวเข้าสู่มหาสงคราม

"ถ้าเราไม่ยอมรวมตัวกันตอนนี้ โลกทั้งใบที่พวกเราเฝ้าฟูมฟักมา... ก็ไม่ต่างอะไรกับไฟล์ขยะที่รอวันถูกกดลบทิ้งหรอกนะ!" เสียงของเรย์ดังก้องอยู่กลางโถงประชุมกิลด์พันธมิตร บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะเต็มไปด้วยความโอ่อ่ากลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาจากหัวหน้ากิลด์นับสิบชีวิตจับจ้องมาที่เด็กหนุ่มเจ้าของฉายา 'นักจูนจิตมอนสเตอร์' ด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความหวังและความหวาดระแวง ลูน่า—จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่มีขนฟูฟ่องสีเงินยวง—ขดตัวอยู่บนบ่าของเรย์ ดวงตาสีฟ้าครามของมันหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังอ่านใจผู้คนที่อยู่เบื้องหน้า หูเล็กๆ ของมันกระดิกไปมาเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของความกังวลที่แผ่ออกมาจากทุกคนในห้อง "นายพูดง่ายนะเรย์ แต่ที่นี่มีกิลด์ที่เคยเป็นศัตรูกันมานานกี่กิลด์?" หัวหน้ากิลด์สายเลือดดุดันคนหนึ่งกระแทกมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก "จะให้เราวางดาบแล้วหันมาจับมือกับพวกที่เคยหักหลังเราเมื่อเดือนก่อน... นายคิดว่าคนในกิลด์ฉันจะยอมเหรอ?" เซนที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้เรย์เล็กน้อย ดวงตาของเขาคมกริบ กวาดมองไปรอบห้องอย่างไม่เกรงกลัว "การหักหลังในอดีตคือรอยร้าวในเกม แต่การลบเซิร์ฟเวอร์ทิ้งคือการสูญเสียทุกอย่างที่พวกคุณสร้างมา ทั้งความทรงจำ ทั้งมอนสเตอร์ที่เลี้ยงดูมากับมือ... คุณจะเลือกรักษาศักดิ์ศรีที่ไร้ความหมาย หรือจะเลือกปกป้องหัวใจของพวกคุณกันแน่?" คำพูดของเซนบาดลึกเข้าไประหว่างรอยแยกของความเชื่อมั่น บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหายใจหนักๆ ของผู้เล่นระดับสูงที่กำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง 'อีโก้' กับ 'อนาคต' เรย์ไม่รอช้า เขาเดินไปที่กลางโต๊ะ ก่อนจะวาง 'ไข่มอนสเตอร์ปริศนา' ที่ได้รับมาจากเหตุการณ์คราวก่อนลงกลางโต๊ะ แสงสีม่วงจางๆ แผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่น ทำให้ทุกคนชะงัก "บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้แค่ต้องการทำลายระบบ" เรย์กระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น "เขากำลังแทรกซึมผ่านมอนสเตอร์ที่พวกคุณรัก เขากำลังเปลี่ยน 'เพื่อน' ให้กลายเป็น 'อาวุธ' ที่พร้อมจะทำลายเจ้าของจากข้างใน ถ้าพวกเรายังมัวแต่ตีกันเอง สุดท้าย... มือของพวกคุณทุกคนนั่นแหละที่จะต้องเป็นคนลงมือสังหารมอนสเตอร์ของตัวเองด้วยน้ำมือคุณเอง" "หมายความว่าไง?" ใครบางคนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "หมายความว่าที่ผ่านมา... มอนสเตอร์ที่เกิด 'อาการผิดปกติ' ตามเมืองต่างๆ ไม่ได้เป็นแค่บั๊กของระบบ แต่มันคือผลงานของเขา" เรย์ตอบพลางกอดลูน่าแน่นขึ้น ลูน่าเงยหน้าขึ้นมองเรย์ด้วยสายตาที่แสดงความเห็นอกเห็นใจ มันรู้ดีว่าเรย์กำลังแบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียมอนสเตอร์ที่ถูกบั๊กมาสเตอร์ควบคุมไปในตอนก่อนหน้าไว้เพียงลำพัง ห้องประชุมเริ่มอื้ออึงด้วยเสียงถกเถียงที่เปลี่ยนไป จากการโต้แย้งกลายเป็นระดมความคิด การวางแผนมหาสงครามในครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของพลังโจมตี