คำถามที่ไม่มีคำตอบ

"คำเตือนของธามันยังคงก้องอยู่ในหู ชัดเจนราวกับเสียงกระซิบอยู่ชิดริมฝีปาก... *'ระวังตัวนะริน... คนพวกนี้ไม่ได้มากันเอง มีคนหนุนหลังใหญ่อยู่เบื้องหลัง'* สวนส้มปลายฟ้าขอต้อนรับนักอ่านทุกท่านเข้าสู่ตอนที่สิบเจ็ดที่เต็มไปด้วยความระทึกขวัญและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ" รินรดากำปลายนิ้วเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืนในไร่ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บเท่ากับความคิดที่วิ่งวนอยู่ในหัวเป็นร้อยเป็นพันรอบ หากความลับเรื่อง 'สวนป่าหิมพานต์จำลอง' ที่อยู่ในมิติลับของเธอหลุดรอดออกไปสู่สายตาภายนอก ชีวิตสงบสุขที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและแรงกายคงพังทลายในชั่วพริบตา ไม่เพียงแต่เธอที่จะตกเป็นเป้าหมายของการแย่งชิงและแสวงหาผลประโยชน์ แต่คนที่เธอรักและคนรอบข้างก็อาจจะต้องพลอยซวยไปด้วย "คิดอะไรอยู่จนหน้าดำครึมขนาดนั้น หืม?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่พาดผ่านไหล่มน ธามันก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นกายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นอายดินฝนจางๆ ช่วยดึงสติของรินรดาให้หลุดออกจากภวังค์มืดมน สายตาคมกริบของเจ้าพ่ออสังหาฯ มองลอดผ่านความมืดมายังใบดองหน้าเคร่งเครียดของภรรยาจำเป็น—หรือจะพูดให้ถูกคือหญิงสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมไว้ในใจ—แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย "เปล่าค่ะ... ฉันแค่กำลังคิดเรื่องกลุ่มคนที่เข้ามาป่วนในตลาดเมื่อช่วงบ่าย" รินรดาเบือนหน้าหลบสายตา รักษาระยะห่างด้วยการขยับตัวไปยืนพิงโต๊ะไม้เนื้อแข็งในครัวเรือนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจางๆ "คุณก็รู้ว่าผลผลิตล็อตนี้ของเราโตเร็วกว่าปกติแถมยังมีคุณภาพเกินราคาชาวบ้านทั่วไป ถ้ามีคนสังเกตเห็นความผิดปกตินี้เข้าจริงๆ..." "ริน" ธามันเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวที่ยังคงเย็นเฉียบของเธอไว้ บีบเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น "มองหน้าฉันสิ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา เขามีแววตาที่มั่นคงและหนักแน่นเสมอ ยามที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ ธามันไม่เคยทำตัวเป็นภาระ มีแต่จะคอยกางปีกปกป้องและช่วยจัดการปัญหาชวนปวดหัวให้อย่างเงียบเชียบเสมอมา แต่ทว่า... ความลับเรื่องมิติลับในตัวเธอมันช่างใหญ่หลวงเกินกว่าจะอธิบายให้ใครฟังได้ง่ายๆ "ฉันกลัว..." เสียงของเธอแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ความเครียดสะสมทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหว "ถ้าวันหนึ่งพวกเขาไม่ได้มาแค่ป่วน... ถ้าพวกเขาต้องการมากกว่านั้นล่ะคะ? ถ้าเขารู้ว่าพืชผลพวกนี้ไม่ได้เติบโตด้วยวิธีธรรมชาติธรรมดา..." "ต่อให้คนทั้งโลกจะรู้เรื่องมิติลับของคุณ หรือต่อให้มีกองทัพนักธุรกิจหน้าเลือดบุกมาที่นี่เพื่อแย่งชิงมัน..." ธามันโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นปัดผ่านพวงแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาทรงพลังและเด็ดเดี่ยวจนน่าใจหาย "จำคำพูดของฉันไว้นะริน... ฉัน—ธามันคนนี้ จะเผาทุกอย่างทิ้งเสียดีกว่าปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องตัวคุณหรือสมบัติของคุณแม้แต่ปลายนิ้วเดียว" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วอกจนขอบตาร้อนผ่าว เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาในสายตาคนนอก แต่กลับยอมทิ้งความสะดวกสบายในเมืองกรุงมาคลุกฝุ่น ก่อกองไฟ ทำสวน และยืนหยัดเคียงข้างเธอในวันที่มืดมนที่สุด "คุณนี่นะ... พูดอะไรก็ไม่รู้ น่ากลัวชะมัด" เธอพยายามเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการส่งค้อนวงใหญ่ให้เขา แม้ริมฝีปากจะเม้มเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นรอยยิ้มที่กำลังจะระเบิดออกมาก็ตาม "ฉันพูดจริง ไม่ได้ขู่" ธามันหัวเราะในลำคอเบาๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลี่คลายลงเล็กน้อยด้วยความอบอุ่นที่เขาสร้างขึ้น "เอาล่ะ เลิกทำหน้าเป็นยายแก่แบกโลกได้แล้ว ดึกดื่นตื่นมาแบบนี้ ท้องคงร้องแล้วล่ะสิ กลิ่นอะไรหอมๆ ลอยมาจากเตานั่น?" รินรดากระพริบตาปริบๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังเคี่ยวซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนใส่เห็ดหอมป่าที่เก็บมาจากมิติลับเมื่อตอนหัวค่ำเพื่อบำรุงกำลัง เห็ดป่าดอกโตเนื้อแน่นที่ดูดซับน้ำค้างทิพย์ในมิติทำให้เมื่อนำมาเคี่ยวกับกระดูกหมูอ่อนจนเปื่อยนุ่ม น้ำซุปจึงกลายเป็นสีทองใสแจ๋ว ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวและระเบียงบ้าน ชนิดที่ต่อให้ข้างบ้านหลับไปแล้วก็ต้องน้ำลายสอ "เกือบลืมไปเลยว่าตั้งไฟไว้..." รินรดาผละออกจากวงแขนของเขา รีบเดินไปเปิดฝาหม้อดินเผา ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมหวานละมุนของสมุนไพรและเนื้อหมูตุ๋นที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อ ธามันเดินตามมาติดๆ ชะโงกหน้ามองลงไปในหม้อพร้อมกับส่งเสียงฮัมในลำคอด้วยความพึงพอใจ "อืม... ฝีมือเชฟมือทองนี่ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ กลิ่นนี้น่าจะเรียกวิญญาณคนตายให้ฟื้นขึ้นมาซดได้เลยนะเนี่ย" "ปากหวานแบบนี้ ระวังฉันจะใส่เกลือลงไปทั้งกระปุกนะคะ" รินรดาค้อนให้อีกรอบ แต่ก็ตักซุปโฮะร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบยื่นให้เขาอย่างเอาใจ ธามันรับไปซดคำใหญ่ สีหน้าของชายหนุ่มเคลิบเคลิ้มไปกับรสชาติกลมกล่อมที่ละมุนลิ้น น้ำซุปเข้มข้นแต่ไม่เลี่ยน ความหวานจากกระดูกหมูผสานกับความกรุบกรอบของเห็ดป่าทำให้ร่างกายที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันอบอุ่นขึ้นมาทันที ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันเงียบสงบยามดึกในห้องครัว ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรและลมหนาวที่พัดผ่านยอดไม้ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านหน้าบ้านดังขึ้นอย่างกะทันหัน จังหวะการเคาะนั้นหนักหน่วงและรัวเร็วผิดปกติราวกับจงใจสร้างความตกใจ รินรดาสะดุ้งเฮือก ชามซุปในมือเกือบหลุดร่วงหากธามันไม่ยื่นมือมารับไว้เสียก่อน ธามันวางชามลงบนโต๊ะทันที แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันในพริบตา เขาส่งสัญญาณมือให้รินรดายืนนิ่งอยู่ด้านหลัง ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยฝีมือที่มั่นคง รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ในยามวิกาลเช่นนี้ ใครกันที่มีธุระด่วนถึงขนาดต้องบุกมาเคาะประตูบ้านกลางป่ากลางเขาเช่นนี้? หรือว่า... คนที่ธามันเตือนเมื่อกลางวันจะตามมาเร็วกว่าที่คิด? ธามันกระชากประตูเปิดออกอย่างแรง แสงไฟจากในบ้านสาดส่องออกไปกระทบกับร่างของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่หน้าประเบียง ทว่า... เมื่อรินรดาชะโงกหน้ามองผ่านไหล่กว้างของสามีออกไป เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่กลุ่มคนร้ายหรืออันธพาลจากตลาด แต่เป็นร่างคุ้นตาของผู้ชายในชุดสูทพรีเมียมที่เปียกปอนไปด้วยน้ำค้างยามดึก ใบหน้านั้นซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยแผลฟกช้ำจากการต่อสู้ ดวงตาคู่คมที่ส่งตรงมาหารินรดานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเหนื่อยล้าจนน่าเวทนา *ศตวรรษ*... อดีตคู่หมั้นและคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนจมดิน ยืนหายใจรวยรินอยู่หน้าบ้านของเธอในยามวิกาล! "ริน..." เสียงแหบพร่าของศตวรรษเอ่ยเรียกชื่อเธอพร้อมกับทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นไม้หน้าบ้านอย่างหมดแรง "ช่วยฉันด้วย... ฉันไม่มีใครแล้ว..." ธามันหรี่ตาลงมองชายหนุ่มแปลกหน้าที่บุกรุกยามวิกาล รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวของเจ้าพ่ออสังหาฯ ทันที มือหนาเอื้อมไปคว้าขอบประตูแน่นพร้อมกับเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความเย็นชา "แกเข้ามาเหยียบผิดที่แล้วไอ้หนู..." "สวนส้มปลายฟ้าขอทิ้งท้ายตอนนี้ไว้ตรงนี้นะคะ มาเอาใจช่วยกันค่ะว่ารินรดาจะจัดการอย่างไรกับอดีตคนที่สร้างแผลใจให้เธอในอดีต และธามันจะเดือดดาลแค่ไหนเมื่อศัตรูหัวใจโผล่มาถึงหน้าบ้านแบบนี้ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดนะคะ!" *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างสวนส้มปลายฟ้าเสมอนะคะ*