หลักฐานมัดตัวตัวร้าย

“มือของแก... สกปรกกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ” เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในสวนส้ม กลิ่นอายของดินชื้นหลังฝนตกผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกส้มหิมพานต์ที่เธอแอบปลดปล่อยออกมาจากมิติพิเศษเพื่อบำรุงพืชผล ปลายแสงไฟฉายคาดหัวของเธอสาดเข้าที่ใบหน้าของเงาร่างหนึ่งที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างแปลงผักสลัดออร์แกนิกเกรดพรีเมียม มือของคนผู้นั้นถือขวดสารเคมีกำจัดวัชพืชที่มีฉลากคุ้นตา “ริน... รินรดา!” ชายร่างท้วมที่ถูกจับได้สะดุ้งสุดตัวจนขวดสารเคมีร่วงหล่นลงพื้นน้ำยาเข้มข้นหกเลอะเทอะไปทั่วผืนดินที่เขากำลังหมายจะทำลาย “ตกใจมากเหรอคะคุณน้าสมชาย?” รินรดาเลิกคิ้ว สายตาของเธอนิ่งสนิท ทว่าในแววตากลับมีความกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายก้าวขาไม่ออก “สวนของฉันไม่มีอะไรให้ขโมย นอกจากผักที่ปลูกด้วยน้ำพักน้ำแรง แต่ถ้าจะมาเพื่อทำลาย... ฉันว่าคุณเลือกผิดที่ไปหน่อยนะคะ” “ฉัน... ฉันแค่มาเดินดู! ใครจะไปรู้ว่าเธอจะมาดักตีหัวคนแก่แบบนี้!” สมชายพยายามเฉไฉ พลางขยับเท้าหมายจะวิ่งหนี แต่ทว่า ในจังหวะที่เขาขยับตัว เสียงเข้มของชายหนุ่มอีกคนก็ดังขัดขึ้นมาจากเงามืดด้านหลัง “เดินดูพร้อมขวดสารเคมีที่ต้องใช้ใบอนุญาตซื้อในระดับอุตสาหกรรมเนี่ยนะ? ช่างเป็นความบังเอิญที่น่าประทับใจจริงๆ ครับ... เอ่อ ขออภัยค่ะ ที่ผมต้องบอกว่าน่าสมเพช” ธามันก้าวออกมาจากหลังต้นส้มใหญ่ ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจผู้กุมชะตาชีวิตคนในพื้นที่แผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบตัวดูจะเย็นเยียบขึ้นทันตา “คุณธามัน! คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” สมชายหน้าซีดเผือด “ถ้าผมไม่มา ผมคงไม่ได้เห็นภาพความพยายามทำลายธุรกิจของว่าที่ภรรยาผม... และคงไม่ได้เห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข่าวเรื่องราคาตลาดของผมให้กับคู่แข่ง” ธามันก้าวเข้ามาใกล้รินรดา เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอเพียงแค่ขยับมายืนเคียงข้างเป็นเกราะคุ้มกันที่แข็งแกร่ง รินรดาคลี่ยิ้มบาง เธอหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวม “คุณน้าคะ หลักฐานที่กองอยู่บนพื้นน่ะ มีค่าพอที่จะทำให้คุณไม่ได้ผุดได้เกิดในวงการค้าขายผลไม้ไปอีกนานเลยนะ ดิฉันขี้เกียจจะแจ้งตำรวจให้วุ่นวาย แต่อยากจะให้คุณตอบมาตามตรง... ใครเป็นคนสั่ง?” “แกไม่มีวันรู้หรอก!” สมชายตะคอกกลับด้วยความกลัว “คนพวกนั้นเขามีอิทธิพลมากกว่าที่แกคิด แค่ผักเน่าๆ กับสวนส้มเล็กๆ อย่าได้หาเรื่องใส่ตัวเลย!” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด “สวนส้มของฉันอาจจะดูเล็กในสายตาคนอื่น แต่มันคือชีวิตของฉันค่ะ และใครก็ตามที่กล้าหยิบยื่นความตายมาให้ถึงบ้าน... ดิฉันก็พร้อมจะส่งกลับไปให้ถึงมือคนสั่งเหมือนกัน” เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดโหมดบันทึกวิดีโอ “พูดมาค่ะ ว่าใครเป็นคนจ้าง หรือจะให้ดิฉันส่งคลิปที่บันทึกเหตุการณ์ตั้งแต่คุณแอบปีนรั้วเข้ามาถึงกองตำรวจและสำนักข่าวท้องถิ่นตอนนี้เลย?” สมชายตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว เขาจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวที่ดูสวยหวานแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะรับมือ เขาตัดสินใจอ้าปากจะพูด— ทว่า ก่อนที่เสียงนั้นจะหลุดออกมา เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาจากทางประตูสวนพร้อมกับแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่สาดเข้ามาจนตาพร่า “หยุดนะ! ใครทำอะไรน่ะ!” ร่างของชายชุดดำสามคนที่ดูทะมัดทะแมงผิดปกติพุ่งเข้ามาล้อมวงพวกเขาทั้งสามคนไว้ ธามันขยับตัวบังหน้าผากของรินรดาไว้ทันที มือของเขาเอื้อมไปจับมีดพกที่เหน็บอยู่ที่เอวด้วยความระแวดระวัง “คุณธามัน...” รินรดากระซิบพลางหรี่ตามองกลุ่มคนมาใหม่ “ดูเหมือนว่าหลักฐานชิ้นนี้ จะมีคนอยากจะทำลายทิ้งก่อนที่เราจะได้รู้ความจริงนะคะ” ธามันกระตุกยิ้มที่มุมปาก “ริน... ถ้าผมสั่งให้คุณไปรอในห้องเก็บผลไม้ คุณจะโกรธไหม?” “เราเป็นหุ้นส่วนชีวิตกันนะคะคุณธามัน” รินรดาสะบัดชายเสื้อแล้วหยิบจอบขนาดเล็กที่ซ่อนไว้หลังต้นไม้ออกมาถือไว้ในมืออย่างทะมัดทะแมง “ถ้าต้องสู้ ก็ต้องสู้ด้วยกันค่ะ” ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด กลิ่นหอมฟุ้งของ 'ซุปไก่ตุ๋นโสม' ที่เธอเตรียมไว้ในมิติพิเศษและแอบนำออกมาวางไว้บนโต๊ะไม้ข้างๆ เริ่มส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนคนทั้งสวนชะงักไปครู่หนึ่ง นี่คือจังหวะที่รินรดาอาศัยความชุลมุนใช้ผงสมุนไพรพิเศษจากมิติตบลงไปในอากาศจนเกิดเป็นละอองหมอกสีจางๆ ในวินาทีที่เหล่าชายชุดดำสูดหายใจเอาละอองนั้นเข้าไป ทั้งหมดก็เริ่มเซถลา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความงุนงง รินรดาไม่ได้รอช้า เธอขยับเข้าไปใกล้สมชายที่กำลังสติหลุด แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง “บอกมา... ว่าใครคือคนสั่ง... หรืออยากจะลองชิมยาพิษที่ฉันปรุงขึ้นเองดูบ้างล่ะคะ?” สมชายเบิกตากว้าง ปากสั่นระริกก่อนจะเอ่ยชื่อหนึ่งออกมาท่ามกลางเสียงหัวใจของรินรดาที่เต้นแรง เธอหันไปสบตากับธามันที่มองเธอด้วยความตะลึงปนทึ่งในความแสบสันของเมียรัก ทว่า ก่อนที่ความจริงจะกระจ่างไปมากกว่านี้ เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจากพุ่มไม้ด้านนอก! ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