เรย์กับการตัดสินใจครั้งใหญ่

“ถ้าแกไม่หยุดมือตอนนี้ โลกทั้งใบรวมถึงเพื่อนตัวน้อยพวกนี้... ก็จะกลายเป็นแค่เศษข้อมูลที่ถูกลบหายไปตลอดกาล” เสียงนั้นดังก้องอยู่ในมโนภาพของฉัน มันไม่ใช่เสียงที่ใช้หูฟัง แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่กรีดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ เรย์เบิกตากว้าง ร่างสีดำตรงหน้า—ร่างที่เป็นดั่งความผิดพลาดของระบบ—กำลังค่อยๆ ขยายตัวออกเป็นละอองมืดมิดที่กลืนกินทุ่งหญ้าสีมรกตเบื้องหน้าให้กลายเป็นความว่างเปล่าสีเทา “เรย์! อย่าไปฟังมัน!” เซนตะโกนลั่น มือของเขาคว้าดาบเลเซอร์ไว้แน่นจนสั่นสะท้าน แม้เขาจะเป็นผู้เล่นระดับท็อป แต่ในสถานการณ์ที่ ‘บั๊ก’ กำลังกัดกินโลกเสมือนเช่นนี้ ทักษะการต่อสู้ก็ดูไร้ความหมายสิ้นดี ลูน่า จิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วเกาะติดอยู่บนไหล่ของเรย์ ขนสีขาวนุ่มนิ่มของมันพองฟูด้วยความหวาดกลัว ดวงตาสีฟ้าครามสั่นระริกขณะที่มันส่งเสียงครางแหลมเล็กๆ คล้ายพยายามจะปลอบประโลมเจ้าของของมัน “เจ้ามนุษย์โง่... ถ้าเจ้าตัดสินใจผิดพลาด แม้แต่ขนสักเส้นของข้าก็จะไม่เหลือให้เจ้าได้สัมผัสหรอกนะ” ลูน่าส่งกระแสจิตมาเตือน แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีความอ่อนโยนที่แฝงความเสียสละไว้อย่างเปี่ยมล้น เรย์ไม่ได้ตอบโต้ เขามองไปยังไอเทมในมือ—‘คริสตัลแห่งปฐมกาล’ ไอเทมระดับตำนานที่เขาได้รับมาด้วยความยากลำบาก มันคือสิ่งเดียวที่เก็บรักษาความทรงจำและค่าพลังของเหล่ามอนสเตอร์ทั้งหมดที่เขารัก หากเขาใช้มันผนึกบั๊กตัวนี้ ไอเทมชิ้นนี้จะแตกสลาย... และมอนสเตอร์ทุกตัวในสังกัดจะสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเขาไปโดยสิ้นเชิง “ฉัน... ฉันทำใจไม่ได้” เรย์พึมพำ มือที่กำคริสตัลสั่นเทา “ถ้าไม่ทำตอนนี้ บั๊กมาสเตอร์จะเข้าควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลัก!” เซนขยับเข้ามาใกล้ แววตาของนักรบหนุ่มเผยความเจ็บปวด “เรย์ นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าโลกนี้ล่มสลาย นายจะสูญเสียพวกเขาไปตลอดกาลจริงๆ ไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่คือการมีอยู่ของพวกเขา... เลือกเอาสิ ระหว่างให้พวกเขาจำนายไม่ได้ แต่อยู่ในโลกนี้ต่อไป หรือจะสูญเสียทุกอย่างไปพร้อมกับความทรงจำเหล่านั้น” เรย์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกสีดำฉีกขาดออกเหมือนกระจกที่ร้าวราน เขาเห็นใบหน้าของเหล่ามอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ที่เขารักผ่านหน้าต่างสถานะที่กำลังกระพริบถี่ๆ อย่างบ้าคลั่ง ทั้งมังกรตัวน้อยที่ชอบซ่อนตัวในกระเป๋า กริฟฟินจอมขี้อ้อนที่ชอบมาซบหน้ากับไหล่ของเขา ทุกชีวิตที่เขาสร้างสายสัมพันธ์ขึ้นมาด้วยความทะนุถนอม เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความตายในเกมเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เรย์หันไปสบตาลูน่าที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว “ลูน่า...” เขาเรียกชื่อมันเบาๆ “ข้าเป็นมอนสเตอร์ของเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร หรือข้าจะจำเจ้าได้หรือไม่ สัญชาตญาณของข้าก็ไม่มีวันทรยศต่อพันธสัญญาที่เรามีต่อกันหรอก” ลูน่ากล่าวประโยคที่ทำเอาหัวใจของเรย์กระตุกวูบ เรย์ตัดสินใจในวินาทีนั้น เขาเดินตรงไปหาร่างสีดำเบื้องหน้าโดยไม่ลังเลอีกต่อไป เซนพยายามจะเอื้อมมือไปรั้ง แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือเส้นทางที่เรย์ต้องเลือกด้วยตัวเอง เรย์ยกคริสตัลขึ้นสูง แสงสีทองสว่างไสวเปล่งประกายออกมาจากใจกลางของมัน ขับไล่ความมืดมิดที่พยายามจะกลืนกินทุกอย่างรอบข้างออกไป “ฉันเลือกที่จะปกป้องพวกเธอ... แม้ว่าราคาที่ต้องจ่าย คือการเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพวกเธอก็ตาม” เรย์ตะโกนก้อง ทันใดนั้น คริสตัลในมือก็แตกกระจายกลายเป็นละอองแสงพุ่งเข้าใส่รอยแยกสีดำ แรงอัดมหาศาลทำให้เรย์กระเด็นถอยหลัง ลูน่ากระโดดออกจากไหล่ของเขาไปเกาะที่กิ่งไม้ใกล้ๆ ขณะที่เรย์ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง แต่ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป สายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ร่างสีดำที่กำลังสลายไปนั้นไม่ได้พังทลายลงเพราะคริสตัลเพียงอย่างเดียว แต่มันกลับค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นเงาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เขารู้จักดีในโลกแห่งความจริง... ชายที่เคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุดก่อนที่เขาจะตัดสินใจเข้าสู่โลกเกมนี้ บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้มีตัวตนแค่ในเกม แต่มันคือส่วนหนึ่งของความทรงจำที่เรย์พยายามลบหนีมาตลอดชีวิต และเมื่อบั๊กนั้นถูกทำลายไปพร้อมกับความทรงจำของมอนสเตอร์ ประตูกลไกบางอย่างในฐานข้อมูลเกมก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางแสงสีขาวที่สว่างวาบจนมองไม่เห็นสิ่งใด เรย์รู้สึกถึงมือที่อุ่นวาบจับมือเขาเอาไว้ มันไม่ใช่สัมผัสของมอนสเตอร์ แต่เป็นสัมผัสของมนุษย์คนหนึ่งที่กระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก “ขอบคุณที่ปลดปล่อยฉัน... เรย์ แต่น่าเสียดายนะ ที่การตัดสินใจครั้งนี้ของนาย ไม่ได้ทำให้เกมจบลง แต่มันทำให้ ‘ความจริง’ กำลังจะพังทลายลงมาทับนายแทน” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้มอนสเตอร์ป่วนกันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!