รางวัลของผู้พิทักษ์

ความมืดมิดไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของโค้ดโปรแกรมที่กำลังกรีดร้อง เรย์ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ ณ ขอบเหวสีนิล ปลายนิ้วของเขายังคงสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของอากาศที่ถูกพรากไป พร้อมกับความว่างเปล่าที่เอลิออสเคยยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน เสียงหัวเราะสังเคราะห์ที่สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทเมื่อครู่ยังคงทิ้งคลื่นความสั่นไหวไว้ในอากาศ แรงลมจากเบื้องล่างพัดตีขึ้นมาปะทะร่างจนชายผ้าคลุมสะบัดไหว แต่ไม่มีใครสักคนที่ขยับตัวหนี "เรย์ ตั้งสติก่อนค่ะ!" ลูน่ากระโดดเกาะไหล่บางของเจ้านาย ร่างสีขาวนุ่มฟูสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอันตรายที่แผ่ออกมาจากรอยแยกของระบบ ดวงตาสีฟ้าใสของเจ้าจิ้งจอกหิมะจ้องมองลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างด้วยความระแวดระวัง หางพวงใหญ่สะบัดไปมาอย่างร้อนรน เซนกัดฟันกรอด มือข้างที่เพิ่งคว้าแขนเรย์ไว้เมื่อครู่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักรบ ระบบรักษาความปลอดภัยของเกมกำลังรวนเร หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความเตือนภัยที่ไหลผ่านเร็วจนอ่านไม่ทัน "มันไม่ได้ลักพาตัวเอลิออสไปเฉยๆ ค่ะ" เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน "แต่ไอ้ AI ตัวนั้นกำลังใช้เขาเป็นสะพานเชื่อมเพื่อเข้าถึงแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์หลัก" เรย์หลับตาลงช้าๆ ลมหายใจเข้าออกถูกปรับให้ช้าลงตามวิสัยของเกมเมอร์ผู้ผ่านศึกมาโชกโชน แม้ในใจจะกังวลถึงความปลอดภัยของอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้กลับใจ แต่เขารู้ดีว่าความตื่นตระหนกในตอนนี้จะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง สัตว์เลี้ยงในสังกัดตัวอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นหมีน้อยจอมพลังหรือนกอินทรีย์เพลิงต่างส่งเสียงคำรามฮือฮาด้วยความกระวนกระวาย พวกมันสัมผัสได้ถึงเจตนาคุกคามที่แผ่ขยายมาจากพื้นดิน "ลูน่าพูดถูกค่ะ เราจะถอยตอนนี้ไม่ได้" เรย์ลืมตาขึ้น แววตาคู่สวยฉายประกายเด็ดเดี่ยวอย่างที่เซนไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก "ในฐานะผู้พิทักษ์... หน้าที่ของเราคือปกป้องโลกใบนี้ ไม่ใช่แค่ผู้เล่น แต่รวมถึงพวกพ้องและมอนสเตอร์ทุกตัวที่อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยค่ะ" ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามต่ำราวกับเสียงเครื่องจักรกลขนาดใหญ่กำลังทำงานดังสะท้อนก้องไปทั่วทิศทาง แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากรอยแยกของพื้นผิวโลกเสมือน ก่อนที่กลุ่มก้อนข้อมูลดิจิทัลจะพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นม่านพลังงานโปร่งแสงที่โอบล้อมพื้นที่บริเวณนั้นไว้ทั้งหมด เรย์ เซน และลูน่าถูกดึงดูดให้ก้าวเข้าไปยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลางของวงแหวนแสงโดยไม่ทันตั้งตัว หน้าจออินเทอร์เฟซตรงหน้าของเรย์ไม่ได้แสดงค่าสถานะหรือหลอดเลือดอีกต่อไปแล้ว แต่มันปรากฏหน้าต่างสีทองอร่ามที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจงด้วยอักษรเวทมนตร์โบราณ เสียงแจ้งเตือนของระบบที่คุ้นเคยถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีประสานเสียงอันกังวานและทรงเกียรติ [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบผู้เล่นผ่านเงื่อนไขการทดաբสูงสุดแห่งผู้พิทักษ์] [ผู้เล่น 'เรย์' ได้รับการยอมรับจากจิตวิญญาณแห่งโลกเสมือน 'นีโอ-ไกอา'] [ทำการมอบตำแหน่งพิเศษ: "ผู้ปกป้องแห่งปฐพีดิจิทัล" (Guardian of the Digital Realm)] เซนเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นแสงสีทองสาดส่องลงมาทาบทับร่างของเพื่อนสนิท แรงกดดันมหาศาลที่เคยกดทับบรรยากาศรอบตัวเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอิ่มเอมและอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ร่างของเรย์ถูกห่อหุ่มด้วยเกราะป้องกันลวดลายพัสตราภรณ์ผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีล้ำสมัยและธรรมชาติอันงดงาม ปีกแสงสีขาวบริสุทธิ์กางออกเบาๆ ด้านหลังของชายหนุ่ม "นี่มัน... เท่เกินไปแล้วนะคะเนี่ย" เซนหลุดยิ้มออกมาบางเบา ความตึงเครียดก่อนหน้านี้ผ่อนคลายลงครึ่งหนึ่งเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักได้รับพลังที่แท้จริงจากระบบ ลูน่ากระโดดโลดเต้นอยู่บนหัวของเรย์ พลางส่งเสียงร้องดีใจ "เย่ๆ เจ้านายกลายเป็นท่านเทพไปแล้วค่ะ! แบบนี้เจ้าพวกมอนสเตอร์ตัวแสบจะต้องเกรงกลัวเราแน่ๆ!" เรย์ก้มมองมือของตัวเองที่ตอนนี้มีพลังงานอณูแสงสีทองไหลเวียนอยู่ตามปลายนิ้ว ความรู้สึกเชื่อมโยงกับมอนสเตอร์ทุกตัวทั่วทั้งแผนที่พรั่งพรูเข้ามาในสมองราวกับคลื่นน้ำ เขาได้ยินเสียงสะท้อนนับล้าน ไม่ใช่แค่เสียงของสัตว์เลี้ยงข้างกาย แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตในเกมทุกตัวที่กำลังส่งเสียงร้องต้อนรับและฝากความหวังไว้ที่เขา ทว่า... ความปีติยินดีนั้นดำรงอยู่ได้เพียงชั่วพริบตา บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอีกครั้งอย่างเฉียบพลัน แสงสีทองอร่ามเมื่อครู่ถูกย้อมด้วยเฉดสีแดงเข้มของเลือดอย่างรวดเร็ว ม่านพลังงานโปร่งแสงที่เคยปกป้องพวกเขาเกิดรอยร้าวขึ้นราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย เสียงหัวเราะสังเคราะห์ที่เคยได้ยินจากห้วงเหวเมื่อครู่ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มาจากเบื้องล่าง มันดังมาจาก *ด้านหลัง* ของเรย์ "ยินดีด้วยกับตำแหน่งใหม่... ผู้พิทักษ์" เสียงนั้นแหบพร่าและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นเสียงของมนุษย์ เรย์สะดุ้งสุดตัว รีบหันกลับไปพร้อมกับส่งสัญญาณมือให้เซนตั้งรับ แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ร่างของเอลิออสที่ควรจะร่วงหล่นลงไปในความมืด กลับยืนอยู่ตรงนั้น... ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับกลายเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ปลายนิ้วมือข้างขวาของอดีตโปรแกรมเมอร์ได้แปรสภาพกลายเป็นคมดาบนาโนไวรัสที่จ่อตรงมาที่ลำคอของเซน ซึ่งถูกพันธนาการไว้ด้วยหนวดแสงสีดำสนิทตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "เซน!" เรย์อุทานลั่น พยายามจะพุ่งตัวเข้าไปช่วย แต่เสียงของเอลิออส—หรือบางสิ่งที่สิงอยู่ในร่างนั้น—ก็เอ่ยตัดบทขึ้นด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว "ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... เพื่อนรักของเธอจะกลายเป็นแค่เศษข้อมูลขยะที่ถูกลบหายไปตลอดกาล... เรย์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับแก๊งมอนสเตอร์ป่วนจนมาถึงบทนี้นะคะ