แสงสว่างที่หวนคืน

"ถ้าเจ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะถือว่านี่คือการประกาศสงครามครั้งสุดท้าย... เอลิออส" เสียงของเรย์แหบพร่าแต่มั่นคง ดังก้องไปทั่วซากปรักหักพังของวิหารแห่งการเริ่มต้น ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมก่อนหน้านี้ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยเงาร่างที่ค่อยๆ ก้าวพ้นความมืดออกมา แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงบนใบหน้าครึ่งหนึ่งของผู้มาเยือน รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากและแววตาสีครามคู่นั้น... ไม่มีทางที่เรย์จะจำผิดคน เอลิออส อดีตหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์ผู้ควบคุมระบบหลักของ ‘Monster Tamer Online’ ยืนกอดอกมองภาพความเสียหายรอบตัวด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเขากำลังชมการแสดงละครเวทีรอบปฐมทัศน์ ไม่ใช่สถานการณ์วิกฤตที่โลกเสมือนกำลังจะล่มสลาย "ประกาศสงครามกับฉันงั้นเหรอ เรย์จัง? ช่างเป็นคำพูดที่ยิ่งใหญ่เหลือเกินสำหรับเด็กที่เอาแต่เล่นกับสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยพวกนั้น" เอลิออสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและบาดแผลในอดีตที่ยังไม่เคยจางหาย "นายคิดจริงๆ หรือว่าโค้ดกระจอกๆ ที่นายเขียนขึ้นมาแก้ขัด จะหยุดยั้งการรีเซ็ตระบบที่ฉันใช้เวลาเตรียมการมาสามปีได้?" ลูน่า จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์แยกเขี้ยวขู่ฟ่อ ขนสีขาวบริสุทธิ์ของมันพองฟูด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตากลมโตสีฟ้าครามจ้องเขม็งไปยังชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว พลังความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากอุ้งเท้าเล็กๆ จนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางเบาเคลือบอยู่บนพื้นหินรอบตัวเรย์ "อย่าประเมินพลังของพวกเราต่ำไปนะคะ เอลิออส" เสียงของเซนที่ก้าวออกมายืนเคียงข้างเรย์ดังขึ้น พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ เมื่อเขาชักดาบคู่ใจออกจากฝัก บรรยากาศรอบตัวของเซนเปลี่ยนไปเป็นนักรบผู้พร้อมเข้าประจัญบาน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังศัตรู "พวกเราไม่ได้ต่อสู้เพื่อโค้ดโปรแกรม... แต่เราต่อสู้เพื่อความทรงจำของทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างหาก" เอลิออสหุบยิ้มลงเล็กน้อย สายตาของเขาเลื่อนไปมองเซน ก่อนจะวกกลับมาที่เรย์ แววตาคู่คมฉายแววซับซ้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง—ความอิจฉา ความโกรธแค้น และความว่างเปล่าผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "ความทรงจำงั้นเหรอ? สำหรับพวกนายมันคือโลกที่เต็มไปด้วยมิตรภาพและความอบอุ่น... แต่สำหรับฉัน มันคือห้องขังที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความล้มเหลว!" เอลิออสตะโกนก้อง เสียงของเขาตวาดลั่นจนสะท้อนไปทั่วซากวิหาร มือข้างหนึ่งยกขึ้นปัดอากาศเบาๆ หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับร้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับฝูงแมลงมรณะที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองตรงไปยังชายผู้หลงทางในความแค้น เขารู้ดีว่าการเจรจาด้วยเหตุผลคงใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว แต่ในฐานะนักเทมเมอร์ผู้เข้าใจจิตใจของมอนสเตอร์และสิ่งมีชีวิต เรย์กลับสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น—หัวใจที่แตกสลายและโดดเดี่ยวไม่ต่างอะไรกับมอนสเตอร์ป่าที่ถูกทอดทิ้ง "คุณไม่ได้เกลียดโลกนี้หรอกค่ะ เอลิออส..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้เสียงคำรามของระบบเงียบลงได้ ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละน้อย ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเซนและลูน่า "สิ่งที่คุณเกลียด... คือความรู้สึกที่ว่าตัวเองไม่มีตัวตนอยู่ในโลกที่สวยงามนี้ต่างหาก" เอลิออสชะงักไปชั่วขณะ ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกรือ "นายรู้อะไร... นายรู้อะไรเกี่ยวกับความรู้สึกของฉัน!" "ฉันรู้ว่าคุณเหนื่อยแค่ไหน" เรย์หยุดยืนอยู่ห่างจากเอลิออสเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาสื่อความจริงใจออกไปอย่างเต็มเปี่ยม "การต้องแบกรับระบบที่พังทลายและการแก้ไขมันลำพังโดยไม่มีใครคอยอยู่เคียงข้าง... มันคงโดดเดี่ยวมากสินะคะ" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ลูน่าส่งเสียงร้องครางเบาๆ ในลำคอ มันกระโดดลงจากไหล่ของเรย์แล้ววิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าเอลิออส ก่อนจะนั่งลงและเอียงคอใช้จมูกดมเบาๆ ที่รองเท้าของชายหนุ่ม มอนสเตอร์จิ้งจอกหิมะตัวน้อยไม่ได้แสดงท่าทีเป็นศัตรู แต่มันกลับส่งไออุ่นละมุนแผ่ออกมาจากตัวเพื่อปลอบประโลมความหนาวเหน็บในใจของอีกฝ่าย เอลิออสนิ่งค้าง มือที่สั่นเทาเล็กน้อยค่อยๆ ลดลง หน้าต่างระบบสีแดงฉานรอบตัวเริ่มกระพริบและจางหายไปทีละจอ ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือซากวิหารที่เคยถูกย้อมด้วยสีเลือด ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงดาวระยิบระยับและแสงสีฟ้าอ่อนโยนของรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง โลกเสมือน... กลับมาสวยงามและเงียบสงบเหมือนเดิมอย่างน่าอัศจรรย์ "เด็กนี่..." เอลิออสพึมพำเบาๆ ขณะมองลงไปยังจิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วที่ตอนนี้ใช้หัวถูไถข้อเท้าของเขาอย่างออดอเซาะ รอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้ปรากฏขึ้นมานานแสนนานค่อยๆ ระบายบนใบหน้าของอดีตโปรแกรมเมอร์ "แกนี่มัน... แสบจริงๆ นะเรย์จัง" เรย์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า "ทุกอย่างจบลงแล้วค่ะ เอลิออส... กลับบ้านของเรากันเถอะ" แต่ทว่า... ก่อนที่มือของเรย์จะเอื้อมไปแตะไหล่ของอีกฝ่ายเพื่อดึงเขากลับมาสู่แสงสว่างอย่างสมบูรณ์ เสียงเตือนภัยสีดำสนิทที่ดังแสบแก้วหูก็กรีดร้องขึ้นมาจากความว่างเปล่า! หน้าต่างระบบสีดำสนิทที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนพุ่งทะลวงขึ้นมาจากพื้นดิน ใต้ฝ่าเท้าของเอลิออส กลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ที่ดูดกลืนทุกสิ่งอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว! "ระวัง!" เซนตะโกนลั่นพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนเรย์ไว้ทันเวลา แต่มันสายเกินไปสำหรับเอลิออส ร่างของอดีตโปรแกรมเมอร์ถูกดึงรั้งลงไปในความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ไม่ได้มาจากเอลิออส—แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ของ AI ปริศนาที่ดังขึ้นจากเบื้องลึกของระบบ *"ขอบคุณสำหรับการเปิดประตู... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญตัวจริงกำลังจะมาถึงแล้ว"* ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!