ค้นหาเบาะแสผู้บงการ

"นายแน่ใจนะว่าสิ่งที่เห็นในรหัสต้นทางนั่น... ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบทั่วไป?" เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดลับใต้ดินของเมืองหลวงอาร์เคเดีย เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขากำลังกวาดสายตาผ่านหน้าต่างโปร่งแสงที่แสดงโค้ดสีแดงฉานซึ่งไหลผ่านดวงตาเหมือนสายน้ำที่บิดเบี้ยว มือของเขาขยับคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วที่ทำเอาคนมองต้องตาสั่น ลูน่า จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วบนไหล่ของเรย์ขนฟูฟ่องขึ้นทันที เธอหรี่ดวงตาสีอเมทิสต์มองไปที่มุมมืดของห้อง ราวกับสัมผัสได้ถึง 'รอยรั่ว' ของมิติที่ค่อยๆ ขยายตัว "ถ้ามันเป็นแค่บั๊ก มันคงไม่พยายามกัดกินค่าสถานะของมอนสเตอร์ในสังกัดฉันไปทีละนิดหรอก เซน" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "ดูนี่สิ... การเรียงตัวของฟังก์ชันนี้ มันไม่ใช่การเขียนโปรแกรมแบบปกติ แต่มันเหมือนการ 'เขียนทับ' ความทรงจำของข้อมูล เพื่อเปลี่ยนมอนสเตอร์ให้กลายเป็นอาวุธ" เซนก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าจากหน้าต่างระบบสะท้อนบนดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความใจเย็นของเขา บัดนี้มันฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาวางมือลงบนไหล่ของเรย์เบาๆ เพื่อเรียกสติ "ถ้าบั๊กมาสเตอร์เริ่มลงมือกับข้อมูลแก่นแท้ของโลกใบนี้ เราก็ไม่มีเวลาเหลือให้เล่นบทพระเอกโลกสวยแล้วนะ" "เราไม่ได้จะเล่นบทพระเอก" เรย์แค่นยิ้มบางๆ แล้วหันไปสบตากับลูน่าที่กำลังส่งเสียง 'จิ๊ด' เบาๆ ในลำคอ "เราแค่จะปกป้องครอบครัวของเราเท่านั้น" ทั้งสองคนตัดสินใจมุ่งหน้าสู่ 'เขตแดนรอยต่อ' พื้นที่สีเทาที่ผู้เล่นทั่วไปมักหลีกเลี่ยง ที่นั่นคือจุดที่บั๊กมาสเตอร์ใช้เป็นฐานที่มั่นชั่วคราว ข้อมูลของระบบในโซนนั้นบิดเบี้ยวจนแม้แต่ก้อนหินยังลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ท้องฟ้าเป็นสีม่วงคล้ำตัดกับพื้นดินที่เป็นรอยแยกของพิกเซล "หยุดก่อน" เรย์ยกมือขึ้นสัญญาณ ลูน่ากระโดดลงจากไหล่และขยายร่างเป็นจิ้งจอกหิมะเต็มตัวเพื่อเตรียมพร้อมต่อสู้ ด้านหน้าของพวกเขาคือ 'คิร่า' ผู้เล่นสายสำรวจชื่อดังที่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อน เธอกำลังยืนหันหลังให้พวกเขา ร่างกายของเธอดูแข็งทื่อผิดปกติ "คิร่า? นี่เราเอง เรย์กับเซน" เรย์ก้าวเข้าไปหาช้าๆ แต่ทว่าเสียงหัวเราะแหบพร่ากลับดังสวนออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาว "พวกนายมาหาข้อมูลเหรอ? หรือมาดูจุดจบของโลกที่พวกนายรักนักรักหนา?" คิร่าค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีปกติ แต่กลับกลายเป็นสีดำมืดมิดที่มีตัวอักษรวิ่งวนอยู่ภายใน เธอไม่ใช่คิร่าคนเดิมอีกต่อไป แต่มันคือโปรแกรมที่ถูกบั๊กมาสเตอร์เข้าควบคุมโดยสมบูรณ์ "บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้อยู่ในที่นี่" เซนคำรามพลางชักดาบสีเงินออกมา "แต่มันใช้ร่างของเธอเป็นหุ่นเชิด... เรย์ นายทำใจเถอะ เราต้องสู้เพื่อชิงตัวเธอกลับมา" "ฉันไม่ทำลายเธอหรอก" เรย์กัดฟันกรอด เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจของคิร่าผ่านคลื่นพลังงานที่เธอปล่อยออกมา "ลูน่า! ใช้พลังขัดเกลาจิตใจ เดี๋ยวนี้!" ลูน่าพุ่งทะยานออกไป แสงสีขาวนวลปกคลุมไปทั่วพื้นที่ แต่คิร่ากลับหัวเราะลั่นจนรอยร้าวบนพื้นดินแตกกว้างขึ้น เธอชูมือขึ้น เหนือหัวของเธอปรากฏมอนสเตอร์ที่ผิดรูปร่าง—มันดูเหมือนมังกรเพลิงที่ถูกถอดชิ้นส่วนและประกอบใหม่ด้วยข้อมูลขยะที่บิดเบี้ยว "พวกแกจะปกป้องอะไรได้!" ร่างของคิร่าสลายกลายเป็นละอองพิกเซล ก่อนจะหลอมรวมเข้ากับมังกรตัวนั้น เรย์หลับตาลง ดึงความสามารถ 'อ่านใจมอนสเตอร์' มาใช้ในระดับสูงสุด เขาไม่ได้มองแค่ตัวมังกร แต่มองไปยังช่องโหว่ของข้อมูลที่สั่นไหวอยู่กลางอกของมัน "เซน! เล็งที่จุดศูนย์กลางของพิกเซลที่บิดเบี้ยวบนหน้าอกมัน นั่นไม่ใช่บั๊ก แต่มันคือ 'รหัสผ่าน' ของผู้บงการ!" เซนพุ่งตัวผ่านเปลวเพลิงที่ร้อนระอุ ราวกับเต้นระบำอยู่บนคมดาบ เรย์ขว้างไอเทมเพิ่มบัฟสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง ลูน่าใช้หางทั้งเก้าปัดป้องการโจมตีจากหางของมังกรขยะจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วเขตแดน จังหวะที่ดาบของเซนปักลงบนหน้าอกมังกร แสงสีขาวสว่างจ้าก็ระเบิดออก ทุกอย่างเงียบลงชั่วขณะเหมือนโลกหยุดหมุน มังกรขยะแตกสลายไป คิร่าร่วงลงสู่พื้นดินในสภาพหมดสติ แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักและก้าวถอยหลังจนล้มลงไม่ใช่การต่อสู้ที่จบลง กลางอากาศที่ว่างเปล่า... ปรากฏหน้าต่างข้อความสีดำทมิฬขนาดใหญ่ที่ไม่มีใครสามารถลบออกได้ *‘ยินดีด้วยที่ทำลายของเล่นชิ้นแรกของข้าทิ้งไป... แต่พวกเจ้าลืมมองไปหรือเปล่า ว่าในขณะที่พวกเจ้ามัวแต่สู้กับมอนสเตอร์ปลอมๆ กองทัพมอนสเตอร์จริงๆ ของพวกเจ้าในคอกเลี้ยงกำลังเปลี่ยนไป’* ภาพจากกล้องวงจรปิดในฟาร์มส่วนตัวของเรย์ถูกฉายขึ้นกลางอากาศ มันแสดงให้เห็นว่าลูน่าตัวจริงที่นอนหลับอยู่บนเตียงนอนนุ่มๆ ในฟาร์ม กำลังถูกเงาสีดำค่อยๆ โอบรัดร่างของเธอไว้ ลูน่าที่อยู่ข้างๆ เรย์เบิกตากว้าง ดวงตาของเธอเริ่มสั่นระริก เธอหันมามองเรย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ สลายตัวกลายเป็นละอองสีเทาไปต่อหน้าต่อตา! เรย์ตะโกนชื่อของลูน่าสุดเสียง แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ดังออกมาจากไอเทมสื่อสารในกระเป๋าของเขาเอง... เสียงที่คุ้นเคยเสียจนเรย์ต้องตัวแข็งทื่อ "ขอบคุณที่เล่นด้วยกันนะเรย์... ทีนี้ มาดูกันว่านายจะเลือกระหว่างการกู้โลก หรือการรักษาชีวิตเพื่อนรักที่สุดของนายไว้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนเสมอมานะคะ