รสชาติที่โลกลืม

"คุณกำลังบอกว่า สเต๊กเนื้อวากิวระดับ A5 ที่เชฟมิชลินสตาร์ปรุงให้คุณเมื่อวานตอนเย็น ยังสู้ ‘เจ้าจานนี้’ ไม่ได้งั้นหรือคะ คุณธามัน?" รินรดาวางจานเซรามิกสีขาวสะอาดลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในศาลาริมสวน เสียงกังวานของจานกระทบพื้นโต๊ะดัง 'กริ๊ก' แผ่วเบา แต่กลับดังสนั่นในความรู้สึกของธามันที่นั่งจ้องมองอาหารตรงหน้าด้วยสายตาประหนึ่งค้นพบขุมทรัพย์ล้ำค่า ในจานนั้นไม่มีอะไรซับซ้อน มันคือ 'ข้าวแมว' หรือข้าวคลุกปลาทูย่างหอมๆ ที่รินรดาแกะเนื้อคลุกกับข้าวสวยร้อนๆ เมล็ดนุ่มหนึบจากมิติลับของเธอ โรยด้วยหอมแดงซอยพริกขี้หนูสวนสีสดที่เพิ่งเก็บจากต้นไม่ถึงห้านาที บีบมะนาวแป้นลูกอวบที่เปลือกบางจนแทบจะละลายหายไปกับอากาศ พร้อมด้วยน้ำปลาพริกสูตรดั้งเดิมเคี่ยวจนเข้มข้น ธามันไม่ตอบในทันที เขาหยิบช้อนขึ้นมาคลุกเคล้าข้าวในจานเบาๆ กลิ่นหอมของปลาทูย่างเตาถ่านที่หอมตลบอบอวล ผสานกับความเปรี้ยวแหลมของมะนาวและความเผ็ดร้อนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกลิ่นหอมของหอมแดง ทำให้คนอย่างเขาที่คุ้นเคยกับอาหารมื้อละหลายหมื่นถึงกับกลืนน้ำลาย "รสชาติที่โลกลืม..." ธามันพึมพำขณะตักข้าวเข้าปาก ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจผู้เลือดเย็นค่อยๆ หรี่ลงด้วยความพึงพอใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "คุณใส่เวทมนตร์อะไรลงไปในข้าวธรรมดาๆ จานนี้กันแน่ รินรดา? ทำไมมันถึงทำให้หัวใจผมที่เต้นจังหวะธุรกิจมาทั้งวัน... รู้สึกสงบลงอย่างประหลาด" รินรดาเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมือที่เปื้อนคราบดินเล็กน้อยจากการขุดสมุนไพรในมิติ "ไม่มีเวทมนตร์หรอกค่ะ มีเพียงแค่ 'ความใส่ใจ' กับ 'วัตถุดิบที่ซื่อสัตย์' ก็เท่านั้น คนที่ใช้ชีวิตอยู่บนยอดเขาอย่างคุณ คงลืมรสชาติของดิน น้ำ และความเหนื่อยยากที่แปรเปลี่ยนเป็นความอร่อยไปเสียสนิทแล้ว" ธามันวางช้อนลง เขาไม่ได้มองจานข้าวอีกแล้ว แต่สายตากลับตรึงอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าที่แม้จะมีเหงื่อซึมตามไรผม แต่กลับดูมีชีวิตชีวาและสง่างามในแบบที่ผู้หญิงในแวดวงสังคมชั้นสูงที่เขาเจอไม่มีวันเลียนแบบได้ "ยอดเขาที่ว่านั่นมันหนาวเกินไปครับ... เออ... ค่ะ" เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรินรดาปรายตามองคำพูดของเขา "ยอดเขาที่ว่านั่นมันหนาวและโดดเดี่ยวเกินไปรินรดา ผมมีเงินซื้อทุกอย่างที่ต้องการ แต่ไม่มีปัญญาซื้อความรู้สึกที่ว่า 'ฉันกลับถึงบ้านแล้ว' มาได้เลย จนกระทั่งได้มากินข้าวฝีมือคุณ" บรรยากาศในสวนช่วงพลบค่ำเริ่มเย็นสบาย กลิ่นดอกโมกส่งกลิ่นหอมรวยรินผสมกับกลิ่นไอของดินหลังฝนตกเล็กน้อย ความเงียบไม่ได้สร้างความอึดอัด แต่มันกลับเปิดช่องว่างให้ความรู้สึกที่ทั้งคู่พยายามซ่อนไว้ก่อตัวขึ้น "ถ้าคุณอยากหาคำว่าบ้าน ก็ควรเลิกใช้สายตาแบบนั้นมองฉันเสียทีนะคะ" รินรดาพูดติดตลก แต่แฝงความนัย "เพราะฉันไม่ใช่พนักงานอสังหาฯ ที่คุณจะมาทำสัญญาเช่าพื้นที่หัวใจได้ง่ายๆ สวนของฉันมีกฎ ถ้าอยากกินของอร่อย ก็ต้องช่วยฉันถอนหญ้า ไม่ใช่มานั่งจ้องเหมือนจะกินฉันแทนข้าว" ธามันหัวเราะร่า เป็นเสียงหัวเราะที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน มันดูจริงใจและไร้การปรุงแต่ง "ได้! พรุ่งนี้ผมจะมาพร้อมชุดลุยโคลน รับรองว่าสวนของคุณจะไม่มีหญ้าเหลือรอดแม้แต่ต้นเดียว" แต่ในขณะที่บทสนทนากำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ฟังดูไม่เป็นมิตรก็ดังขัดจังหวะมาจากทางเข้าสวน "นี่น่ะหรือสวนของนังลูกเนรคุณ? ทำไมมันถึงดูอุดมสมบูรณ์เกินหน้าเกินตาคนอื่นนักล่ะ!" เสียงของแม่สามีเก่าที่รินรดาเคยแต่งงานด้วยดังแว่วมา รินรดาลุกขึ้นยืนทันที สายตาที่ดูอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งและเย็นชา เธอหันไปสบตากับธามันที่ขมวดคิ้วแน่น มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องกังวล ทว่าเมื่อรินรดาหันกลับไปมองที่หน้าประตูรั้ว ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่แค่แม่สามีเก่า แต่มันคือกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสีดำที่ถือเอกสารบางอย่างมาด้วย ท่าทางของพวกมันดูไม่ใช่คนที่จะมาเจรจาทางการค้า แต่มาเพื่อ 'ยึด' สวนของเธอไปครอบครองโดยอ้างอำนาจกฎหมายปลอมๆ ที่พวกมันเตรียมมา ธามันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังรินรดาไว้มิดชิด ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มทำเอาพวกที่บุกรุกถึงกับชะงักไปชั่วครู่ รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวออกมาจากข้างหลังธามัน ดวงตาที่เป็นประกายด้วยความท้าทาย "มาไวดีนี่คะ ทั้งที่ฉันยังไม่ได้เชิญ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "แต่ก่อนจะยึดอะไรไป... เช็คให้ดีก่อนนะคะว่าพวกคุณมีปัญญาจ่ายค่าชดเชยความเสียหายที่เพิ่งจะรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของฉันหรือเปล่า เพราะสวนนี้... มีเจ้าของที่พร้อมจะเอาคืนสาสมกว่าที่คุณคิดไว้เยอะเลยล่ะค่ะ" ท่ามกลางความตึงเครียดของกลุ่มคนแปลกหน้าที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามา ในมือของหัวหน้ากลุ่มมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่รินรดารู้ดีว่ามันคืออะไร เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่ในใจกลับนึกสนุก... เพราะหากพวกมันอยากเล่นเกมนี้ เธอเองก็มี 'พืชพิเศษ' ที่รอการทดลองอยู่พอดี "เอาล่ะค่ะ... ในเมื่ออยากได้นัก ก็ลองชิม ‘ผลไม้ลืมคืน’ ของฉันดูหน่อยเป็นไงคะ" สวนส้มปลายฟ้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 3 นี้ด้วยกันนะคะ!