เกาะลอยฟ้าที่สวยงาม

“เจ้าจิ้งจอกตัวแสบ ถ้าเจ้ายังไม่ยอมคายอัญมณีธาตุลมคืนมา ข้าจะให้เรย์งดมื้อเย็นของเจ้าหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ เลยคอยดู!” เซนตวาดขึ้นพร้อมกับพุ่งตัวคว้าอากาศที่ว่างเปล่า ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของลูน่าที่กระโดดโลดเต้นไปตามกิ่งก้านของต้นไม้ผลึกแก้วที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่เหนือหัว นี่ไม่ใช่การต่อสู้เอาเป็นเอาตายเหมือนด่านดาร์กเนสแคนยอนที่พวกเราเพิ่งผ่านพ้นมา แต่มันคือสงครามเย็นย่อยๆ ในพื้นที่พักผ่อนที่สวยงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นในเกมนี้เลยล่ะค่ะ เรย์นั่งพิงโขดหินเรืองแสงอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาทอดมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาไม่ได้ห้ามปราม แต่กลับหยิบผลไม้มูนเบอร์รี่ขึ้นมาปอกอย่างใจเย็น มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ในสังกัด ไม่ว่าจะเป็นเจ้ากระต่ายเพลิงที่กำลังนอนแช่น้ำตกสีรุ้ง หรือเจ้าเต่าดินที่กำลังเคี้ยวหญ้าหวานอย่างสบายใจ ต่างก็ดูผ่อนคลายจนลืมความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปสิ้น “เซน... ปล่อยลูน่าไปเถอะค่ะ ก้อนหินนั่นมันแค่สะท้อนแสงเล่นๆ ไม่ได้มีค่าอะไรในระบบหรอก” เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขานุ่มนวลเหมือนเสียงกระซิบของสายลม “แต่มันขโมยของข้าไปตั้งสามรอบแล้วนะเรย์!” เซนทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เรย์อย่างหมดแรง เส้นผมสีเงินของเขาดูยุ่งเหยิงผิดจากมาดผู้เล่นระดับท็อปที่ใครๆ ต่างเกรงขาม “นายไม่คิดบ้างเหรอว่าเกาะลอยฟ้านี้มันสงบเกินไป... สงบจนน่าขนลุก” เรย์หยุดมือที่กำลังปอกผลไม้ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย เขาเข้าใจสิ่งที่เซนพยายามจะสื่อดี เราอยู่ในเกมที่บั๊กมาสเตอร์กำลังจ้องจะทำลายล้าง การมาเจอสถานที่ซึ่งสวยงามและสมบูรณ์แบบราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดในขณะที่โลกภายนอกกำลังวุ่นวาย มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าไว้วางใจเลยสักนิด “ฉันรู้ค่ะ” เรย์ตอบเบาๆ “แต่ถ้าเราไม่หยุดพักบ้าง เราจะเอาแรงที่ไหนไปสู้กับความบิดเบี้ยวของระบบล่ะคะ? มองไปรอบๆ สิคะเซน ความสุขของพวกเขามันของจริงนะ” ลูน่ากระโดดลงมาจากต้นไม้ทิ้งตัวลงบนตักของเรย์ ก่อนจะเปลี่ยนร่างให้กลายเป็นจิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วที่แสนน่ารัก ขนสีขาวนุ่มนิ่มของมันคลอเคลียแก้มของเรย์จนเขาต้องหัวเราะออกมา มันหันมามองเซนด้วยแววตารู้ทัน ราวกับจะบอกว่า ‘ก็แค่แกล้งเล่นเอง ทำเป็นเครียดไปได้’ บรรยากาศบนเกาะลอยฟ้าแห่งนี้ช่างแปลกตา ท้องฟ้าด้านบนไม่ได้มีแค่สีฟ้า แต่เป็นเฉดสีพาสเทลที่หมุนวนเหมือนภาพวาดสีน้ำ ก้อนเมฆนุ่มฟูเหมือนสายไหมและสามารถเหยียบเดินได้จริง ที่นี่คือโซนพักผ่อนลับที่แทบไม่มีผู้เล่นคนไหนค้นพบ และนั่นแหละค่ะที่ทำให้ความวิตกกังวลในใจของฉัน—ในฐานะผู้สังเกตการณ์—ยิ่งทวีคูณ “เรย์...” เซนเรียกชื่อเขาอีกครั้ง น้ำเสียงคราวนี้แผ่วเบาและแฝงความกังวล “นายสังเกตเห็นไหมว่าตั้งแต่เราขึ้นมาบนนี้ ไอคอน ‘สถานะการเชื่อมต่อ’ ของระบบมันหายไปแล้ว” เรย์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปทันที เขาเปิดหน้าต่างเมนูขึ้นมาตรวจสอบ และสิ่งที่เขาพบทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว หน้าต่างสถานะของเขาว่างเปล่า ไม่มีแถบค่าพลัง ไม่มีชื่อเพื่อน และที่แย่ที่สุดคือ... ปุ่ม ‘ออกจากระบบ’ ได้หายไปอย่างสมบูรณ์ “มันเป็นแค่บั๊กของแมพหรือเปล่าคะ?” เรย์พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะเริ่มสั่นไหว “ไม่มีทาง” เซนลุกขึ้นยืนกะทันหัน มือของเขาเลื่อนไปแตะด้ามดาบข้างกายตามสัญชาตญาณนักรบ “ในเกาะแห่งนี้ไม่มีข้อมูลบันทึกอยู่บนเซิร์ฟเวอร์หลัก นี่ไม่ใช่สถานที่พักผ่อน แต่มันคือ... คุก” ทันใดนั้น ผืนดินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ท้องฟ้าสีพาสเทลแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด ก้อนเมฆที่เคยนุ่มฟูเริ่มจับตัวกันเป็นรูปร่างของฟันเฟืองจักรกลขนาดมหึมาที่หมุนวนอยู่เบื้องบน เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูคุ้นหูดังสะท้อนไปทั่วทั้งเกาะ ราวกับมาจากทุกทิศทาง “ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์ ‘กรงขังนิรันดร์’ นะเรย์” เสียงของบั๊กมาสเตอร์ดังก้องขึ้น “ขอบใจนะที่พาเหล่ามอนสเตอร์แสนรักของแกมาติดกับ... ทีนี้ พวกแกทุกคนก็จะเป็นตัวแปรที่สมบูรณ์แบบในการทดลองลบโลกใบนี้ทิ้งไปเสียที” เรย์มองไปยังลูน่าที่ตอนนี้ขนลุกชันไปทั้งตัว ดวงตาของมันจ้องมองไปที่จุดหนึ่งบนขอบเกาะ ซึ่งมีเงามืดมิดขนาดใหญ่กำลังก้าวเดินออกมา ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำขาดรุ่งริ่งที่ดูเหมือนข้อมูลที่กำลังแตกสลาย และในมือของเขากำลังถือไอเทมชิ้นหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของเรย์แทบหยุดกะทันหัน มันคือกรงขังโปร่งใสที่มีข้อมูลร่างต้นของลูน่าถูกขังอยู่ข้างใน และตัวลูน่าที่อยู่บนตักของเขากำลังเริ่มจางหายไปกลายเป็นละอองพิกเซลอย่างช้าๆ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนเสมอมานะคะ