ไข่ใบจิ๋วกับภารกิจแรก

น้ำหนักของก้อนกลมๆ สีขาวมุกในมือเรย์ไม่ได้มากมายอะไรนักค่ะ แต่มันกลับส่งแรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะตุบๆ ราวกับหัวใจดวงเล็กๆ ที่กำลังตื่นเต้นกับการลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรก ป่าสนวิญญาณเริ่มต้นในยามบ่ายแก่ๆ แวดล้อมไปด้วยเสียงใบไม้เสียดสีและละอองแสงสีฟ้าที่ลอยล่องราวกับเกสรดอกไม้แห่งความฝัน เรย์คุกเข่าลงบนพื้นหญ้านุ่มชื้น สายตาคมกริบทอดมองรอยร้าวเส้นบางเฉียบที่ค่อยๆ แตกขยายบนเปลือกไข่ผิวเรียบเนียนนั้นอย่างไม่วางตา "ใจเย็นไว้นะเจ้าตัวเล็ก..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าเสียงของตนจะไปรบกวนการเดินทางอันยาวนานของอีกฝ่าย ในระยะประชิด เซนยืนกอดอกพิงลำต้นสนโบราณ ดวงตาคมกราบกรานมองภาพตรงหน้าด้วยความสนใจใคร่รู้ไม่แพ้กัน แม้ภายนอกเขาจะดูเป็นผู้เล่นสายบู๊ที่เย็นชาและมักจะรักษาระยะห่างจากผู้คน แต่ลึกๆ แล้ว สัญชาตญาณนักล่าระดับท็อปของเขากลับกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง "ระวังหน่อยก็ดีนะเรย์..." เซนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความระแวดระวัง "ไข่ที่ดรอปจากมอนสเตอร์ระดับบอสเขตแดนลับแล ไม่น่าจะมีตัวอะไรที่ ‘ธรรมดา’ ฟักออกมาได้หรอกนะ นายก็รู้ว่าระบบเกมนี้มันชอบเล่นตลกกับพวกเรา" เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น สมาธิทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดด้วยรอยร้าวที่ระเบิดออกพร้อมกับละอองแสงสีเงินกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าหลังฝนตกโชยเข้าจมูก ทันใดนั้น เปลือกไข่ซีกบนก็หลุดร่วงลงพื้น เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตตัวกระจิรฤทธิ์ที่ขดตัวอยู่ด้านใน มันสะบัดขนสีขาวบริสุทธิ์นุ่มฟูที่มีประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดหิมะต้องแสงแดด ดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วคู่ขวากระพริบปริบๆ มองสำรวจโลกกว้างเป็นครั้งแรก ก่อนที่หูยาวตั้งตรงปลายสีเงินจะกระดิกไหวด้วยความตกใจเมื่อสบเข้ากับดวงตาของเรย์ "แฮ่ก..." เสียงร้องเล็กแหลมคล้ายเสียงลูกสุนัขผสมเสียงกระซิบของสายลมเล็ดลอดออกมาจากลำคอเล็กๆ เรย์ระบายยิ้มละมุนออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าจากการสำรวจป่ามาค่อนวันมลายหายไปในพริบตา เขายื่นปลายนิ้วออกไปช้าๆ เพื่อให้เจ้าตัวน้อยได้ดมกลิ่นทำความคุ้นเคย นี่คือทักษะเฉพาะตัวของเขา—การสื่อสารทางจิตกับมอนสเตอร์ที่ทำให้พวกมันรับรู้ถึงความจริงใจและปราศจากการคุกคาม ทว่า แทนที่เจ้าจิ้งจอกขนฟูจะถอยหนี มันกลับพุ่งตัวเข้าใส่ปลายนิ้วของเรย์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงลมวูบ เล็บสีเงินขนาดจิ๋วตะปบลงบนหลังมือของชายหนุ่มเบาๆ ก่อนที่มันจะอ้าปากงับนิ้วชี้ของเขาไว้แน่นด้วยความหมั่นเขี้ยว "โอ๊ย! เดี๋ยวก่อนสิ เจ้าจอมซน!" เรย์สะดุ้งเล็กน้อย หัวเราะเบาๆ ในลำคอขณะที่พยายามดึงนิ้วออกแต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากกลัวมันจะเจ็บ เซนที่ยืนมองอยู่ถึงกับหลุดขำพรืด "ฮ่าๆ ดูท่าทางมันจะชอบนายตั้งแต่แรกพบเลยนะเรย์ หรือว่ามันเห็นนายเป็นแทะเล็มเนื้อชิ้นโปรดกันแน่เนี่ย" "มันไม่ได้กินฉันเป็นอาหารหรอกน่า..." เรย์ถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ขณะที่เจ้าจิ้งจอกน้อยปล่อยนิ้วของเขาแล้วกระโดดขึ้นไปเกาะอยู่บนบ่ากว้างอย่างคล่องแคล่ว