ความเหงาของมอนสเตอร์ในตำนาน

"ถ้าเจ้าจะพยายามฝังร่างตัวเองลงไปในกองหิมะเพื่อจบชีวิตในโลกเสมือนแห่งนี้ให้ได้ ก็เลิกคิดเถอะค่ะ เพราะถึงเจ้าจะตายไปกี่ร้อยครั้ง ระบบก็จะรีเซ็ตเจ้ากลับมาอยู่ที่จุดเดิม...จุดที่ไม่มีใครมองเห็นเจ้าอยู่ดี" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาเยือกแข็ง สายตาของเขาจับจ้องไปยังก้อนขนสีขาวมอมแมมที่กำลังสั่นสะท้านอยู่ใต้โขดหิน มันไม่ใช่จิ้งจอกหิมะธรรมดา แต่เป็น 'เฟนริลเฒ่า' ที่ถูกระบบทิ้งร้าง—มอนสเตอร์ระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับแพตช์อัปเดตเมื่อสามปีก่อน เซนที่ยืนอยู่ข้างกายเรย์กระชับเสื้อคลุมขนสัตว์แน่นขึ้น ดวงตาเรียวคมของเขาสังเกตเห็นรอยแผลเป็นลึกที่พาดผ่านดวงตาข้างหนึ่งของมอนสเตอร์ตัวนั้น "มันไม่ใช่แค่บั๊กของระบบหรอกนะเรย์... ดูดวงตาของมันสิ มันกำลังรอใครบางคนอยู่จริงๆ" ลูน่ากระโดดลงจากไหล่ของเรย์ ขนหางฟูฟ่องของมันสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและเห็นใจ จิ้งจอกน้อยเดินเข้าไปใกล้ก้อนขนนั้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะส่งเสียงครางฮือในลำคอ ราวกับกำลังสื่อสารด้วยภาษาที่มนุษย์อย่างเราไม่อาจเข้าใจ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นเพียงการคำรามต่ำๆ ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดระแวง "เจ้าไม่ไว้ใจพวกเราสินะ?" เรย์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นน้ำแข็งที่เย็นจัดโดยไม่สนความหนาวเหน็บ เขาค่อยๆ วางมือลงบนพื้นดิน ห่างจากมอนสเตอร์ตัวนั้นประมาณสามช่วงตัว "ฉันไม่ได้มาเพื่อล่า... และฉันก็ไม่ได้มาเพื่อทำภารกิจ ฉันแค่สงสัยว่า... ทำไมมอนสเตอร์ที่เคยเป็นตำนานถึงต้องมานอนรอความตายอยู่ในซอกหลืบที่ไม่มีใครสังเกตเห็นแบบนี้" มอนสเตอร์ร่างยักษ์ที่หดตัวเหลือเพียงขนาดเท่าสุนัขตัวโตขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันขุ่นมัวของมันจ้องมองมาที่เรย์ ความเหงาที่แผ่ออกมาจากตัวมันรุนแรงเสียจนเรย์รู้สึกบีบหัวใจ มันไม่ใช่ความเหงาธรรมดา แต่มันคือความรู้สึกที่ถูก 'ลบเลือน' จากความทรงจำของผู้เล่นทุกคนในเกม "มันถูกเขียนโค้ดทิ้งไว้แบบไม่สมบูรณ์" เซนพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง บั๊กมาสเตอร์จะตรวจพบค่าสถานะที่ผิดปกติของมัน แล้วลบมันทิ้งถาวรในคืนนี้แน่ๆ" เรย์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้หันไปมองเซน แต่สายตาของเขายังคงจดจ้องที่เฟนริล "ถ้าฉันพาเจ้าออกไปจากที่นี่... เจ้าจะยอมให้ฉันเป็นเพื่อนเจ้าไหม? ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับสัตว์เลี้ยง แต่เป็นเพื่อนร่วมเดินทางที่จะไม่ปล่อยให้ใครมาลบเลือนเจ้าไปจากโลกใบนี้อีก" มอนสเตอร์ตัวนั้นนิ่งไปนาน ก่อนจะค่อยๆ ขยับอุ้งเท้าที่เปื้อนคราบน้ำแข็งมาแตะปลายนิ้วของเรย์ ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านสัมผัสนั้น แต่มันกลับแฝงไปด้วยไออุ่นแห่งความโหยหาที่ทำเอาขอบตาของเรย์ร้อนผ่าว ทันทีที่เรย์แตะโดนตัวมัน แสงสีฟ้าอ่อนจางก็แผ่ออกมาจากรอยแยกของพื้นน้ำแข็ง รอบข้างพลันสั่นสะเทือนคล้ายแผ่นดินไหว ลูน่ารีบกระโดดมาเกาะแขนเรย์ไว้แน่นด้วยความตระหนก ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าไม่ใช่ทางออกของถ้ำ แต่เป็นหน้าจอโฮโลแกรมสีเลือดที่ซ้อนทับอยู่เหนือพื้นผิว [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลระดับวิกฤต - เป้าหมาย: อัตลักษณ์ที่ถูกลบกำลังถูกกู้คืนโดยผู้เล่น] "เรย์! ถอยออกมาเร็ว!" เซนตะโกนลั่นพลางชักอาวุธขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อม แต่เรย์กลับไม่ขยับ เขาหลับตาลง สื่อสารผ่านจิตวิญญาณไปยังมอนสเตอร์ตรงหน้า ความอบอุ่นที่เขาได้รับกลับมาเริ่มรุนแรงจนแสงนั้นเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้า "ไม่ต้องกลัวนะ... ฉันจะดูแลเจ้าเอง" เรย์กระซิบ ทว่า ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังโขดหิน เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูบิดเบี้ยวบาดแก้วหูทำให้ทุกคนชะงักงัน "ช่างน่าซาบซึ้งจริงๆ นะคะคุณผู้พิทักษ์ แต่เสียดายที่ 'ขยะ' ที่ฉันทิ้งไว้... ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาชุบเลี้ยง" บั๊กมาสเตอร์ก้าวออกมาจากเงามืด ในมือของเขามีอุปกรณ์ควบคุมระบบที่กำลังเปล่งแสงสีม่วงน่าสะอิดสะเอียน เขามองมาที่เรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช ก่อนจะกดปุ่มบนอุปกรณ์นั้นจนเกิดเสียงดัง 'คลิก' ลั่นไปทั่วหุบเขา ทันใดนั้น ร่างของเฟนริลที่กำลังกู้คืนก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาสีอำพันของมันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่มันจะหันกลับมาแยกเขี้ยวใส่เรย์ด้วยความคลุ้มคลั่งที่ไม่ใช่เจตนาของมันเอง ความผิดพลาดที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้เรย์ทรุดตัวลง พื้นดินใต้เท้าเขาแยกออกเป็นเหวที่ไร้ก้นบึ้ง และก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป เสียงกระซิบสุดท้ายจากระบบก็ดังขึ้นข้างหู [ภารกิจเปลี่ยนสถานะ: สัตว์เลี้ยงตำนานถูกดัดแปลงเป็น 'ศัตรูระดับบอส' - ผู้พิทักษ์ต้องสังหารหรือล่มสลายไปพร้อมกับมัน] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนเสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