ทางเลือกใหม่ของเชฟมือตก

สัญญาจ้างสามปีในฐานะหัวหน้าเชฟร้านอาหารมิชลินสตาร์ ถูกฉีกขยี้ทิ้งลงต่อหน้าต่อตาด้วยมือของคนที่เธอเคยเรียกว่า ‘ครู’ เพียงเพราะเธอปฏิเสธที่จะยอมรับเอาวัตถุดิบเน่าเสียราคาถูกมาปรุงอาหารให้แขกวีไอพีทานเพื่อลดต้นทุน “รินรดา เธอมันก็แค่เด็กจบใหม่ อย่าคิดว่าฝีมือแค่นี้จะไปรอดในวงการอาหารไฮโซได้ถ้าไม่มีฉันคอยหนุนหลัง!” คำพูดเยייהหยันพร้อมกับซองเงินชดเชยอันน้อยนิดถูกปาใส่หน้า เป็นบทเรียนราคาแพงที่ทำให้เชฟสาวมือหนึ่งอย่างเธอตาสว่างวาบ รินรดาปาดหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจทิ้งอย่างไม่ไยดี ในเมื่อวงการที่เต็มไปด้วยการเสแสร้งและผลประโยชน์แห่งนี้ไม่ต้อนรับคนซื่อสัตย์ต่อวัตถุดิบอย่างเธอ เธอก็จะขอเดินออกจากกรงทองแล้วไปสร้างอาณาจักรของตัวเองจากดินโคลนและหยาดเหงื่อแทน! เสียงกรรไกรตัดหญ้าดังแกรกกรากท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเหงา รินรดายืนอยู่ท่ามกลางดงหญ้ารกชะทึบสูงท่วมหัว มรดกชิ้นเดียวที่ยายทิ้งไว้ให้ก่อนท่านจะจากไป คือบ้านไม้หลังเก่าทรงไทยโบราณที่ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา และที่ดินรกร้างอีกสามไร่ที่เต็มไปด้วยวัชพืชและเศษขยะ “เอาล่ะ... อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นของเรา ไม่ต้องไปก้มหัวให้ใคร ไม่ต้องทนฟังคำดูถูกของตาแก่หน้าเงินพวกนั้นอีก” รินรดากวาดสายตามองรอบตัว พลถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า หยาดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมนท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวของบ่ายวันนี้ มือเรียวบางที่เคยจับแต่มีดทำครัวราคาแพง บัดนี้ต้องมาสวมถุงมือผ้าเก่าๆ เพื่อกำจัดวัชพืชด้วยตัวเอง ความจริงแล้ว หากเธอยอมกลับไปขอความช่วยเหลือจากครอบครัวสามีเก่า หรือแม้แต่ตระกูลเดิมที่ประกาศตัดขาด เธอก็คงไม่ต้องมาลำบากตากแดดตากลมอยู่ตรงนี้ แต่คนอย่างรินรดามีศักดิ์ศรีค้ำคอ ยอมอดตายเสียยังดีกว่าไปขอเศษทานความสงสารจากคนใจร้ายเหล่านั้น แต่ทว่า... ความเป็นจริงช่างโหดร้ายเหลือเกิน แรงกายของผู้หญิงตัวคนเดียวมีขีดจำกัด ผ่านไปเพียงแค่สองชั่วโมง แขนขาของเธอก็ระบมไปหมด ใบหน้าเรียวสวยแดงก่ำเพราะพิษแดด ท้องฟ้าเริ่มครึ้มฝนส่งเสียงคำรามก้องราวกับจะซ้ำเติมสถานการณ์ที่ย่ำแย่อยู่แล้วให้เลวร้ายลงไปอีก “ให้ตายเถอะ ร่างกายนี้ไม่ได้ใช้งานหนักมานานเกินไปแล้วสินะ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองขณะพิงร่างอ้อนแอ้นเข้ากับต้นมะม่วงป่าโบราณที่ยืนต้นตายซากอยู่ริมรั้ว ในจังหวะที่เธอกำลังจะทรุดตัวลงนั่งพักเหนื่อยนั้นเอง ข้อเท้าของเธอกลับสะดุดเข้ากับรากไม้ประหลาดที่โผล่ขึ้นมาจากใต้ดินอย่างไม่ทราบสาเหตุ ร่างบางเสียหลักล้มคะมำลงไปกระแทกกับพื้นดินแข็งๆ อย่างแรง ฝ่ามือขวาไปขูดเข้ากับเศษหินคมกริบจนเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาหยดลงสู่พื้นดินบริเวณโคนต้นมะม่วงนั้นทันที “โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย...” รินรดานิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามจะดึงมือกลับ แต่แล้วสิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น! เลือดหยดนั้นซึมหายลงไปในดินราวกับผืนดินกำลังกระหายน้ำ ทันใดนั้น แสงสีทองเรืองรองก็สาดส่องขึ้นมาจากใต้รากไม้โบราณ ลมพัดวนรอบตัวเธออย่างรุนแรงราวกับมีพายุขนาดย่อมก่อตัวขึ้นในพื้นที่แคบๆ รินรดาลืมตาขึ้นด้วยความตกตะลึง ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนที่สติของเธอจะถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงมิติประหลาดที่กว้างใหญ่ไพศาล วูบ! ร่างของรินรดาร่วงหล่นลงมาบนพื้นหญ้าที่นุ่มมือและมีกลิ่นหอมเย็นชื่นใจ เธอลุกขึ้นยืนอย่างงלוงงง กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ที่นี่ไม่ใช่สวนรกร้างหลังบ้านของเธออีกต่อไปแล้ว! เบื้องหน้าของเธอคือป่าขนาดมหึมาที่มีพรรณไม้เรืองแสงแปลกตา สายหมอกบางเบาลอยวนอยู่เหนือพื้นดินที่อุดมสมบูรณ์จนแทบจะหยดเป็นน้ำทิพย์ ตรงกลางพื้นที่โล่งมีบ่อน้ำทิพย์ใสสะอาดที่สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงาม และที่สำคัญที่สุด... ต้นไม้ผลโบราณต้นหนึ่งกำลังออกผลสุกงอมสีทองอร่ามส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจจนต่อมรับรสในปากทำงานอย่างฉับพลัน *‘ยินดีต้อนรับผู้ถือครองพันธะแห่งพฤกษา มิติลับต้นไม้บรรพกาลพร้อมรับใช้ท่านแล้วค่ะ’* เสียงก้องกังวานใสราดรดลงมาในโสตประสาทของเธอโดยไม่มีที่มา รินรดาสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว แต่เมื่อตั้งสติได้และความเป็นเชฟมืออาชีพเข้ามาครอบงำ สายตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นความทึ่งระคนตื่นตะลึง เธอก้าวเข้าไปใกล้ต้นไม้ประหลาดต้นนั้น มือเรียวสัมผัสเบาๆ ที่เปลือกไม้ ทันใดนั้น ข้อมูลมหาศาลก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวของเธอ... มิตินี้คือสถานที่เพาะปลูกในตำนาน เวลาภายในมิตินี้เร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า พืชผักใดก็ตามที่ปลูกในดินแห่งนี้จะเจริญเติบโตเต็มที่ภายในชั่วข้ามคืน และมีคุณandออนแอนด์ฟื้นฟูร่างกายอย่างล้ำลึก! “นี่มัน... สมบัติล้ำค่าชัดๆ!” รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี ความสิ้นหวังเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น ในเมื่อสวรรค์ประทานโอกาสนี้มาให้ คนอย่างรินรดาไม่มีทางปล่อยให้มันหลุดมือไปเด็ดขาด! เธอหยิบเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวออร์แกนิกซองสุดท้ายที่ติดกระเป๋ามาด้วย หว่านลงไปในดินวิเศษตรงหน้า พริบตาเดียว เมล็ดพืชเหล่านั้นก็แตกหน่อและเติบโตอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นผักกาดขาวหัวใหญ่สีเขียวสดกรอบน่ารับประทาน ใบของมันแผ่ขยายอวบอน้ำและส่งกลิ่นหอมสะอาดบริสุทธิ์แบบที่เธอไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อน รินรดายื่นมือไปเด็ดหัวผักกาดขาวต้นนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปากสวย เธอกำลังคิดถึงเมนูเด็ดที่จะใช้เปิดตัวในตลาดสดชุมชนพรุ่งนี้เช้า... ซุปผักกาดขาวตุ๋นกระดูกหมูน้ำใสที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งซอย จะต้องเรียกน้ำย่อยและกระชากกระเป๋าเงินของพวกพ่อค้าแม่ค้าหน้าเลือดในตลาดให้ยอมควักเงินจ่ายอย่างแน่นอน! ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจมิติลับแห่งความมั่งคั่งอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูรั้วบ้านไม้เก่าแก่ภายนอกมิติก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน... *ปัง! ปัง! ปัง!* “มีใครอยู่ข้างในไหมครับ? ผมได้กลิ่น... อาหารประหลาดบางอย่าง ลอยออกมาจากที่ดินรกร้างแปลงนี้” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เอ่ยขึ้นผ่านความเงียบงัน ทำให้รินรดาร่างแข็งค้างในทันที ใครกันที่มาป้วนเปี้ยนแถวนี้ในยามวิกาลเช่นนี้? และที่สำคัญ... เขาได้กลิ่นอาหารจากมิติลับของเธอได้อย่างไรกัน?! ไว้พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ สวนส้มปลายฟ้าขอตัวไปเตรียมกระทะรอรับแขกผู้มาเยือนปริศนาก่อนค่ะ!