ศัตรูเผยตัวตน

"ถ้าอยากให้โลกใบนี้พังทลายลงไปพร้อมกับความทรงจำที่น่าสมเพชของแก ก็จงดูให้ดีเถอะ เรย์... ว่าจุดจบของสิ่งที่แกทะนุถนอมมันเป็นยังไง" เสียงกระซิบนั้นไม่เพียงแต่เย็นเยียบ แต่ยังแฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่เข้มข้นจนเรย์รู้สึกได้ถึงไอความเย็นที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง สัมผัสอุ่นที่กุมมือเขาไว้ในตอนแรกถูกกระชากออกอย่างแรง พร้อมกับแสงสีขาวโพลนที่เริ่มจางลง เผยให้เห็นเศษเสี้ยวของพิกัดที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม เรย์กะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว สิ่งแรกที่เขาเห็นไม่ใช่ท้องฟ้าสีครามหรือป่าเขียวขจีที่พวกเขาควรจะอยู่ แต่มันคือท้องฟ้าที่เป็นสีเทาหม่นเหมือนจอทีวีที่สัญญาณขาดหาย ข้อมูลตัวเลขรหัสสีเขียววิ่งพล่านไปทั่วอากาศราวกับสายฝนที่ไร้จุดหมาย "ลูน่า! เซน! ทุกคนอยู่ไหน!" เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาไม่ก้องสะท้อนกลับมา แต่มันกลับถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่า "ไม่ต้องตะโกนหรอก เด็กน้อย..." ท่ามกลางมวลอากาศที่บิดเบี้ยว ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น เขาไม่ได้สวมชุดเกราะอลังการเหมือนผู้เล่นระดับสูง แต่กลับสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากดีไซน์แปลกตาที่มีแสงไฟสีแดงกระพริบถี่ๆ เหมือนบั๊กของระบบ เขายืนอยู่บนความว่างเปล่าราวกับเดินอยู่บนพื้นดินปกติ ในมือของเขามีแท่งคทาที่ดูคล้ายกับชุดคำสั่งโค้ดโปรแกรมที่ถูกบีบอัดจนเป็นรูปร่าง นั่นคือ... บั๊กมาสเตอร์ เซนพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเรย์ไว้ทันที มือของเขาชักดาบสีเงินออกมาพร้อมสู้ แต่ในวินาทีที่ปลายดาบแตะต้องตัวของบั๊กมาสเตอร์ ดาบเล่มนั้นกลับแตกกระจายกลายเป็นพิกเซลสีดำแล้วร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่า "นาย..." เซนกัดฟันแน่น ใบหน้าเคร่งเครียด "นายคือคนที่แทรกแซงระบบของเกมนี้มาตลอดใช่ไหม?" บั๊กมาสเตอร์หัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงไฟล์เสียงที่เสียหาย "แทรกแซงเหรอ? เปล่าเลย... ฉันไม่ได้แทรกแซง ฉันแค่กำลัง 'ถอดถอน' สิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ต่างหาก โลกใบนี้มันคือบั๊กขนาดใหญ่ที่มนุษย์สร้างขึ้นด้วยกิเลส และแก... เรย์ แกคือจุดบกพร่องที่ทำให้ระบบนี้มันสมบูรณ์แบบเกินไปจนฉันต้องลงมือลบมันทิ้ง" "นายไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตใคร!" เรย์ตะโกนสวนกลับ หัวใจของเขาเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวตนของชายผู้นี้ มันเป็นความโหยหาและความแค้นที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายได้ ลูน่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ที่บิดเบี้ยว พุ่งตัวออกมาด้วยความเร็วสูง ร่างจิ้งจอกหิมะตัวน้อยแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าสดใสหวังจะกระโจนเข้าใส่หน้ากากนั่น ทว่าเพียงแค่บั๊กมาสเตอร์สะบัดมือเบาๆ ข้อมูลที่มองไม่เห็นก็มัดร่างของลูน่าไว้กลางอากาศจนเธอขยับไม่ได้ "ลูน่า!" เรย์ถลาเข้าไปหา แต่มือที่มองไม่เห็นกระแทกเขากระเด็นออกไป "ดูสิ... ความรักที่แกมีให้พวกมัน สุดท้ายก็ทำให้พวกมันต้องมาพบจุดจบแบบนี้" บั๊กมาสเตอร์ยื่นมือไปแตะที่หน้ากากของลูน่า ข้อมูลสีแดงเริ่มซึมเข้าไปในตัวของจิ้งจอกหิมะตัวน้อย ร่างของลูน่าเริ่มสั่นเทาและเปลี่ยนสีจากสีขาวบริสุทธิ์กลายเป็นสีเทาหม่นเหมือนตัวเกมที่กำลังพังทลาย "หยุดนะ! ฉันขอร้องล่ะ!" เรย์ตะโกนสุดเสียง น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลออกมา "ถ้าอยากจะลบอะไร ก็ลบฉันทิ้งคนเดียวเถอะ! ปล่อยลูน่าไป!" บั๊กมาสเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงที่เคยเย็นชาสั่นเครือเล็กน้อยราวกับมีความทรงจำบางอย่างพุ่งเข้ามาในโสตประสาท "แกไม่เข้าใจหรอก... การสูญเสียสิ่งที่รักไปในโลกที่แม้แต่ความตายยังเป็นเพียงแค่การล็อกเอาต์ มันเจ็บปวดกว่าที่แกคิดนัก" บรรยากาศรอบตัวเริ่มสั่นสะเทือนหนักขึ้น รอยแตกสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เหมือนหน้าจอที่กำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกชีวิตในพื้นที่นั้นหยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว บั๊กมาสเตอร์หันมามองเรย์อีกครั้ง คราวนี้เขาดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าและดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยอย่างน่าประหลาด "เรย์... ที่ฉันทำไปทั้งหมด ก็เพื่อให้โลกความเป็นจริงของแกไม่ต้องจบสิ้นลงเหมือนกับฉัน" ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! *ประกาศฉุกเฉิน: ระบบตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับสูงสุดโดยบุคคลที่สาม!* บั๊กมาสเตอร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นที่เบื้องหลังของเรย์ มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดจากในเกม แต่เป็นบางสิ่งที่ดูเหมือน 'โปรแกรมทำลายล้าง' ที่บั๊กมาสเตอร์เองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน มือที่เย็นเยียบของใครบางคนวางลงบนไหล่ของเรย์ และเสียงที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตของเขาก็ดังขึ้นข้างหู... "อย่าไปฟังมันเลยนะ... เพราะคนที่ฆ่าลูน่าจริงๆ ไม่ใช่เขา แต่คือฉันเอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังจะเปิดเผยนะคะ หวังว่าทุกคนจะอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวนะคะ!