มอนสเตอร์กลายพันธุ์

"เลือกสิ... ว่านายจะยอมตายพร้อมกับพวกมัน หรือจะมาแทนที่ฉันตรงนี้..." คำพูดท้าทายจากปากของ 'บั๊กมาสเตอร์' ดังก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของเรย์ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจภายในห้องโถงสีดำมืดมิดของหอคอยต้องห้าม ตรงหน้าของเขาคือมอนสเตอร์ร่างยักษ์ที่เคยดูน่าเกรงขาม ทว่าบัดนี้กลับบิดเบี้ยวผิดรูป เส้นเลือดสีแดงฉานปูดโปนออกมาจากผิวหนังที่ขาดวิ่นราวกับถูกเข็มพิษทิ่มแทงนับพันเล่ม นั่นคือ 'มอนสเตอร์กลายพันธุ์' ผลงานชิ้นเอกที่ถูกใส่โปรแกรมทำลายล้างเพื่อลบเลือนทุกชีวิตในโลกใบนี้ "คำตอบของฉันคือ... ไม่ทั้งสองอย่างค่ะ" เรย์กล่าวเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่แววตาของเขาที่จ้องมองไปยังบั๊กมาสเตอร์กลับเด็ดเดี่ยวเกินกว่าจะสั่นคลอน ลูน่า จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์คำรามต่ำในลำคอ ขนสีขาวนวลลุกชันขึ้นด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้าย มันไม่ได้กลัว แต่มันกำลังโกรธ... โกรธที่เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ถูกใช้เป็นหุ่นเชิดของความเกลียดชัง "ดื้อดึงไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกเรย์" บั๊กมาสเตอร์แค่นหัวเราะ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว มอนสเตอร์กลายพันธุ์ตรงหน้าก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของระบบเกม "เซน! ป้องกันฝั่งซ้าย!" เรย์ตะโกนสั่งพลางคว้าดาบแห่งมิตรภาพที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนออกมา เซน ซึ่งยืนขวางอยู่เบื้องหน้าในชุดเกราะหนักขยับตัวด้วยความคล่องแคล่วเกินระดับผู้เล่นทั่วไป เขาเหวี่ยงโล่ขนาดใหญ่เข้าปะทะกับกรงเล็บเหล็กกล้าของมอนสเตอร์จนเกิดประกายไฟฟุ้งกระจาย "เรย์! เจ้าพวกนี้ไม่ใช่สัตว์อสูรปกติแล้วนะ โปรแกรมในตัวมันกำลังกินระบบจากภายใน ถ้าเราไม่หยุดศูนย์กลางควบคุม... ต่อให้ฆ่าพวกมันไปกี่ตัว มันก็จะกลับมาเกิดใหม่พร้อมโค้ดที่รุนแรงกว่าเดิม!" เรย์กัดฟันกรอด ขณะที่หลบหมัดพุ่งตรงของมอนสเตอร์กลายพันธุ์อีกตัวหนึ่งที่กระโจนเข้ามาจากเงามืด เขาอ่านใจมันได้... ไม่ใช่สัญชาตญาณสัตว์ แต่มันคือชุดคำสั่งภาษาคอมพิวเตอร์ที่ไร้ความรู้สึก มันกำลังเจ็บปวด มันกำลังร้องไห้ผ่านรหัสที่บั๊กมาสเตอร์ฝังลงไป "ลูน่า! ใช้พลังน้ำแข็งจำกัดการเคลื่อนไหว อย่าทำร้ายพวกมันถึงตาย!" จิ้งจอกน้อยพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศ ละอองหิมะโปรยปรายเปลี่ยนเป็นโซ่ตรวนน้ำแข็งพันธนาการขาของมอนสเตอร์เอาไว้ เรย์อาศัยจังหวะนั้นก้าวเข้าไปประชิดตัวมอนสเตอร์ เขาไม่ได้เลือกจะฟาดฟัน แต่เขากลับวางมือลงบนแผงอกที่ร้อนผ่าวราวกับเตาหลอมของมัน "ขอโทษนะ..." เรย์พึมพำแผ่วเบา สัมผัสผ่านกระแสจิตที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง พุ่งตรงเข้าไปในจุดที่ลึกที่สุดของโปรแกรม "นายไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเครื่องจักรสังหาร... กลับมาเป็นตัวเองเถอะ" บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปในพริบตา แสงสีขาวสว่างวาบจากฝ่ามือของเรย์เข้าปะทะกับสีแดงฉานของโปรแกรมทำลายล้าง มอนสเตอร์ยักษ์คำรามลั่นด้วยความทรมานก่อนจะค่อยๆ คืนร่างเดิมที่อ่อนโยน ทว่าความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืด "ทำเป็นโลกสวยไปเถอะเรย์... ในเมื่อนายไม่ยอมเลือก งั้นฉันจะเลือกให้นายเอง" บั๊กมาสเตอร์ก้าวออกมาจากเงามืด ในมือถือแท็บเล็ตควบคุมมิติที่สั่นไหวอย่างรุนแรง เขากดปุ่มคำสั่งสุดท้ายที่เขียนว่า 'DELETE: ALL_ENTITIES' ทันใดนั้น พื้นที่รอบกายของเรย์และพวกพ้องเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่กำลังจะแตกกระจาย เศษเสี้ยวของโลกเสมือนเริ่มร่วงหล่นหายไปในความว่างเปล่า "เดี๋ยวก่อน! ถ้าทำแบบนั้นนายก็จะหายไปด้วยนะ!" เซนตะโกนลั่น พยายามวิ่งเข้าไปหาบั๊กมาสเตอร์แต่ถูกกำแพงล่องหนผลักกลับมา บั๊กมาสเตอร์หยุดชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งกลับนิ่งสงบลงชั่วครู่ "โลกที่ไร้ความหมาย... จะอยู่ไปทำไมกัน" ทันใดนั้นเอง มอนสเตอร์ตัวที่เรย์เพิ่งปลดปล่อยจากคำสาปกลับกระโจนเข้าขวางบั๊กมาสเตอร์เอาไว้! มันไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการสละชีพ ร่างของมันพุ่งชนเข้ากับกำแพงโปรแกรมจนเกิดแรงระเบิดมหาศาลที่สั่นคลอนมิติตรงหน้า แต่ทว่า... แรงระเบิดนั้นไม่ได้ทำให้บั๊กมาสเตอร์หายไป แต่มันกลับเปิดช่องโหว่บางอย่างที่เรย์ไม่เคยคาดคิด รอยแยกของมิติเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง 'โลกแห่งความจริง' ที่ซ้อนทับอยู่เบื้องหลังเกมนี้ และที่นั่นเอง... เรย์ได้เห็นใบหน้าของคนที่ยืนถือคันโยกควบคุมทุกอย่างอยู่จริงๆ คนคนนั้นไม่ใช่บั๊กมาสเตอร์ แต่เป็น 'ลูน่า' ที่กำลังยืนนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยไร้เดียงสาของจิ้งจอกหิมะบัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับจักรกลสังหาร มันค่อยๆ หันมามองเรย์พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง "ขอบคุณที่เล่นเกมนี้กับฉันมาจนถึงตอนนี้... เรย์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเรามาจนถึงตอนนี้ และในตอนหน้า... ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะเปลี่ยนโลกของเรย์ไปตลอดกาลนะคะ!