แขกไม่ได้รับเชิญ

“ถ้าคิดว่าจะมาขอส่วนแบ่งจากแปลงผักออร์แกนิกของฉันล่ะก็... เชิญเดินกลับออกไปทางเดิมตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่าค่ะคุณนรีรัตน์” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือเรียวที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายบรรจงใช้กรรไกรตัดแต่งใบมะเขือเทศสีดาอย่างใจเย็น ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่ยืนทำหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงรั้วไม้ไผ่ เสียงถอนหายใจฟาดงวงฟาดงาของอดีตหุ้นส่วนร้านอาหารหรูชื่อดังดังขึ้นอย่างขัดหูขัดตา นรีรัตน์ในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงแต่กลับเลอะฝุ่นดินสีแดงของท้องถิ่น เดินกระแทกส้นเท้าเข้ามาเหยียบย่ำบนทางเดินหินที่รินรดาเพิ่งจัดแต่งอย่างประณีต ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบสวนกว้างที่เขียวขจีไปด้วยพืชผนานาชนิด ผลผลิตอวบอิ่มสมบูรณ์ราวกับต้องมนต์สะกด ยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บใจจนเนื้อเต้น “ริน! เธอช่างกล้านักนะ หนีหัวซุกหัวซอนมาอยู่บ้านนอกคอกนาแบบนี้ เพื่อจะมาเสวยสุขบนกองเงินกองทองที่ควรจะเป็นของฉันอย่างนั้นเหรอ!” นรีรัตน์แผดเสียงแหลมสูงจนนกที่เกาะอยู่บนกิ่งส้มโอข้าง ๆ บินหนีเตลิด รินรดาวางกรรไกรลงในตะกร้าหวายอย่างนุ่มนวล เธอค่อย ๆ ถอดถุงมือออก พับเก็บอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตเพื่อนร่วมงานที่เคยหักหลังเธออย่างไร้เยื่อใย รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก “กองเงินกองทองอะไรกันคะ พูดจาให้เกียรติหยาดเหงื่อแรงงานของฉันหน่อย ทุกตารางนิ้วที่นี่ฉันลงมือขุดดิน พรวนดิน และหยอดเมล็ดด้วยตัวเองทั้งสิ้น ไม่ได้ไปโกงสูตรอาหารหรือยักยอกเงินในบัญชีบริษัทใครเหมือนอย่างที่คุณทำหรอกค่ะ” คำพูดแทงใจดำทำให้นรีรัตน์หน้าซีดเผือดสลับแดงก่ำด้วยความโกรธจัด หล่อนก้าวฉับ ๆ เข้ามาประชิดตัวหมายจะคว้าแขนเรียวของรินรดาเพื่อระบายอารมณ์ แต่ทว่า... *หมับ!* มือหนาของใครบางคนเอื้อมมาคว้าข้อมือนรีรัตน์ไว้กลางอากาศได้อย่างทันท่วงที แรงบีบที่หนักแน่นและแววตาดุดันราวกับพญาอินทรีย์ของธามันที่เพิ่งเดินถือตะกร้าผลไม้สดกลับมาจากแปลงด้านใน ทำให้นรีรัตน์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ถอยกรูดด้วยความตกใจกลัว “ที่นี่พื้นที่ส่วนบุคคล และภรรยาผมก็บอกให้คุณกลับไปแล้ว” ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง แรงกดดันจากชายหนุ่มผู้ผ่านโลกธุรกิจมาโชกโชนทำให้นรีรัตน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอจะพยายามเชิดหน้าสู้ แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายขึ้นเต็มขมับ “คะ... คุณธามัน! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ อย่าบอกนะว่าผู้ชายระดับคุณหลงกลยายผู้หญิงหน้าเงินคนนี้เข้าแล้ว!” นรีรัตน์พยายามหาทางเอาตัวรอดด้วยการโจมตีรินรดา “ภรรยาผมไม่เคยหน้าเงิน และต่อให้เธออยากได้ดวงดาวบนฟ้า ผมก็หามาให้ได้ ไม่จำเป็นต้องมาแย่งชิงอะไรกับใคร” ธามันปัดมือของนรีรัตน์ออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะก้าวมาโอบไหล่บางของรินรดาไว้หลวม ๆ สายตาคมปลาบมองหญิงสาวผู้บุกรุกราวกับมองฝุ่นผง รินรดาลอบยิ้มในใจ เคมีและความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่ข้างกายช่วยบรรเทาความน่ารำคาญใจเมื่อครู่ให้มลายหายไปสิ้น เธอนึกขอบคุณมิติลับ 'สวนป่าหิมพานต์จำลอง' ในห้วงสำนึก ที่นอกจากจะช่วยให้พืชผลเติบโตอย่างรวดเร็วจົນสร้างรายได้มหาศาลแล้ว ยังทำให้เธอมีเวลาและความมั่นใจพอที่จะยืนหยัดเผชิญหน้ากับเศษสวะจากอดีตได้อย่างสง่างาม “ถ้าคุณนรีรัตน์ไม่มีธุระอะไรเรื่องผักหรือผลไม้ เชิญกลับไปได้เลยค่ะ ทางเราไม่ได้เปิดต้อนรับโจรยักยอกทรัพย์” รินรดาเอ่ยตอกย้ำด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่นิ่มนวลเชือดเฉือน นรีรัตน์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาทอประกายความอาฆาตมาดร้าย “จำไว้เธอนายรินรดา เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่!” หล่อนสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากสวนอย่างหัวเสีย เมื่อร่างของแขกไม่ได้รับเชิญลับสายตาไป ธามันจึงก้มลงมองภรรยาหมาด ๆ ของตนด้วยแววตาอ่อนโยนผิดจากเมื่อครู่ลิบลับ “เหนื่อยไหมครับคนดี ให้สามีคนนี้จัดการคนพวกนั้นให้เด็ดขาดเลยดีไหม” รินรดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอหันไปหยิบขวดน้ำสมุนไพรเย็นฉ่ำที่หมักจากผลไม้ในมิติลับส่งให้ชายหนุ่ม “ไม่ต้องถึงมือคุณหค่ะ แค่นี้ก็รกหูรกว่ามากล่ะ ว่าแต่... เย็นนี้คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ วันนี้ฉันตั้งใจจะทำเมนูเด็ดจากผลผลิตล็อตแรกที่เพิ่งเก็บเกี่ยว” กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสมุนไพรสดใหม่ลอยโชยมาจากห้องครัวกึ่งกลางแจ้งที่อยู่ไม่ไกล รินรดากำลังจะก้าวเท้าเดินนำชายหนุ่มไปยังครัวน้อยเพื่อเตรียมมื้อเย็น แต่ทว่า... จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธามันก็แผดเสียงดังขึ้น ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเบอร์ที่หน้าจอ ก่อนจะกดรับสายและฟังรายงานสั้น ๆ จากปลายสาย สีหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับเคร่งขรึมลงถนัดตา “มีอะไรหรือเปล่าคะธามัน?” รินรดาเอ่ยถามด้วยความสังเกตเห็นความผิดปกติ ธามันลดโทรศัพท์ลง ดวงตาคมกริบมองตรงไปที่ประตูทางเข้าสวนซึ่งตอนนี้เงียบสงบ แต่กลับมีเงาร่างของใครอีกคนกำลังก้าวผ่านแนวรั้วเข้ามาอย่างถือวิสาสะ “ไม่ใช่แค่คนเดียวหรอกครับริน...” ธามันกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับดึงรินรดามาหลบไว้ด้านหลังเบา ๆ เมื่อบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—แม่สามีผู้ใจร้ายที่ประกาศตัดขาดจากธามันไปเมื่อหลายปีก่อน—กำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในบทที่ 6 นี้ด้วยนะคะ — สวนส้มปลายฟ้า)