แผนที่ลับสู่ใจกลางเซิร์ฟเวอร์

"อย่าแตะต้องมันเด็ดขาดนะเซน!" เรย์ตะโกนลั่น เสียงของเขาสั่นพร่าขณะที่มือสั่นเทาคว้าข้อมือของเพื่อนร่วมทางไว้ได้ทันท่วงที ปลายนิ้วของเซนห่างจากผลึกแก้วสีดำสนิทที่ลอยอยู่กลางอากาศเพียงไม่กี่มิลลิเมตร บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกสาดด้วยน้ำเปล่า พื้นที่ใจกลางถ้ำมิตินี้ไม่ได้มีไว้สำหรับผู้เล่นธรรมดาอย่างที่พวกเขาคาดคิด แต่มันคือ "คุกขังข้อมูล" ที่บั๊กมาสเตอร์พยายามปิดตายเอาไว้ ลูน่าที่มักจะร่าเริงอยู่เสมอ บัดนี้ขนพองชันไปทั้งตัว ดวงตาสีฟ้าครามของจิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วฉายแววหวาดระแวง มันไม่ได้ส่งเสียงขู่เหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับกอดรัดต้นคอของเรย์ไว้แน่นเหมือนพยายามดึงรั้งไม่ให้เจ้าของก้าวเข้าไปหาจุดอันตราย "นายเห็นเลขพวกนั้นไหมเรย์?" เซนเอ่ยถาม เสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดัน เขาไม่ได้ขัดขืน แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังตัวเลขที่ไหลรันผ่านผลึกแก้วเหมือนรหัสคำสั่งที่ไม่มีวันสิ้นสุด "มันไม่ใช่โค้ดของระบบเกมปกติ มันคือโครงสร้างจิตใต้สำนึกของเซิร์ฟเวอร์... บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้แค่จะลบเกม แต่มันกำลังพยายามเขียนทับความเป็นจริงของโลกใบนี้" เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาปล่อยมือจากข้อมือเซนแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นวางผลึก แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนหน้าอกอึดอัด ราวกับมีใครบางคนกำลังบีบปอดเขาให้แบนราบ มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ในสังกัดของเรย์ที่ถูกอัญเชิญออกมาต่างหมอบราบกับพื้นด้วยความยำเกรงต่ออำนาจที่อยู่เบื้องหน้า "ฉันเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับ 'หัวใจของโลกเสมือน'..." เรย์พึมพำขณะหยิบอุปกรณ์ถอดรหัสที่ได้รับมาจากภารกิจลับก่อนหน้านี้ออกมา นิ้วเรียวของเขาเริ่มรัวปุ่มบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความชำนาญ "ถ้าเราถอดรหัสนี้ได้ เราจะรู้ว่าทำไมบั๊กมาสเตอร์ถึงแค้นโลกใบนี้ขนาดนั้น และที่สำคัญที่สุด... เราจะรู้ว่าเขากำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหน" "เรย์ ระวัง!" เซนคำรามลั่นพร้อมกับกระชากร่างของเรย์ให้พ้นจากวิถีของลำแสงสีแดงฉานที่พุ่งออกมาจากผนังถ้ำ การโจมตีนั้นรุนแรงจนหินงอกหินย้อยรอบข้างแตกกระจายเป็นผุยผง เรย์กลิ้งไปกับพื้นอย่างทุลักทุเล ลูน่ากระโดดลงจากบ่าแล้วเปลี่ยนร่างเป็นจิ้งจอกยักษ์สีขาวนวลเพื่อเป็นโล่กำบังให้เรย์ มันคำรามใส่ความมืดมิดเบื้องหน้า ดวงตาของจิ้งจอกหิมะเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามบ่งบอกถึงการใช้พลังเฮือกสุดท้าย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าความเงียบนั้นกลับน่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงระเบิดใดๆ เรย์รีบหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลที่เขากำลังดาวน์โหลดมาได้ครึ่งทาง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ สิ่งที่เขาพบไม่ใช่แผนที่เดินเรือหรือพิกัดของฐานทัพศัตรู แต่มันคือรายชื่อของผู้เล่นที่หายสาบสูญไปในช่วงสองเดือนแรกที่เกมเปิดให้บริการ และชื่อลำดับที่หนึ่งในลิสต์นั้น... คือชื่อของคนใกล้ตัวที่เขาไม่เคยนึกฝันถึง "เป็นไปไม่ได้..." เรย์พึมพัง เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "นายเจออะไรกันแน่?" เซนเดินเข้ามาใกล้ สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความสุขุมกลายเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด เรย์ค่อยๆ หันหน้าไปหาเซน มือของเขาที่ถือแท็บเล็ตอยู่สั่นรุนแรงกว่าเดิม แสงจากหน้าจอสะท้อนในแววตาของเขาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูด เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องหลังพวกเขา เสียงที่คุ้นเคย... เสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับปี "น่าประทับใจมากที่เจ้ามาถึงจุดนี้ได้ เรย์... แต่เสียใจด้วยนะที่เจ้ามาช้าไปหนึ่งก้าว" ร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาของผลึกแก้ว ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากครึ่งซีก แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าที่น่าขนลุก เรย์ชะงักค้าง ร่างกายไม่ยอมขยับเขยื้อนเมื่อเห็นว่าใครคือบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในขณะนี้ ความลับที่ถูกเปิดเผยในเสี้ยววินาทีนี้ ทำให้ทุกอย่างที่เขาเชื่อมาตลอดพังทลายลงในพริบตา... เพราะคนที่เขากำลังตามล่ามาตลอด กลับกลายเป็นคนเดียวกับที่เคยสอนเขาให้เริ่มเล่นเกมนี้เป็นครั้งแรก! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางไปกับเหล่ามอนสเตอร์จอมป่วนของเรย์ในตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!