เมื่อเพื่อนบ้านเป็นคนแปลกหน้า

"บอกแล้วไงคะว่าถ้าจะซื้อเศษซากดินเค็มพวกนี้ไปถมทำสุสาน ให้ไปคุยกับทางอำเภอ ไม่ใช่มาเดินย่ำกรายเหยียบแปลงผักกาดขาวปลอดสารของดิฉันแบบนี้!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เฉียบคมราวกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ดังขึ้น ท่ามกลางแดดจ้าatยามเที่ยงวัน รินรดายืนเท้าสะเอวอยู่ริมรั้วไม้ไผ่ มือข้างหนึ่งสวมถุงมือผ้าสีมอๆ อีกข้างถือตะกร้าหวายสานบรรจุผักกาดหอมอวบอ้วนที่เพิ่งตัดสดๆ ร้อนๆ ใบของมันยังคงมีหยดน้ำค้างจากมิติลับเกาะพราว สีเขียวมรกตสดใสจนสะท้อนเข้าตาผู้มาเยือนอย่างจัง ธามัน ชายหนุ่มในชุดสูทลินินสีครีมพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก รองเท้าหนังราคาแพงตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยดินร่วนสีดำ ชะงักฝีปากที่กำลังจะเอ่ยทัก เขาไม่ได้สนใจท่าทีฮึดฮัดราวกับแมวป่าขนฟูของหญิงสาวตรงหน้าเท่าใดนัก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงกลับจดจ้องอยู่ที่... 'ผัก' ในตะกร้า กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นราวกับป่าฝnหลังพายุฤดูร้อนลอยแตะจมูก ทั้งที่มันควรจะเป็นเพียงผักสวนครัวธรรมดา แต่ทำไมกลิ่นอายของมันถึงได้เย้ายวน ชวนให้น้ำลายสอจนน่าประหลาดใจแบบนี้? "ผักนี่..." ธามันก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงกลัวสายตาพิฆาตของเจ้าของสวน "คุณปลูกเองทั้งหมดนี่เลยหรือครับ... อ้ะ ขอโทษทีค่ะ ฉันหมายถึง คุณปลูกเองทั้งหมดนี่เลยสินะคะ" ชายหนุ่มแก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยหรี่มองเขาอย่างจับผิดด้วยความหมั่นไส้ รินรดายกยิ้มมุมปาก ยิ่งเห็นสภาพชุดแบรนด์เนมที่ตอนนี้มีคราบดินติดเป็นดวง ยิ่งทำให้เธอนึกสะใจอยู่ในอก "ใช่ค่ะ ดิฉันปลูกเองกับมือทุกต้น ทุกใบ และทุกหยดเหงื่อ แต่ดูท่าทางคุณ 'เจ้าพ่ออสังหาฯ' คนดัง จะไม่มีปัญญาแยกแยะระหว่างที่ดินทำกินกับที่ดินเก็งกำไรสินะคะ ถึงได้เดินลัดเลาะข้ามเขตมาเหยียบแปลงผักของชาวบ้านอย่างไร้จิตสำนึกแบบนี้" วาจาเชือดเฉือนทำเอาคนที่ปกติมีแต่คนก้มหัวให้อย่างธามันถึงกับมุมปากกระตุก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย เขาถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาพราวระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม "ใครบอกว่าผมไร้จิตสำนึกกันล่ะครับ... อ๊ะ ค่ะ! ฉันหมายถึง ดิฉัน... เอ๊ย ผมหมายถึงตัวผมเองนี่แหละที่สำนึกผิดชอบชั่วดีไม่ไหวแล้ว" ธามันหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นรินรดาทำหน้ายุ่งเหยิงด้วยความขัดหูขัดตา "พูดจาลื่นไหลเสียจริงนะคะ หวังว่าฝีมือการเจรจาธุรกิจจะเก่งกาจเหมือนฝีมือการก้าวก่ายพื้นที่คนอื่นล่ะ" "ผมไม่ได้ก้าวก่ายนะรินรดา ผมแค่... มาสำรวจความเป็นอยู่ของ 'เพื่อนบ้านใหม่'" ธามันจงใจเน้นเสียงคำว่าเพื่อนบ้าน พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ แปลงผักที่เขียวขจีราวกับหลุดเข้าไปในดินแดนมหัศจรรย์ ท่ามกลางทุ่งโล่งแล้งแล้งรอบด้าน ที่ดินตรงนี้กลับมีความอุดมสมบูรณ์ผิดธรรมชาติ ชนิดที่ต่อให้ใช้ปุ๋ยเคมีราคาแพงแค่ไหนก็ไม่มีทางทำได้ รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา เธอรู้ดีว่าข่าวลือเรื่องนักพัฒนาที่ดินรายใหญ่กว้านซื้อที่ดินแปลงข้างเคียงเพื่อทำโปรเจกต์บ้านจัดสรรระดับไฮ엔ด์กำลังดังกระหึ่ม แต่ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะใจร้อนบุกมาถึงถิ่นเร็วขนาดนี้ และที่สำคัญ... สายตาที่เขามองผักในตะกร้าของเธอมันช่างหิวกระหายเสียเหลือเกิน ราวกับหมาป่าที่จ้องมองลูกแกะอวบอ้วนไม่มีผิด! "เพื่อนบ้านเหรอคะ? ดิฉันยังไม่ได้เซ็นสัญญาต้อนรับคุณเป็นเพื่อนบ้านสักหน่อย ที่ดินผืนนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของดิฉัน ส่วนของคุณ... โน่นค่ะ อยู่อีกฟากที่มีแต่ตอซังข้าวแห้งๆ โน่น" รินรดาใช้นิ้วเรียวสวยชี้ไปยังผืนดินรกร้างที่แห้งแล้งตรงข้ามกัน