ความลับที่เกือบหลุด

กล่องไม้สักโบราณที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ก้นมิติ กลับมาปรากฏอยู่บนโต๊ะไม้ไผ่กลางศาลาริมน้ำได้อย่างไร—นี่คือคำถามที่รินรดาอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้ลั่นสวน ปลายนิ้วเรียวที่ยังคงเปื้อนดินปลูกออร์แกนิกสั่นระริกเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม รอยยิ้มของธามันในยามนี้ช่างบาดตาและชวนให้หมั่นไส้เสียเหลือเกิน มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนโง่เขลา แต่เป็นรอยยิ้มของเสือร้ายที่เพิ่งต้อนเหยื่อเข้ามุมอย่างใจเย็น "คุณ... เอาอะไรมาวางตรงนี้คะ?" เสียงของรินรดาพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล ธามันโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนแกร่งท้าวกับโต๊ะไม้ไผ่ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นหอมของเปลือกไม้และยูคาลิปتัสโชยมาแตะจมูก สบตากับเธอด้วยนัยน์ตาพราวระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม "ผมไม่ได้เอาอะไรมาวางหรอกครับ... แต่ผมแค่บังเอิญ 'เห็น' ของที่มันไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ต่างหาก" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอื้อnเอ่ยอย่างจงใจเว้นจังหวะ ชวนให้คนฟังหายใจไม่ทั่วท้อง "จู่ๆ กล่องไม้ใบนี้ก็โผล่ขึ้นมากลางอากาศ... ต่อหน้าต่อตาผมเลย ริน" คำว่า 'ต่อหน้าต่อตา' ราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางใจ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอดีตเชฟสาวหมุนจี๋ด้วยความเร็วสูงเพื่อหาข้อแก้ตัว มิติลับที่เธอใช้เร่งการเจริญเติบโตของผักออร์แกนิกและเก็บสมุนไพรหายาก คือความลับสุดยอดที่แม้แต่กฎหมายก็คุ้มครองไม่ได้ หากมีใครรู้เข้า เธออาจจะถูกมองว่าเป็นปีศาจหรือถูกจับไปทดลองในห้องแล็บ! แต่ท่าทีของธามันในตอนนี้ กลับไม่มีความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขากลับดู... สนอกสนใจเสียยิ่งกว่าเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ "คุณคงตาฝาดไปแล้วค่ะ..." รินรดาฝืนยิ้มกลบเกลื่อน พยายามเอื้อมมือไปคว้ากล่องไม้ใบนั้นเพื่อเก็บกลับเข้ามิติ แต่เร็วกว่าที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดน ฝ่ามือหนาก็ยื่นมาทับลงบนมือของเธอเสียก่อน สัมผัสอุ่นจัดจากชายหนุ่มทำเอารินรดาสสะดุ้งเฮือก ชักมือกลับราวกับโดนของร้อน แต่ธามันกลับคว้าข้อมือเธอไว้หลวมๆ ไม่ยอมให้หนี "ริน... อย่าเพิ่งปฏิเสธผมเลยครับ" ธามันถอนหายใจเบาๆ สายตาสะท้อนความจริงจังที่วับวายผ่านความเจ้าเล่ห์ "คุณคิดว่าผมเป็นคนโง่เหรอ ถึงจะไม่รู้ว่าผักในสวนของคุณโตเร็วกว่าปกติสามเท่า หรือแม้แต่สตรอว์เบอร์รี่พันธุ์หายากที่คุณเอาไปส่งร้านอาหารหรูในเมือง ทั้งที่มันไม่ใช่ฤดูกาลของมันด้วยซ้ำ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจหล่นไปตาตุ่ม เธอลืมไปสนิทว่าธามันเป็นใคร—เขาคือนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์มือฉกาจ ผู้มีสายตาแหลมคมระดับเหยี่ยว ไม่มีอะไรในอาณาจักรธุรกิจหรือในพื้นที่ของเธอที่รอดพ้นไปจากสายตาของเขาได้ หากเขาตั้งใจจะสังเกตจริงๆ "ถ้าคุณรู้... แล้วทำไมถึงยัง..." รินรดาเค้นเสียงถาม ความหวาดระแวงฉายชัดในแววตา "ทำไมผมถึงยังอยู่ตรงนี้เหรอ?" ธามันยิ้มมุมปาก ขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนได้กลิ่นไอความอบอุ่นจากตัวเขา "เพราะผมไม่ได้สนใจว่ามันมาจากไหน หรือคุณมีเวทมนตร์อะไร... สิ่งเดียวที่ผมสนใจ คือ 'ตัวคุณ' ต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงลมพัดผ่านยอดใบไม้ในสวนกล้วยไม้ส่งเสียงซ่า แต่วินาทีนี้ในศาลาริมน้ำกลับมีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นแข่งกัน รินรดามองหน้าชายหนุ่มอย่างไม่เชื่อสายตา ผู้ชายคนนี้... แทนที่จะกลัว เธอกลับเห็นประกายความคลั่งไคล้และความหวงแหนอย่างชัดเจนในดวงตาคู่นั้น "คุณไม่กลัวฉันหรือไงคะ?" รินรดาถามเสียงเบาหวิว "กลัว? ทำไมผมต้องกลัวภรรยาในอนาคตที่มีความสามารถพิเศษด้วยล่ะครับ?" ธามันเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนประสาท "มีเมียเก่งขนาดนี้ ผมควรจะภูมิใจจนอกแตกตายต่างหาก หรือคุณคิดจะฆ่าปิดปากผมด้วยผักคะน้าออร์แกนิกในมิตินั้นล่ะ?" รินรดาเผลอค้อนใส่เขาไปวงใหญ่ ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมด แทนที่ด้วยความหมั่นไส้ระคนโล่งอก เธอสะบัดข้อมือออกจากมือเขาเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น "พูดจาเหลาะแหละใหญ่แล้วนะคะคุณธามัน!" "ผมพูดจริงต่างหาก" ธามันหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมปล่อยมือจากเธอแต่โดยดี ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ บนกล่องไม้โบราณใบนั้น "แต่เอาเถอะครับ... ความลับนี้ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ผมสัญญาว่าจะเก็บมันไว้ให้มิดชิดยิ่งกว่าเซฟธนาคาร... แลกกับการที่คุณต้องทำอาหารมื้อเย็นสุดพิเศษให้ผมกินทุกวัน... ตกลงไหมครับ?" รินรดาหรี่ตามองชายหนุ่มอย่างพิจารณา ข้อเสนอของเขานับว่าชาญฉลาดและได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ทว่า ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากตอบรับสิ่งใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายก็ดังแว่วมาจากทางหน้าสวน "รินรดา! นังหลานอกตัญญู! แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแหลมสูงอันคุ้นเคยและน่ารังเกียจดังขึ้น ทำลายบรรยากาศชวนฝันในศาลาริมน้ำลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันที จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของ 'ป้าวิภา' แม่สามีจอมปลอมของญาติห่างๆ ที่เคยสร้างความชอกช้ำใจให้เธอในอดีต และมักจะโผล่มาสร้างความวุ่นวายทุกครั้งที่เธอเริ่มตั้งตัวได้ ธามันหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็ง บรรยากาศรอบตัวของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาอย่างปิดไม่มิด "ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะความสุขของเราสินะครับ..." ธามันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีสบายๆ แต่ดวงตากลับทอประกายอันตราย "ให้ผมจัดการเองดีไหม หรือคุณอยากจะออกไปตบหน้าพวก18มงกุฎนั่นด้วยตัวเอง?" รินรดาลุกขึ้นยืนตาม ดวงตากลมโตเป็นประกายวาวโรจน์ ความกลัวเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยความฮึกเหิมแบบฉบับสะใภ้สายสู้ผู้มีมิติลับหนุนหลัง "ไม่ต้องถึงมือคุณหค่ะ..." รินรดาแย้มยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเยียบเย็น "นานๆ ทีพวกป้าตัวแสบจะมาเยี่ยมถึงที่... ฉันต้องต้อนรับให้สมเกียรติเสียหน่อยแล้ว" เธอก้าวเดินนำหน้าออกจากศาลาริมน้ำ โดยมีธามันเดินตามประกบติดไม่ห่างราวกับบอดี้การ์ดส่วนตัวผู้จงรักภักดี รินรดากำมือแน่น พลางนึกถึงพืชสมุนไพรในมิติที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมา—วันนี้แหละ เธอจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า การมาเหยียบสวนของเธอมันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน! ทว่า ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นแนวพุ่มไม้ ออกมาเผชิญหน้ากับป้าวิภาและชายฉกรรจ์แปลกหน้าอีกสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้ว รินรดาก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นสิ่งที่ป้าวิภากำลังถืออยู่ในมือ... มันคือเอกสารสิทธิ์ที่ดินปลอมแปลงชุดใหญ่ และชายฉกรรจ์พวกนั้นไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องธรรมดา แต่พวกมันพกหมายศาลปลอมมาด้วย! ธามันที่ยืนอยู่ข้างหลังหรี่ตาลงทันที เขากระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงต่ำลอดไรฟัน "ระวังตัวนะริน... คนพวกนี้ไม่ได้มากันเอง มีคนหนุนหลังใหญ่อยู่เบื้องหลัง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!