สัญญาที่ไม่มีลายลักษณ์อักษร

กรรไกรตัดแต่งกิ่งด้ามยาวในมือของรินรดาขยับฉับไว เสียงโลหะคมกริบตัดผ่านก้านส้มโอพันธุ์ดีดัง *'ฉับ'* สะท้อนความหงุดหงิดที่ระบายลงบนต้นไม้ทางอ้อม ใบหน้าเรียวสวยสะบัดเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงโปรดักชันระดับนายแบบนิตยสารแฟชั่น กำลังยืนกอดอกพิงเสารั้วไม้ไผ่ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอราวกับเสือดาวกำลังมองเหยื่อในกำมือ "คุณธามันคะ ถ้าไม่มีอะไรทำ ช่วยไปถางหญ้าหลังเล้าไก่โน่นค่ะ อย่ามาเดินวนเวียนทำตัวรกหูรกตาอยู่แถวนี้ พื้นที่สวนส้มปลายฟ้าของฉันไม่ได้ต้อนรับแขกที่มามือเปล่า" น้ำเสียงของหญิงสาวติดจะประชดประชันเล็กน้อย ทว่าแฝงด้วยความเอือมระอา ทว่าคนถูกไล่กลับไม่มีทีท่าสะทกสะท้าน ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นแดดและบุคลิกสุขุมนุ่มลึกเคลื่อนเข้าประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนที่เปื้อนฝุ่นดินนิดๆ ดูมีเสน่ห์อย่างน่าหมั่นไส้ "ใครว่าผมมามือเปล่าล่ะครับ... อ้อ ขออภัยค่ะ ติดปากไปหน่อย ใครว่าผมมามือเปล่ากันเล่า" ธามันแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยหรี่มองด้วยความจับผิด มุมปากหยักลึกยกยิ้มพึงพอใจ "ผมมาพร้อมกับข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ลงต่างหาก" รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววท้าทาย "ข้อเสนออะไรของคุณ? คงไม่ใช่เรื่องไร้สาระแบบให้ฉันยอมย้ายไปเป็นแม่บ้านทำอาหารให้คุณกินที่คฤหาสน์หรูหรอกนะ บอกไว้ก่อนว่าเงินเดือนหลักล้านก็ซื้อฉันไม่ได้!" "ใจร้อนเสียจริง แม่สาวสวนส้ม..." ธามันหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกจนคนฟังรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าอย่างประหลาด "ผมรู้ว่าคนเก่งอย่างคุณไม่สนใจเงินทองงี่เง่าพวกนั้นหรอก สิ่งที่ผมจะเสนอคือ 'แรงงาน' เถื่อนที่ถูกกฎหมายต่างหากล่ะ" "แรงงานอะไรของคุณ?" "ผมเห็นสวนส้มของคุณกำลังต้องการคนปรับปรุงระบบน้ำ และขยายแปลงปลูกผักออร์แกนิกหลังแปลงส้มใช่ไหมล่ะครับ?" นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังพื้นที่รกร้างด้านทิศตะวันตก ซึ่งรินรดากำลังวางแผนจะเนรมิตให้เป็นแปลงผักสวนครัวปลอดสารพิษล็อตใหญ่ "ผมจะช่วยจัดการปรับหน้าดิน เดินระบบน้ำหยด และแบกหามทุกอย่างให้เธอ... แลกกับมื้อเย็นฝีมือคุณ ทุกวัน" รินรดานิ่งงัด ชะงักไปครู่ใหญ่ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอสำรวจร่างกายสูงใหญ่และกล้ามเนื้อแน่นขนัดภายใต้ร่มผ้าของชายหนุ่มตรงหน้า แม้เขาจะเป็นถึงนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศที่มีคนก้มหัวให้ครึ่งค่อนประเทศ แต่ดูจากผิวพรรณที่เริ่มมีคราบเหงื่อไคลและร่องรอยความตั้งใจจริงในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา... หมอนี่ไม่ได้พูดเล่น "คุณเนี่ยนะ จะมาทำสวนตากแดดตากลมให้ฉัน?" รินรดายกมือขึ้นกอดอก สายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเคลือบแคลง "มือคุณมีไว้เซ็นสัญญาโครงการละหลายร้อยล้าน ไม่ใช่มาจับจอบจับเสียมพ่นลมหายใจทิ้งเล่นที่นี่หรอกค่ะ" "ถ้าไม่ลองดูก็ไม่รู้หรอกครับ" ธามันก้าวเข้ามาประชิดอีกนิด จนรินรดาต้องรีบก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับลำต้นส้มโอเต็มแรง มือหนายื่นออกไปวางทาบกับลำต้นไม้กั้นทางหนีของเธอไว้ทั้งสองข้าง กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้ม "สัญญาที่ไม่มีลายลักษณ์อักษรระหว่างเรา... เริ่มต้นตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ตกลงไหมครับ?" กลิ่นอายบุรุษเพศที่แผ่ซ่านทำเอาสติของอดีตเชฟสาวกระเจิงไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจเมื่อรู้ตัวว่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบในเชิงระยะห่างทางกายภาพ แต่เมื่อคิดถึงงานหนักอึ้งในสวนที่กำลังรอให้เธอลงมือทำคนเดียว การมี 'แรงงานฟรี' เกรดพรีเมียมมาช่วยลงแรง โดยแลกแค่การทำอาหารอร่อยๆ ให้กิน... มันช่างเป็นข้อเสนอที่ยั่วเย้าเสียจนปฏิเสธไม่ลงจริงๆ อีกอย่าง... เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณชายตระกูลใหญ่คนนี้จะทนความเหนื่อยยากในไร่สวนได้สักกี่น้ำ! "ก็ได้!" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาสุกใสเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ถ้าคุณทำแปลงผักด้านนั้นเสร็จและระบบน้ำใช้การได้ภายในสามวัน ฉันจะยอมทำเมนูพิเศษที่คุณอยากกินที่สุดให้กินติดต่อกันเจ็ดวันเต็ม! แต่ถ้าคุณทำไม่ได้... คุณต้องเป็นคนกวาดเศษใบไม้ทั้งหมดในสวนนี้คนเดียวหนึ่งเดือนเต็ม กล้าเดิมพันไหมล่ะคะ คุณธามัน?" ธามันหัวเราะร่อด้วยความชอบใจ ดวงตาพราวระยับมองหญิงสาวตรงหน้าที่ทั้งดื้อรั้นและน่ารักน่าชังในเวลาเดียวกัน "ไม่มีคำว่าแพ้สำหรับผมหรอกครับ แม่ครัวน้อย" ลับหลังการตกลงกันด้วยวาจา บรรยากาศในสวนส้มปลายฟ้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ธามันลงมือทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสื้อเชิ้ตถูกถอดออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีดำแนบเนื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ กล้ามเนื้อแผ่นอกและหัวไหล่ไหวตามจังหวะการขุดดินและยกท่อพีวีซี ภาพลักษณ์ท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งหายวับไปกับตา เหลือเพียงชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่ตั้งอกตั้งใจทำงานท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย รินรดาแอบมองภาพนั้นจากหน้าต่างห้องครัวขณะกำลังเคี่ยวซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีน เธอยอมรับเงียบๆ ว่าผู้ชายคนนี้ต่อให้มองทั้งวันก็ไม่น่าเบื่อเลยจริงๆ เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าแต่งแต้มด้วยสีส้มอมชมพู กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารจานเด็ดก็เริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้านพักและสวนส้ม เมนูวันนี้คือ 'สามชั้นผัดกะปิหอมพริกขี้หนูสวน' ที่ส่งกลิ่นหอมเตะจมูกของกะปิตำมือผสานกับใบมะกรูดซอยละเอียด และ 'แกงจืดเต้าหู้หมูสับสาหร่าย' รสชาติกลมกล่อมเพื่อซดให้คลายความเหนื่อยล้า ธามันเดินเข้ามาล้างมือที่ก๊อกน้ำหน้าบ้าน ใบหน้าเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อยแต่ดวงตาสุกใสเป็นประกายด้วยความหิวโหย ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่หน้าบ้านอย่างไร้พิธีรีตอง รินรดายกสำรับอาหารมาวางตรงหน้าพร้อมข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากข้าวหอมมะลิใหม่ควันฉุย ทันทีที่ตักข้าวเข้าปาก รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ฝีมือรินรดาก็ทำให้ธามันตาโตขึ้นอย่างพึงพอใจ อาหารบ้านๆ ที่ทำจากวัตถุดิบสดใหม่ในสวนและใจกลางความใส่ใจ ทำให้ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันมลายหายไปในพริบตา "อร่อยจนผมแทบไม่อยากกลับไปนอนคฤหาสน์เลยล่ะครับ" ธามันเอ่ยชมขณะตักแกงจืดซดจนหมดถ้วย "กินให้อิ่มเถอะค่ะ พรุ่งนี้ยังมีงานหนักรออยู่อีกเยอะ" รินรดายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันไปเก็บสำรับอาหาร ทว่าในวินาทีที่ความเงียบสงบยามค่ำคืนกำลังโรยตัวลงมาปกคลุมสวนส้ม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับเสียงทุบประตูโครมครามด้วยความเกรี้ยวกราด รินรดาสะดุ้งโหย่งหันขวับไปมอง ขณะที่ธามันชะงักมือที่กำลังวางช้อน ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันที "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังรินรดา แกกล้าดียังไงถึงแจ้งตำรวจจับหลานฉัน!" เสียงแหลมสูงตวาดแผดลั่นข้ามรั้วเข้ามา เป็นเสียงของป้าสะใภ้ตัวแสบที่สร้างความปั่นป่วนให้เธอในวันก่อน ธามันวางช้อนลงช้าๆ เขาปรายตามองหญิงสาวที่ยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังอำนาจจนรินรดาถึงกับใจเต้นระรัว "ดูท่าทาง... คืนนี้เราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเสิร์ฟความบันเทิงให้ดูหลังอาหารเสียแล้วสิครับ" --- **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 4 นี้ด้วยกันนะคะ!**