ธามันไม่โกรธเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกสนุกสนานจนหุบยิ้มไม่ได้ หญิงสาวตรงหน้ามีพลังบางอย่างที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการเจรจาธุรกิจนับร้อยล้านตื่นตัวขึ้นมาอย่างประหลาด ยิ่งได้กลิ่นหอมจางๆ ที่โชยมาจากตัวเธอ ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าการเดินทางมาดูที่ดินวันนี้คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าคุ้มค่า "ถ้าผมอยากจะเป็นเพื่อนบ้านที่... สนิทสนมกับคุณเป็นพิเศษล่ะครับ?" ธามันก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาไม้ไผ่ค้ำยันแปลงมะเขือเทศ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นแดดอ่อนๆ ของชายหนุ่มทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ "ถอยไปเลยนะคะ! อย่ามาทำรุ่มร่ามแถวนี้ ไม่อย่างนั้นดิฉันจะเอาปุ๋ยหมักสูตรพิเศษราดหัวคุณจริงๆ ด้วย!" รินรดาขู่ฟ่อ ชูตะกร้าผักขึ้นบังอกราวกับโล่ป้องกันตัว แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง น้ำหนักของผักที่อัดแน่นประกอบกับความตกใจ ทำให้เธอก้าวขาพันกันเอง "ระวัง!" ธามันพุ่งตัวคว้าเอวบางไว้ได้อย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะล้มหงายหลังลงไปนอนคลุกฝุ่น ผักในตะกร้าหล่นกระจายเกลื่อนพื้นดิน กลิ่นหอมฟุ้งกระจายรุนแรงยิ่งกว่าเดิมราวกับระเบิดความสดชื่นทำงาน รินรดาล้มลงไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของชายหนุ่ม ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากมือหนาที่โอบกระชับรอบเอวเธอไว้อย่างมั่นคง ธามันก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน นัยน์ตาคมพราวระยับระคนความเอ็นดู กลิ่นหอมหวานของผักสดผสานกับกลิ่นกายหอมละมุนตามธรรมชาติของรินรดาทำเอาสติของนักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็นหลุดลอยไปชั่วขณะ "ปล่อยนะคะ..." เสียงหวานเอื้อonแผ่วเบາอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "ยังไม่อยากปล่อยเลยครับ..." ธามันกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นอีกครั้ง "โดยเฉพาะ... เมื่อผมเพิ่งค้นพบว่า 'ผลผลิต' แถวนี้ น่ากินกว่าที่คิดไว้เยอะเลย" รินรดากัดริมฝีปากแน่น เตรียมง้างมือจะฟาดอกหนาให้หายหมั่นไส้ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลก็ดังขึ้นจากทางหน้าปากทางเข้าสวนขัดจังหวะเสียก่อน "คุณรินรดาอยู่ไหมคะ! แย่แล้วค่ะ! ลูกค้ากลุ่มใหญ่จากในเมืองพากันมาออกันเต็มหน้าสวน บอกว่าจะมาแย่งซื้อผักล็อตใหม่ที่คุณโพสต์ขายเมื่อเช้า แต่... แต่ตอนนี้คนพวกนั้นกำลังมีเรื่องกับตาแก่ข้างบ้านที่พยายามจะมาไล่ที่อยู่ค่ะ!" ธามันชะงัก รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับมามองหน้าชายหนุ่มทันทีด้วยแววตาคาดโทษ "เห็นไหมคะ! เพราะความวุ่นวายของคุณคนเดียวเลยที่ทำให้คนอื่นเขาแห่กันมา!" รินรดาแหวใส่ พร้อมกับผลอกชายหนุ่มให้ออกห่างอย่างแรง ธามันหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง จัดปกเสื้อให้เข้าที่อย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่ชวนให้คนมองอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว "งั้นคงต้องปล่อยให้ผม... 'ว่าที่เพื่อนบ้าน' คนนี้ ช่วยออกไปเคลียร์ปัญหาให้คุณแล้วล่ะมั้งครับ คนสวย?" พูดจบ ธามันก็ก้าวเดินนำหน้าออกไปด้วยท่าทีมาดมั่น ทิ้งให้รินรดายืนกำมือแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนระอาใจ แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะก้าวตามออกไป สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่มุมรั้วแปลงผัก... เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากที่ส่งตรงมายังเธอ! ไว้พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ สวนส้มปลายฟ้าขอตัวไปเตรียมกระทะร้อนๆ รอรับแขกไม่ได้รับเชิญคนใหม่ก่อนค่ะ!