มันเอาแก้วนุ่มนิ่มมาถูไถกับข้างแก้มของเรย์พร้อมส่งเสียงร้องครางหึ่งๆ ในลำคออย่างออดออน [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่น 'เรย์' ได้ทำการผูกพันธะสัญญากับมอนสเตอร์ระดับตำนาน 'จิ้งจอกหิมะจิ๋ว - ลูน่า' สำเร็จ] [ลูน่า ได้รับฉายา: เจ้าแห่งการป่วนประจำกลุ่ม] [ระดับความสนิทสนม: 85% (สูงเป็นพิเศษเนื่องจากความสามารถพิเศษของเทมเปอร์)] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นมากลางอากาศ เรย์กวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นด้วยความทึ่ง ระดับตำนานงั้นหรือ? มอนสเตอร์ตัวแรกของเขาไม่ใช่แค่สัตว์อสูรธรรมดา แต่เป็นถึงเผ่าพันธุ์หายากที่ถูกบันทึกไว้ในตำนานของทวีปเสมือนจริงนี้ "ลูน่า..." เรย์เอ่ยชื่อที่ปรากฏในระบบเบาๆ เจ้าตัวน้อยบนบ่าเอียงคอมองด้วยความสงสัย ดวงตาสีฟ้าใสสะท้อนภาพใบหน้าของเขา "เอาล่ะ ตั้งแต่วันนี้ เรามาผจญภัยไปด้วยกันนะ" ลูน่าส่งเสียงร้อง "จิ้ง!" ออกมาอย่างรื่นเริง มันกระโดดโลดเต้นบนไหล่ของเรย์จนผมของเขากระเซิงไปหมด สร้างความขบขันให้กับเซนที่ยืนมองภาพความอบอุ่นนี้ แม้ว่าบรรยากาศโดยรอบจะดูสงบสุขและงดงาม แต่ความรู้สึกบางอย่างที่ลอยวนอยู่ในอากาศกลับเริ่มเปลี่ยนไป สายลมในป่าสนที่เคยพัดเอื่อยๆ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่เสียดแทงกระดูก ละอองแสงสีฟ้าที่เคยเรืองรองค่อยๆ หม่นแสงลงทีละน้อย ราวกับถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากเบื้องลึกของแมกไม้ เซนหุบยิ้มทันที สีหน้าของนักสู้มือฉกาจเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ดวงตากวาดมองไปยังเงาไม้ไหววับรอบด้าน มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามจับดาบยาวที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยอัตโนมัติ "เรย์... บรรยากาศรอบตัวเราเปลี่ยนไปแล้ว" เซนเอศบเสียงต่ำ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "มอนสเตอร์ธรรมดาไม่มีทางปล่อยจิตสังหารที่น่าขยะแขยงแบบนี้ออกมาได้หรอก" เรย์หุบยิ้มลงทันที เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติผ่านสัญชาตญาณของมอนสเตอร์ ลูน่าที่อยู่บนบ่าหยุดกระโดด ขนสีขาวฟูฟ่องพองขึ้นตั้งชัน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องหน้า พร้อมส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคออย่างดุร้าย ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนน่าอึดอัด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่าสี่เท้า แต่มันคือเสียงก้าวเดินของบางสิ่งที่ฝืนธรรมชาติ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นจากเงาไม้ ดวงตาสีแดงฉานภายใต้ฮู้ดทอประกายเย็นชา และที่น่ากลัวที่สุดคือ ฝูงแมลงปีกแข็งสีดำทมิฬนับร้อยตัวที่เกาะอยู่เต็มไหล่และแขนของบุคคลปริศนา ส่งเสียงกรีดร้องน่ารำคาญประสานกันระงม "เจอตัวจนได้... เจ้าพวกหนูสกปรกที่บังaอาจมาเก็บของเล่นชิ้นสำคัญของฉันไป" เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกเสียดสีดังลอดริมฝีปากของชายในชุดดำ พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ชวนให้ขนหัวลุก เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์รูปเฟืองจักรสีเลือดที่ปักอยู่บนปกเสื้อของอีกฝ่าย—สัญลักษณ์ของ 'บั๊กมาสเตอร์' โปรแกรมเมอร์นอกรีตผู้ต้องการทำลายล้างโลกเสมือนนี้ให้ราบคาบ! หวังว่าเนื้อหาบทนี้จะทำให้คุณรี้ดผู้น่ารักรู้สึกตื่นเต้นและอยากร่วมเดินทางไปกับเรย์และแก๊งมอนสเตอร์สุดป่วนในตอนต่อไปนะคะ!