การปกป้องที่แสนเหนื่อยล้า

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและโค้ดข้อมูลที่ถูกเผาไหม้คละคลุ้งอยู่ในอากาศเสมือนจริงจนแสบจมูก เสียงกระซิบนั้นยังคงวนเวียนอยู่ข้างใบหูของเรย์ ราวกับพิษร้ายที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่กระแสเลือด “อย่าไปฟังมันเลยนะ... เพราะคนที่ฆ่าลูน่าจริงๆ ไม่ใช่เขา แต่คือฉันเอง” ดวงตาของเรย์เบิกกว้าง ร่างกายที่เคยยืดหยุ่นด้วยทักษะการต่อสู้กลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูยักษ์ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ ราวกับระบบของเกมถูกกดปุ่มหยุดเวลาไว้กระทันหัน หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำจนเสียงมันดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่ความตกใจจากการถูกหักหลัง แต่เป็นความว่างเปล่าเย็นเยียบที่กัดกินช่องท้องจนหายใจไม่ออก "เธอ... พูดอะไรน่ะ..." เรย์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา ดวงตาคู่คมสั่นระริกขณะค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของมือเย็นเฉียบที่แตะอยู่บนไหล่ เซนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักชักกระบี่คู่ใจออกมาทันที ประกายแสงสีฟ้าจากคมดาบสะท้อนกับดวงตาที่หรี่แคบลงอย่างอันตราย บรรยากาศรอบตัวเซนเปลี่ยนไปเป็นความดุดันที่พร้อมจะสังหารทุกสิ่งที่ขวางหน้า “ถอนคำพูดซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะถือว่าเธอเป็นศัตรู... ต่อให้เธอจะเป็นใครก็ตาม!” ร่างที่ยืนอยู่เบื้องหลังเรย์คือเงาร่างหนึ่งที่สวมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ความมืด แต่รอยยิ้มที่ยกขึ้นที่มุมปากนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน... มันคือรอยยิ้มของคนที่ควรจะติดอยู่ภายในเขตปลอดภัยของเมืองหลวงไม่ใช่หรือ? “หึ... เซน นายคิดว่านายปกป้องเขาได้จริงๆ งั้นเหรอ?” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น พร้อมกับหมอกสีดำทึบที่เริ่มพวยพุ่งออกมาจากพื้นดินรอบตัวพวกเขาทั้งสามคน *ประกาศเตือนจากระบบ: พื้นที่บริเวณนี้ถูกบล็อกสัญญาณการเชื่อมต่อ ผู้เล่นไม่สามารถใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายหรือติดต่อภายนอกได้* เสียงเตือนสีแดงฉานสาดส่องลงมาบนใบหน้าของทุกคน บั๊กมาสเตอร์ที่พยายามจะรัวนิ้วพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อแก้สถานการณ์กลับต้องหน้าซีดเผือก เมื่อหน้าจอทั้งหมดขึ้นข้อความสีแดงตัวโตว่า *'Access Denied'* "เป็นไปไม่ได้! รหัสผ่านนั่น... มันถูกเข้ารหัสด้วยระบบความปลอดภัยสูงสุดของเซิร์ฟเวอร์หลัก เธอไปเอาสิทธิ์แอดมินระดับนี้มาจากไหนกัน!" บั๊กมาสเตอร์ตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผมของโปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้หยิ่งทะนงในฝีมือตัวเองมาตลอด "ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของพวกนายต่างหากล่ะที่น่าขัน" ร่างในชุดฮู้ดก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว หมอกสีดำรอบตัวพลันก่อตัวเป็นรูปร่างของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยดวง มันส่งเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ "ลูน่าไม่ได้ตายเพราะบอสลับในดันเจี้ยนนั้นหรอกนะ เรย์... แต่เธอตายเพราะ 