งานเลี้ยงฉลองแห่งชัยชนะ

"ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... เพื่อนรักของเธอจะกลายเป็นแค่เศษข้อมูลขยะที่ถูกลบหายไปตลอดกาล... เรย์" เสียงหัวเราะเยียบเย็นของบั๊กมาสเตอร์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหวatกลัว โค้ดสีแดงฉานที่แปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บเหล็กแหลมคมกำลังจ่ออยู่ตรงหน้าอกของลูน่า จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วคู่ใจของเรย์ ดวงตาสสีฟ้าใสของมันหลariลงครึ่งหนึ่ง ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ เรย์หยุดชะงัก ร่างกายของเขาชาดิก หัวใจเต้นรำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนั้น แทนที่จะถอยหลังหรือกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก เรย์กลับสูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วพริกตาหนึ่งเพื่อเรียกสติ สัมผัสอุ่นร้อนที่เคยผูกพันกันมาตั้งแต่วันแรกในโลกเสมือนแห่งนี้กำลังส่งสัญญาณเตือนภัยผ่านจิตใต้สำนึก *'นายท่าน... อย่ากลัวค่ะ'* เสียงเล็กๆ ที่ดังขึ้นในใจของลูน่าคือพลังเดียวที่ทำให้เรย์ลืมความหวาดกลัวทั้งหมด "ฉันไม่ก้าวเข้าไปหรอก..." เรย์ลืมตาขึ้น แววตาของชายหนุ่มไม่ได้มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยความรัก "แต่ฉันจะดึงเธอกลับมาต่างหาก!" ปลายนิ้วของเรย์แตะลงบนหน้าจออินเทอร์เฟซที่ถูกซ่อนไว้ รหัสลับที่เขาใช้เวลาศึกษาและรวบรวมจากมอนสเตอร์ทุกตัวในโลกนี้ถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน ลำแสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยง พลังแห่งความผูกพันและมิตรภาพไม่ใช่สิ่งที่อัลกอริทึมชั่วร้ายของบั๊กมาสเตอร์จะเข้าใจ รหัสสีแดงที่พันธนาการลูน่าอยู่เริ่มสั่นไหวและแตกสลายกลายเป็นละอองดาวสีทอง ก่อนที่ร่างเล็กๆ ของจิ้งจอกหิมะจะพุ่งทะยานเข้าสู่อ้อมกอดของเรย์อย่างแรงจนเซถอยหลังไปหลายก้าว "สำเร็จแล้วค่ะคุณเรย์!" เสียงหวานใสของลูน่าตระโกนก้อง พร้อมกับที่มอนสเตอร์นับร้อยตัวจากทั่วทุกมุมของแผนที่ปรากฏกายขึ้นล้อมรอบบั๊กมาสเตอร์ไว้หมดทางหนี เซน ผู้เล่นระดับท็อปที่เคยเย็นชา เดินเข้ามาตบไหล่เรย์เบาๆ ด้วยรอยยิ้มโล่งอก "นายทำได้จริงๆ ด้วยนะเพื่อน ปิดฉากความบ้าคลั่งนี้กันเถอะ" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อระบบประกาศชัยชนะดังขึ้นทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ท้องฟ้าของเกม Monster Tamer Online ที่เคยถูกย้อมด้วยสีเลือดกลับคืนสู่ความสดใสอีกครั้ง ทุ่งหญ้าเขียวขจี ทะเลสาบประกายระยิบระยับ และเสียงเพลงเฉลิมฉลองอันแสนอบอุ่นก็เริ่มบรรเลงขึ้น ณ ใจกลางลานกว้างของเมืองหลวง งานเลี้ยงฉลองแห่งชัยชนะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โต๊ะไม้ยาวเหยียดเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสที่เหล่าพ่อครัว NPC ตั้งใจรังสรรค์ขึ้น กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อย่างสมุนไพรลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลและคบเพลิงเวทมนตร์ส่องประกายระยิบระยับแข่งกับดวงดาวบนท้องฟ้าจำลอง เรย์ในชุดเสื้อคลุมนักสำรวจตัวเก่งกำลังนั่งหัวเราะร่าอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่ามอนสเตอร์ ลูน่าขี่อยู่บนไหล่คอยคาบผลไม้รสหวานมาป้อนให้เจ้าของอย่างเอาใจ ขณะที่สไลม์ยักษ์สีฟ้าพยายามจะปีนขึ้นมาตักตวงความสนใจด้วยการเอาตัวมาถูไถจนเรย์เกือบหกล้ม เซนที่ปกติมักจะวางมาดขรึม วันนี้กลับยอมสวมที่คาดผมหูแมวตามคำคะยั้นคะยอของมอนสเตอร์สายพันธุ์แฟรี่ สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในงานได้อย่างล้นหลาม "ชนแก้วให้กับมิตรภาพและการเดินทางของเราค่ะ!" เสียงใสๆ ของผู้เล่นหญิงคนหนึ่งตะโกนขึ้น พร้อมกับแก้วน้ำผลไม้ที่ถูกยกขึ้นชนกันเกรียวกราว เสียงเพลง เสียงหัวเราะ และรอยยิ้มของทุกคนหลอมรวมกันเป็นภาพที่งดงามที่สุด ตั้งแต่เปิดให้บริการเกมนี้มา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ผู้เล่นและมอนสเตอร์จะสามารถก้าวข้ามเส้นแบ่งและเฉลิมฉลองร่วมกันได้อย่างมีความสุขเท่านี้ เรย์มองภาพบรรยากาศรอบตัวด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าของเขา นิ้วมือเรียวยาวลูบหัวลูน่าเบาๆ เป็นการขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา มือข้างหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่มเย็นฉ่ำ ขณะที่สายตาทอดมองไปยังขอบฟ้าไกลที่เส้นแบ่งระหว่างโลกจริงกับโลกเสมือนเริ่มเลือนรางเข้าหากัน แต่ทว่า... ในขณะที่เสียงเพลงกำลังสนุกสนานและทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศแห่งความสุข เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินที่ควรจะถูกปิดการใช้งานไปแล้ว กลับดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างกึกก้อง *กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงเพลงในงานหยุดชะงักลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนแข็งค้าง แสงไฟรอบงานที่เคยอบอุ่นกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในชั่วพริบตา โค้ดข้อมูลปริศนาสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินใจกลางงานเลี้ยง ราวกับรอยแยกของนรกที่กำลังเปิดออก และสิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... ไม่ใช่มอนสเตอร์ ไม่ใช่บั๊กโปรแกรมธรรมดา แต่เป็นเงาร่างของมนุษย์สวมฮู้ดสีดำสนิทที่ถือ "คัมภีร์แห่งการลบล้าง" เล่มเดียวกับที่บั๊กมาสเตอร์เคยใช้ แต่ให้พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวกว่านับร้อยเท่า เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังเรย์โดยเฉพาะ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในหัวของทุกคนว่า... "เกมสนุกๆ ของพวกเธอ... จบลงแค่นี้แหละค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!