พันธสัญญาแห่งมิตรภาพ

"หยุดเดี๋ยวนี้ ลูน่า!" เสียงของเรย์สั่นพร่าไม่ต่างจากกิ่งไม้แห้งที่ถูกหักกลางท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่เคยซุกซนและออดอ้อนเขาทุกเช้าค่ำ บัดนี้เส้นขนสีขาวสะอาดตากลับกลายเป็นสีเงินวาวโรจน์ราวกับโลหะเย็นเฉียบ ดวงตาสีฟ้าใสที่เคยสะท้อนภาพความอบอุ่นของเจ้าของ บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจทับทิมที่อาบด้วยหยดเลือด มันไม่ได้เห่าเรียกหรือกระโดดเข้าใส่ตามความเคยชิน แต่มันกลับขยับตัวด้วยท่วงท่าที่งดงามเกินธรรมชาติ ราวกับกำลังแสดงระบำในความตาย เซนที่ยืนอยู่ข้างหลังเรย์ชักดาบระดับตำนานออกมาครึ่งฝัก มือของเขาที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาสีดำประหลาดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบร่างของจิ้งจอกน้อย "นั่นไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณแล้ว เรย์... ถอยออกมา!" เซนตะโกนเตือนพลางขยับเท้าเข้ามาบังด้านหน้าคนรักมอนสเตอร์ของเขาไว้ แต่เรย์กลับก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ "ไม่... เธอคือลูน่า เธอไม่มีทางทำร้ายพวกเรา" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แม้ความกลัวจะแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง เขามองเห็นวงจรแสงสีฟ้าสลับแดงที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังของจิ้งจอกน้อย มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ แต่มันคือโค้ดโปรแกรมที่กำลังถูกบิดเบือนโดยฝีมือของใครบางคน ลูน่าเอียงคอเล็กน้อย ปากของมันอ้าออกกว้างกว่าปกติจนเห็นฟันที่เรียงตัวคมกริบประหนึ่งใบมีด เสียงครางต่ำในลำคอดังขึ้น แผดเผาแก้วหูจนเซนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "นายกำลังจะเสียเธอไปนะ!" เซนตะโกนลั่นเมื่อเห็นลูน่าพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือแสง เรย์ไม่ได้หลบ เขาหยิบ 'สร้อยคอแห่งพันธสัญญา' ที่ได้รับมาในตอนเริ่มต้นเกมขึ้นมา พลังใจทั้งหมดของเขาถูกส่งผ่านเข้าไปในสร้อยเส้นนั้น ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับสัตว์เลี้ยง แต่ในฐานะ 'เพื่อน' ที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา "ลูน่า! ฟังฉันนะ... โลกนี้อาจจะเป็นแค่เกมสำหรับคนอื่น แต่สำหรับฉัน มิตรภาพที่เธอให้มาคือเรื่องจริง!" เรย์หลับตาลง ไม่สนใจกรงเล็บที่กำลังพุ่งเข้าหาใบหน้า เขาเลือกที่จะกางแขนออกรับการโจมตีนั้นแทนที่จะโต้ตอบ เงียบ... ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ เซนกลั้นหายใจจนหน้าขึ้นสี เขามั่นใจว่าเรย์ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสแน่ แต่ทว่า เมื่อเขาลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏกลับทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ลูน่าหยุดกรงเล็บห่างจากลำคอของเรย์เพียงไม่กี่มิลลิเมตร เส้นผมของเรย์ถูกลมจากแรงเหวี่ยงพัดจนปลิวไสว แต่ดวงตาสีแดงฉานนั้นกำลังสั่นระริก ราวกับกำลังต่อสู้กับคำสั่งบางอย่างที่ฝังอยู่ในสมองกล "ฮึก..." เสียงสะอื้นเล็กๆ ดังออกมาจากลำคอของจิ้งจอกน้อย เรย์ค่อยๆ ยกมือขึ้น ลูบศีรษะของมันอย่างเบามือ สัมผัสถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากการโอเวอร์โหลดของระบบ "ฉันอยู่นี่แล้ว ลูน่า ไม่ว่าใครจะพยายามเปลี่ยนเธอเป็นอะไร ฉันก็จะคอยปกป้องเธอ... และปกป้องทุกคนในกิลด์ของเราด้วยชีวิตของฉัน" ทันทีที่สิ้นคำสัญญา แสงสีแดงที่ดวงตาของลูน่าก็เริ่มหรี่ลง พร้อมกับหยดน้ำใสๆ ที่ร่วงหล่นลงบนฝ่ามือของเรย์ มันไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือความรู้สึกที่ส่งผ่านมาจากจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตในโลกดิจิทัลนี้ "เธอทำได้ดีมาก..." เรย์กระซิบ ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยความหมดแรง กอดจิ้งจอกน้อยไว้แนบอก ทว่า ความสงบสุขนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เมื่อเสียงปรบมืออันเยือกเย็นดังมาจากเงามืดด้านหลังต้นไม้ใหญ่ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ" ชายในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหน้ากากเหล็กไร้อารมณ์เดินออกมา บั๊กมาสเตอร์ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนอากาศแทบเป็นพิษ "นายคิดว่าพันธสัญญาไร้สาระนั่นจะหยุดการลบข้อมูลได้งั้นเหรอ เรย์? มิตรภาพน่ะเป็นแค่บั๊กที่ฉันลืมลบออกไปจากโปรแกรมนี้เท่านั้นแหละ" บั๊กมาสเตอร์เอ่ยพลางดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ร่างของลูน่ากระตุกอย่างรุนแรงอีกครั้ง กรงเล็บของมันยาวออกมาจนกลายเป็นอาวุธสังหารที่น่ากลัวกว่าเดิม และคราวนี้ไม่ใช่แค่ลูน่า แต่พื้นดินรอบกิลด์เริ่มแยกออก สัตว์ประหลาดระดับบอสที่เรย์เคยปราบไปแล้วจำนวนนับไม่ถ้วนค่อยๆ คลานขึ้นมาจากรอยแยกเหล่านั้นด้วยดวงตาสีแดงฉานแบบเดียวกัน "นายให้สัญญากับคนอื่นไว้ว่าจะปกป้องพวกเขาใช่ไหม?" บั๊กมาสเตอร์หัวเราะร่าด้วยความกระหายเลือด "งั้นก็ลองดูสิว่า นายจะปกป้องคนทั้งกิลด์จาก 'กองทัพที่รัก' ของตัวเองได้นานแค่ไหน!" เรย์มองกองทัพมอนสเตอร์ที่โอบล้อมพวกเขาไว้จากทุกทิศทาง ลูน่าที่อยู่ในอ้อมกอดเริ่มส่งเสียงขู่คำรามในลำคออีกครั้ง แต่มือของเรย์กลับกุมกำมือของเซนไว้แน่น "เตรียมตัวให้พร้อม เซน..." เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตามุ่งมั่นไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ "เพราะหลังจากวินาทีนี้ไป ไม่ว่าใครจะตายหรือจะหายไปจากโลกนี้ ฉันจะเป็นคนเดียวที่ยืนขวางหน้าพวกมันไว้เอง" เซนกระชับดาบในมือแน่น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "งั้นก็มาดูกันว่ากิลด์คนบ้ามอนสเตอร์อย่างเรา จะสร้างตำนานบทใหม่ยังไง" ทันใดนั้นเอง ลูน่าก็กระโดดขึ้นจากอกของเรย์ ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นจิ้งจอกยักษ์สีเงินพุ่งเข้าใส่มือของบั๊กมาสเตอร์โดยตรง แต่ก่อนที่จะถึงตัว ชายในชุดสูทกลับเผยรอยยิ้มเหยียดหยาม พร้อมกับกดปุ่มบนคอนโซลพกพาที่ซ่อนอยู่ในมือ หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งพื้นที่ระเบิดแสงสีขาวแสบตาออกมา ก่อนที่โลกทั้งใบจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว และเมื่อแสงนั้นจางลง เรย์ก็พบว่าพื้นที่กิลด์ที่เขารักได้หายไปครึ่งหนึ่ง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บางสิ่ง' ที่ไม่ควรจะมีอยู่ในโลกนี้... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนเสมอมานะคะ