เมล็ดพันธุ์แห่งความมั่งคั่ง

“ถ้าผักชุดนี้ราคาไม่ถึงกิโลละแปดร้อยบาท คุณเอาหัวฉันไปเตะฟุตบอลได้เลยครับคุณริน” เสียงทุ้มต่ำติดจะหยอกเย้าของธามันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องควบคุมอุณหภูมิของศูนย์กระจายสินค้าเกษตรพรีเมียม เขากำลังยืนมองกล่องกระดาษคราฟต์รีไซเคิลสีน้ำตาลเข้มที่ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ ตัวกล่องประทับตราโลโก้รูปสวนส้มเคียงคู่ใบไม้ผายออกอย่างเรียบหรู ด้านในบรรจุผักกาดหอมบัตเตอร์เฮดที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษไขอย่างประณีต ทุกใบอวบอิ่ม เปล่งประกายสีเขียวมรกตราวกับเพิ่งถูกเด็ดออกจากต้นเมื่อวินาทีนี้เอง และที่สำคัญที่สุดคือกลิ่นหอมจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของผักที่เติบโตมาจากน้ำทิพย์ในมิติลับของรินรดา รินรดาปรายตามองชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ที่วันนี้ยอมสละเวลาอันมีค่ามาช่วยเธอนับสต็อกผักจนมือไม้เปื้อนฝุ่นดินจางๆ เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางจัดริบบิ้นผ้าลินินสีครีมผูกกล่องสุดท้ายอย่างพิถีพิถัน “พูดจาเกินจริงไปหน่อยไหมคะคุณธามัน ผักสลัดบ้านๆ ต่อให้ปลูกด้วยความรักขนาดไหน คนเขาก็คงไม่ยอมควักกระเป๋าจ่ายแพงขนาดนั้นหรอกค่ะ นี่ฉันตั้งราคาไว้กิโลกรัมละสามร้อยก็เกรงใจลูกค้าจนมือสั่นแล้วนะ” “สามร้อย?” ธามันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความมั่นใจ เขยิบเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นดินจางๆ ของหญิงสาวลอยเข้าจมูก “คุณกำลังดูถูกรสนิยมของกลุ่มเป้าหมายระดับบนเกินไปแล้วครับริน ผักพวกนี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่โครงสร้างเซลล์ ความกรอบ และสารอาหารที่อัดแน่นอยู่ข้างใน... ต่อให้ตั้งราคาพันหนึ่ง ก็มีพวกกระเป๋าหนักแย่งกันซื้อจนหมดเกลี้ยงภายในห้าวินาทีแรกที่เปิดระบบพรีออเดอร์แน่ๆ” ชายหนุ่มไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ในฐานะนักธุรกิจมือฉมัง เขาย่อมมองเห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบง่ายของผักออร์แกนิกเหล่านี้ รินรดามีพรสวรรค์—หรือพูดให้ถูกคือเธอกำลังครอบครอง 'ขุมทรัพย์' ที่โลกภายนอกไม่มีวันจินตนาการถึง หยาดน้ำค้างในมิติลับป่าหิมพานต์จำลองไม่ได้แค่เร่งการเจริญเติบโต แต่คอมpact รสชาติและความหวานตามธรรมชาติของพืชพรรณให้เข้มข้นจนถึงขีดสุด ใครก็ตามที่ได้ลิ้มลองย่อมเสพติดและยากจะหวนกลับไปกินผักเคมีตามท้องตลาดได้อีก “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรอดูผลลัพธ์กันค่ะ” รินรดาผถอนหายใจยาว พลางปาดเหงื่อที่ซึมอยู่บนขมับออกเบาๆ “ฉันเปิดระบบจองผ่านไลฟ์สดในช่องทางที่คุณจัดเตรียมไว้ให้แล้วนะ ถ้าล็อตนี้ขายไม่ออก ฉันจะบังคับให้คุณเหมาไปทำสลัดกินเองทุกมื้อติดต่อกันสามเดือนเลยคอยดู” “ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ” ธามันยิ้มกริ่ม แววตาไหวระริกด้วยความเอ็นดูระคนหลงใหล “การได้กินฝีมือคุณทุกมื้อ คือความฝันสูงสุดของผมอยู่แล้ว... ว่าแต่ ถ้าหมดล็อตนี้แล้ว คุณจะยอมใจอ่อนย้ายสำมะโนครัวมาอยู่เรือนพักใกล้สวนผมถาวรได้หรือยังล่ะครับ” รินรดาหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องอาศัยบลัชออน หญิงสาวค้อนให้วงใหญ่แล้วเบือนหน้าหนีไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังแสดงยอดการเข้าชมช่องทางการขายที่เพิ่งเปิดตัวไปสดๆ ร้อนๆ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนคำสั่งซื้อจะดังขึ้นราวกับเสียงปรบมือต้อนรับชัยชนะ *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังรัวติดต่อกันไม่ขาดสายจนแทบกลายเป็นเสียงเดียวกัน รินรดากะพริบตาปริบๆ จ้องมองตัวเลขบนหน้าจอที่กระโดดขึ้นจากหลักหน่วย สู่หลักสิบ และพุ่งทะยานสู่หลักร้อยภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที! ช่องคอมเมนต์ในไลฟ์สดไหลผ่านรวดเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน: *‘เฮ้ย! ผักอะไรวะเนี่ย กดไม่ทัน! ใครแย่งบัตเตอร์เฮดฉันไป!’* *‘พี่คะ! เปิดพรีเพิ่มด่วนค่ะ ทางนี้ยอมจ่ายเพิ่มเท่าตัว ขอแค่ได้โควตา!’* *‘นี่มันผักเทวดาชัดๆ แค่เห็นใบก็รู้แล้วว่ากรอบหวานฉ่ำ ส่งมาที่สุขุมวิทด่วนเลยค่ะคุณธามัน!’* ธามันเหลือบมองหน้าจอแล้วหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนามาวางทับมือบางของรินรดาที่กำลังกำเมาส์แน่นด้วยความตื่นตะลึง ออบอุ่น หนักแน่น และเต็มไปด้วยความภูมิใจ “เห็นไหมครับคุณริน... ผมบอกคุณแล้วว่าของดี ย่อมมีราคาที่คู่ควรเสมอ” ธามันกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลทุบทำลายกำแพงความระแวดระวังในใจของเธอทีละน้อย “นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะ ต่อไปเราจะขยายไลน์สินค้า ทั้งผลไม้ ทั้งสมุนไพร... รับรองว่าพวกคนที่เคยดูถูกคุณในอดีตจะต้องหันมามองจนคอเคล็ดแน่นอน” รินรดาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมสดชื่นของผักออร์แกนิกผสมผสานกับกลิ่นอายความสำเร็จลอยอบอวลไปทั่วห้อง ความรู้สึกอึดอัดคับแค้นใจจากการถูกหักหลังและเหยียบย่ำในอดีตค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมและความสุขจากการสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยหยาดเหงื่อและพลังวิเศษของตนเอง นี่คือเมล็ดพันธุ์แห่งความมั่งคั่งที่แท้จริง... และเธอกำลังจะเติบโตหยั่งรากลึกจนไม่มีใครโค่นล้มได้อีกต่อไป ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความชื่นมื่น เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรินรดากลับแผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเธอกดรับ สายตาก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเสียงปลายสายที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน—เสียงของแม่สามีจอมปลอมจากตระกูลเก่าที่เคยขับไลไสส่งเธอออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย *(“รินรดา! แกกล้ามากนะ! ส่งผักอะไรราคาแพงระยับส่งเดชเข้าตลาดจนตระกูลเราหาซื้อไม่ได้ แถมหุ้นของบริษัทคู่แข่งยัง...”)หญิงสาวชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งกร้างขึ้นในทันทีเมื่อปลายสายเอ่ยชื่อบุคคลที่สามที่ทำให้เธอต้องตกใจสุดขีด—*(“...พี่ชายแท้ๆ ของแกที่แกทิ้งไป ตอนนี้เขากำลังยืนรออยู่หน้าประตูบ้านฉัน พร้อมกับเอกสารสำคัญที่แกไม่มีวันยอมให้ใครเห็นแน่!”)* หัวใจของรินรดาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันที ธามันที่สังเกตเห็นความผิดปกติรีบดึงร่างบางเข้าหาตัวด้วยความเป็นห่วง ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตรายเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของคนในอ้อมแขน *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 5 นี้ด้วยกันนะคะ! — สวนส้มปลายฟ้า)*