'แพץช์อัปเดต' ที่ฉันเป็นคนเขียนขึ้นมาเพื่อกำจัดสิ่งแปลกปลอมต่างหากล่ะ" จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่แอบซ่อนอยู่ภายในกระเป๋าเสื้อของเรย์ส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ มันสั่นเทด้วยความโกรธและหวาดกลัว ขนสีขาวบริสุทธิ์ตั้งชันขึ้นทุกเส้น ลูน่ายื่นหัวออกมาแล้วพยายามจะกระโดดเข้าใส่ร่างนั้น แต่เรย์กลับคว้าตัวมันไว้แน่น อ้อมแขนที่โอบกอดเจ้าตัวเล็กสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ทำไม..." เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ "ทำไมเธอต้องทำแบบนั้น... ลูน่าไม่ได้ทำอะไรผิด!" "เพราะมันคือ 'ข้อมูล' ที่เกินความจำเป็นไงล่ะ!" เสียงนั้นเปลี่ยนเป็นแหลมสูงและเย็นชา เงาสีดำมหึมาด้านหลังยกกรงเล็บขนาดใหญ่ขึ้นเตรียมตะปบลงมา "เกมนี้ไม่มีพื้นที่ให้มอนสเตอร์ที่พัฒนารู้สึกนึกคิดได้เองหรอกนะ! ทุกอย่างต้องถูกรีเซ็ต... และพวกนายทุกคน ก็คือบั๊กที่ต้องถูกกำจัดในตอนนี้ด้วย!" กรงเล็บมหึมาฟาดลงมาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ! "หลบไป!" เซนพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ใช้กระบี่รับการโจมตีนั้นไว้เต็มแรง แรงปะทะทำให้พื้นดินรอบตัวแตกละเอียดเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เซนกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน แรงมหาศาลจากโปรแกรมทำลายล้างกำลังกดทับร่างของเขาจนเข่าข้างหนึ่งทรุดลงกระแทกพื้น "เซน!" เรย์ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ เขาอยากจะเข้าไปช่วย แต่แขนขากลับหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ "อย่าห่วงฉัน... วิ่งหนีไปซะ เรย์!" เซนตะโกนกลับมา เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกจากมุมปากของชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมแพ้ใคร "นายต้องรอดไปให้ได้... พา, พาเจ้าจิ้งจอกนั่นหนีไป!" บั๊กมาสเตอร์ที่ตอนนี้หมดหนทางต่อสู้ทางเทคโนโลยี กัดฟันกรอดก่อนจะคว้าแขนของเรย์ไว้ "ทางนี้! ฉันพอจะมีทางหนีทีไล่เหลืออยู่บ้าง แม้ว่ามันจะเสี่ยงโบบ้านก็ตาม!" เรย์หันกลับไปมองร่างในชุดฮู้ดที่ยืนมองพวกเขาด้วยสายตาราบเรียบไร้ความรู้สึก ดวงตาสีแดงของโปรแกรมทำลายล้างกำลังจ้องตรงมาที่เขา ราวกับพญาอสูรที่กำลังรอคอยเวลาขยี้เหยื่อให้แหลقคามือ ความรู้สึกผิด ความโกรธแค้น และความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ แต่ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะวิ่งหนีเข้าไปในประตูมิติฉุกเฉินที่บั๊กมาสเตอร์เปิดขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายสิบคู่ก็ดังขึ้นล้อมรอบพวกเขาทั้งสี่คนเอาไว้ เงาร่างนับร้อยปรากฏขึ้นจากความมืดของหมอกสีดำ พวกมันไม่ใช่สัตว์ประหลาดทั่วไป แต่เป็น 'ผู้เล่นระดับท็อป' จากกิลด์อันดับหนึ่งที่ควรจะออฟไลน์ไปแล้ว ดวงตาทุกคู่ว่างเปล่าไร้ประกายชีวิต และเหนือหัวของพวกเขาทุกคน... ปรากฏชื่อไอดีสีแดงฉานที่ถูกควบคุมด้วยระบบปริศนา ทางหนีถูกปิดตายทุกเส้นทาง... และเซนก็กำลังจะหมดแรงต้านทาน เรย์หันกลับไปมองหน้าเซนที่กำลังยิ้มเยาะให้กับความเจ็บปวด ก่อนที่เซนจะหันมาสบตาเขาแล้วพูดประโยคสุดท้ายท่ามกลางเสียงคำรามก้องของสัตว์ประหลาดเบื้องหน้า... "เรย์... จำไว้ว่า ถ้าฉันรอดไปไม่ได้... นายต้องช่วยตั้งชื่อให้เจ้าหมาป่าตัวนั้นแทนฉันด้วยล่ะ..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และผองเพื่อนมาโดยตลอดนะคะ