กับดักของบั๊กมาสเตอร์

ความเงียบงันในหุบเขาพิกเซลไม่ได้แปลว่าปลอดภัย... มันคือความสงบก่อนที่ระบบทั้งหมดจะพังทลายลงต่างหากค่ะ เรย์แทบหยุดหายใจ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างสะท้อนภาพเงาสะท้อนของตนเอง—ไม่ใช่สิ มันคือตัวตนอีกร่างหนึ่งที่สวมชุดเกราะเดียวกัน ถือดาบเล่มเดียวกัน และมีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์มนา รอยยิ้มแบบที่อัลกอริทึมทั่วไปไม่มีทางเลียนแบบได้ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงต้นคอ ราวกับว่าความหนาวเหน็บจากโลกแห่งความเป็นจริงกำลังทะลุผ่านหน้าจอแว่น VR เข้ามาสัมผัสผิวเนื้อของเขาจริงๆ "ระวังค่ะ เรย์!" เสียงกรีดร้องของลูน่าดังลั่นพร้อมกับร่างสีขาวนวลที่พุ่งทะยานเข้ามาขวางกลางระหว่างเรย์กับร่างเงานั้น ขนฟูฟ่องพองชันด้วยความตื่นตระหนก เจ้าจิ้งจอกหิมะตัวน้อยตบเท้าลงบนพื้นดินพร้อมกับปล่อยคลื่นความเย็นจัดออกไปเพื่อแช่แข็งเป้าหมาย แต่ทว่า สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวก็เกิดขึ้น— *แกร๊ก... เพล้ง!* คลื่นความเย็นของลูน่าไม่สามารถสัมผัสตัวร่างเงานั้นได้เลย มันแตกสลายกลายเป็นเพียงละอองโค้ดสีแดงฉานก่อนจะถึงตัวเสียอีก ร่างเงาขยับปากพูดด้วยเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้นจนแสบแก้วหู "ยินดีต้อนรับสู่เขตแดนของฉันนะ... ตัวฉันเอง" เซนที่วิ่งตามมาสมทบชักดาบประจำตัวออกมาทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบด้านด้วยสัญชาตญาณนักรบท็อปแรงค์ บรรยากาศรอบตัวพวกเขากำลังบิดเบี้ยว พื้นดินที่เคยเป็นหญ้าสีเขียวขจีค่อยๆ กลายเป็นรอยแยกของบั๊กสีดำสนิท ข้อมูลโค้ดดิจิทัลนับล้านลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับฝนกรด "นี่มันไม่ใช่ระบบเกมปกติ..." เซนกัดฟันกรอด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "ค่าสถานะของฉันถูกล็อก... ขยับตัวได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ!" เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เขาเป็นเกมเมอร์ที่ผ่านสนามรบมามาก และที่สำคัญเขามีเหล่ามอนสเตอร์ที่ต้องปกป้อง การจะมาสติหลุดตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด ดวงตาของเรย์หรี่ลงเล็กน้อย พยายามใช้วิชาอ่านใจมอนสเตอร์และสิ่งมีชีวิตที่ติดตัวมา แม้แต่กับร่างเงาตรงหน้า *ปัง!* คลื่นพลังงานแปลกประหลาดสะท้อนกลับมาจนเรย์ต้องเซถอยหลังไปสามก้าว เลือดในปากมีรสชาติคาวปร่า ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่ตรงหน้า [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดระดับรากฐาน (Root Access)] [ผู้เล่น 'เรย์' กำลังถูกคัดลอกข้อมูลความทรงจำ] "ฮ่าๆๆ นายคิดจริงๆ เหรอว่าการเก็บบอนสเตอริโอไทป์พวกนี้จะช่วยกู้โลกใบนี้ได้?" ร่างเงาหัวเราะลั่น ก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบในมือถูกเงื้อขึ้นสูง "โลกนี้มันเน่าเฟะตั้งแต่แรกแล้ว เรย์... และหน้าที่ของฉันคือการ 'รีเซ็ต' ทุกอย่างให้กลับสู่จุดเริ่มต้น" "นายไม่ใช่ระบบ..." เรย์เอ่ยเสียงเรียบ แม้เหงื่อกาฬจะไหลท่วมแผ่นหลัง "นายคือคนจริงๆ ที่หลบซ่อนอยู่หลังโปรแกรมนี้... บั๊กมาสเตอร์!" ร่างเงาชะงักไปนิดหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าบิดเบี้ยวมากขึ้นจนน่ากลัว "ฉลาดสมชื่อ... แต่รู้ไปก็เท่านั้น ในเมื่อตอนนี้... นายไม่มีทางหนีออกจากเขาวงกตโค้ดนี้ได้อีกแล้ว" สิ้นคำพูดของร่างเงา พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็ยุบตัวลงทันที! แรงดึงดูดมหศาลดึงร่างของเรย์ ลูน่า และเซนดิ่งลงสู่ความมืดเบื้องล่าง เสียงกรีดร้องของลูน่าและเสียงคำรามด้วยความตกใจของเซนประสานกันท่ามกลางความโกลาหล ข้อมูลดิจิทัลนับล้านพุ่งชนร่างของพวกเขาจนแสบผิว เรย์พยายามคว้ามือของลูนเอาไว้แน่น พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าแขนของเซน ทว่าแรงเหวี่ยงของมิติที่ถูกบิดเบือนกลับรุนแรงเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะต้านทานได้ ภาพทุกอย่างรอบตัวหมุนเคว้งคว้าง แสงสีแดงและฟ้าตัดสลับกันไปมาจนปวดหัว จนกระทั่ง... ทุกอย่างนิ่งสนิท เรย์ลืมตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดแล่นแปล๊บไปทั่วร่าง เขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนพื้นกระจกใสที่สะท้อนท้องฟ้าสีเลือด ไม่มีลูน่า... ไม่มีเซน... และไม่มีร่องรอยของป่าเขาก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย ที่นี่คือห้องสีขาวโพลนขนาดใหญ่ ผนังรอบด้านเต็มไปด้วยหน้าจอโค้ดที่รันข้อความรัวเร็ง และตรงกลางห้องนั้น... มีแคაფ์ซูลทดลองสีดำสนิทตั้งอยู่ ร่างของใครบางคนกำลังนอนหลับใหลอยู่ภายในนั้น—ร่างที่มีหน้าตาเหมือนกับเรย์ทุกกระเบียดนิ้ว แต่สายตากลับมองตรงมาที่กระจกใสด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นจากด้านใน หน้าจอระบบตรงหน้าเรย์เด้งขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องกาลเวลา [ภารกิจลับเปิดเผย: ค้นพบร่างต้นแบบของบั๊กมาสเตอร์] [เงื่อนไขพิเศษ: หากผู้เล่นไม่สามารถเลือก 'ทำลาย' หรือ 'รวมร่าง' ภายใน 60 วินาที บัญชีผู้ใช้ทั้งหมดจะถูกลบถาวร และมอนสเตอร์ในสังกัดจะสูญสลายกลายเป็นข้อมูลว่างเปล่า] เรย์มองนาฬิกาดิจิทัลที่กำลังนับถอยหลัง... *59... 58... 57...* และก่อนที่วินาทีสุดท้ายจะมาถึง เสียงกระซิบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากลำโพงรอบทิศทาง—เสียงที่เป็นของตัวเขาเองอย่างแน่นอน "เลือกสิ... ว่านายจะยอมตายพร้อมกับพวกมัน หรือจะมาแทนที่ฉันตรงนี้..." ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยเรย์มาจนถึงตอนนี้ เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