แต่มันคือเรื่องของ 'ความไว้วางใจ' ที่ต้องก่อร่างขึ้นใหม่บนซากปรักหักพังของความขัดแย้งเดิม "เราจะแบ่งแนวป้องกันออกเป็นสี่ทิศ" เซนเริ่มกางแผนที่โฮโลแกรมขึ้นมา "กิลด์สายป้องกันหลักต้องประจำที่เขตแดนชั้นใน ส่วนสายโจมตีระยะไกลจะคอยสนับสนุนจากแนวหลัง และที่สำคัญที่สุด... เรย์จะเป็นคนคอยประสานงานเรื่องการสื่อสารกับมอนสเตอร์ในสนามรบ เพื่อป้องกันไม่ให้บั๊กมาสเตอร์ใช้คลื่นความถี่แทรกแซงพวกมันได้" ทุกคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แม้จะยังมีความระแวงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ในยามวิกฤตที่ต้องเผชิญกับศัตรูที่อยู่เหนือธรรมชาติอย่างบั๊กมาสเตอร์ การรวมกลุ่มคือทางรอดเดียวที่เหลืออยู่ "แล้วถ้า... ถ้าเขาเริ่มโจมตีวันนี้ล่ะ?" เรย์เอ่ยถามขณะมองออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นท้องฟ้าของเกมที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือด สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานเริ่มปรากฏขึ้นทั่วทุกมุมเมือง ทันใดนั้น เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศตะวันออกของเมืองหลักทำให้ทุกคนสะดุ้งสุดตัว แผ่นดินในเกมสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว ลูน่ากระโจนออกจากบ่าของเรย์และแยกเขี้ยวขู่ไปที่ประตูห้องประชุมอย่างเกรี้ยวกราด บานประตูไม้หนักอึ้งถูกกระแทกจนพังพินาศพร้อมกับร่างของลูกน้องกิลด์คนหนึ่งที่กระเด็นเข้ามา เลือดในเกมของเขากำลังกลายเป็นละอองแสงจางๆ ก่อนจะขาดใจตายในเวลาต่อมา เบื้องหลังซากประตูนั้น ไม่ใช่กองทัพมอนสเตอร์อย่างที่คาดหวัง แต่เป็นชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิทที่มีเส้นใยโปรแกรมสีม่วงเรืองแสงพันธนาการรอบตัว—บั๊กมาสเตอร์ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก "วางแผนกันสนุกเชียวนะครับ แต่พวกคุณลืมอะไรไปอย่างหนึ่ง..." บั๊กมาสเตอร์เอ่ยพลางยกมือขึ้น แสงสีม่วงพุ่งออกจากปลายนิ้วเข้าใส่สัตว์เลี้ยงที่ทุกคนในห้องนำติดตัวมา "ว่าพวกคุณไม่มีวันหนีพ้น... จากความแค้นที่ผมเตรียมไว้ให้!" ทันใดนั้น มอนสเตอร์คู่ใจของหัวหน้ากิลด์ทุกคนในห้องก็หยุดชะงัก ดวงตาของพวกมันเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเหมือนกับบั๊กมาสเตอร์ ก่อนจะค่อยๆ หันปากกระบอกปืนและคมเขี้ยวกลับมาที่เจ้าของของตัวเอง เสียงขู่ฟ่อของมอนสเตอร์เหล่านั้นดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เพิ่งจะสร้างความเป็นพันธมิตรได้ไม่กี่นาที เรย์เบิกตากว้าง ความหวังที่เขาเพียรพยายามสร้างมาตลอดทั้งตอนพังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นลูน่าที่อยู่ข้างๆ ตัวเขาเริ่มสั่นเทาและพยายามต่อสู้กับแสงสีม่วงที่กำลังคืบคลานเข้าสู่ดวงตาของมัน "ลูน่า... ไม่นะ... อย่า!" เรย์ตะโกนก้องก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาคู่หูตัวน้อยของเขา แต่ทันทีที่สัมผัสตัวมัน เขาก็รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างจนสลบเหมือดไป... ทิ้งให้ทุกคนในห้องเผชิญกับนรกที่กำลังเริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีผู้ชี้นำ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 37 นี้ด้วยกันนะคะ ความรู้สึกที่ลุ้นระทึกของทุกคนคือพลังใจสำคัญของนักเขียนค่ะ!