คืนใจในสวนดารา

"หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำต้อยด้วยความตื่นตัวของธามันดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างสูงใหญ่โถมเข้าใส่รินรดาเต็มแรง แรงปะทะทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลบหลังแนวแปลงผักสลัดออร์แกนิก กลิ่นดินชื้นหลังรดน้ำผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของชายหนุ่มลอยเข้าจมูก ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร *ปัง!* กระสุนปืนนัดที่สองเจาะทะลุใบตองกล้วยหอมทองริมสวนดังสนั่น หางเสียงสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ความเงียบสงบยามค่ำคืนของ "สวนดารา" ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ รินรดากัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่คาดคิดว่าพวกสวะตระกูลเก่าของเธอหรือพวกนักลงทุนหน้าเลือดจะกล้าส่งมือปืนมาถึงที่นี่ ยิ่งคิดถึงแปลงเมล่อนมิติลับและพืชพรรณล้ำค่าที่เธอเพิ่งเร่งโต ความหวงแหนก็พุ่งปรี๊ดขึ้นจนขีดสุด "คุณริน... อยู่หลังผมไว้นะครับ... เอ๊ย อยู่หลังผมไว้นะคะ" ธามันเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่ด้วยสัญชาตญาณนักธุรกิจผู้ผ่านสมรภูมิการเจรจาอันดุเดือดและบอดี้การ์ดมือดีที่ตามอารักขา เขาพลิกตัวชักปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ออกมาอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดมองฝ่าความมืดไปยังแนวป่ารกทึบด้านนอกรั้วไม้ไผ่ "ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะคุณธามัน" รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน มือเรียวเล็กแอบหยิบขวดสเปรย์น้ำยาเร่งโตสูตรพิเศษจากมิติลับออกมาซ่อนไว้ในอุ้งมือ ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายวาววับในความมืด "ใครกล้ามาเหยียบสวนของฉันเป็นศพแน่" ธามันเหลือบมองหญิงสาวแวบหนึ่ง แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ รินรดากลับไม่มีแววตาหวาดกลัวเลยสักนิด มีแต่รังสีความดุดันที่พร้อมจะขย้ำผู้บุกรุกให้จมดิน เคมีแปลกประหลาดบางอย่างพวยพุ่งขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายดินฝนและความตึงเครียด ชายหนุ่มมุมปากกระตุกยิ้มอย่างนึกขันและเอ็นดูระคนชื่นชมในความใจกล้าของภรรยาจำเป็นในอนาคตคนนี้ "หึ กล้ามากนะที่บังมาทำลายบรรยากาศดินเนอร์ใต้แสงดาวของเรา" ธามันพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะพยักเพยิดให้บอดี้การ์ดในมุมมืดจัดการตลบหลัง ชั่วพริบตาเดียว เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นจากพุ่มไม้ ตามด้วยเสียงวัตถุกระแทกพื้นและเสียงเหล็กกระทบกัน ร่างของชายฉกรรจ์สวมชุดดำถูกลากออกมากองแทบเท้าของธามันอย่างไม่เป็นท่า มือปืนรับจ้างดิ้นพลั่กๆ ก่อนจะหมดสติไปเพราะสันกระบองของบอดี้การ์ดมืออาชีพ รินรดาผุดลุกขึ้นปัดเศษดินตามตัวอย่างไม่ยี่หล่า เธอเดินตรงไปใช้เท้าเขี่ยร่างของมือปืนด้วยความหมั่นไส้ "ส่งลิ่วล้อกระจอกแบบนี้มา คิดน้อยไปหน่อยกระมัง" ธามันลุกขึ้นตาม ปัดฝุ่นตามสูตรสูทสั่งตัดราคาแพงลิบลิ่ว ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างหญิงสาวอย่างแนบชิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นอายบุรุษเพศอบอวลอยู่รอบตัวจนรินรดาต้องแอบสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดในระยะประชิดนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ กลับกลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกประหลาด "จัดการให้เรียบร้อย ส่งตำรวจให้หมดอนาคตไปเลย" ธามันสั่งลูกน้องเสียงเรียบ ก่อนจะหันมามองเจ้าของสวนคนเก่งที่ตอนนี้เสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบเจือสีระเรื่อ "คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ธามันเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนลงอย่างผิดหูผิดตา มือใหญ่เอื้อมไปปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนกลุ่มผมนุ่มสลวยของเธออย่างเบามือ รินรดาชะงัก เล이야หลบสายตาคมคลาที่มองตรงมา หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงยิ่งกว่าตอนได้ยินเสียงปืนเสียอีก "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณคุณมากที่ช่วย... เอ่อ... โดดรับกระสุนแทน" "ถ้าผมไม่ช่วยเมีย... ไม่ใช่สิ ช่วยคุณ แล้วใครจะทำซุปไก่ตุ๋นยาจีนให้ผมกินทุกวันล่ะครับ" ธามันแก้คำพูดเกือบไม่ทัน แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากกลับฟ้องชัดเจนว่าตั้งใจหยอกล้อ รินรดาค้อนให้วงใหญ่ "ปากคอเราะraยจริงนะคะ! เกือบตายอยู่รอมร่อยังจะมาเล่นลิ้นอีก" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่วันนี้มลายหายสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกฤต แสงจากดวงดาวบนท้องฟ้าสาดส่องลงมาต้องแปลงผักออร์แกนิก สะท้อนละอองน้ำค้างบนยอดใบสลัดระยิบระยับราวกับโรยด้วยเพชร ธามันไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกก้าว จนแผ่นหลังบางเกือบชิดกับอกแกร่ง มือหนาถือวิสาสะโอบเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ รั้งให้เธอขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง รินรดาตื่นตระหนกเล็กน้อย มือเรียวทาบอกแกร่งไว้โดยสัญชาตญาณ "คุณธามัน... ปล่อยนะคะ นี่มันกลางสวนนะ เดี๋ยวลูกน้องคุณมาเห็นเข้า" รินรดาเอ็ดเบาๆ แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่ามะเขือเทศราชินีในแปลง "ให้เห็นไปสิครับ ใครจะกล้าว่าอะไรเมียตัวเอง" ธามันกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มแหบพร่าเป่ารดต้นคอระหงจนหญิงสาวขนลุกซู่ "คุณเก่งมากเลยนะวันนี้... เก่งจนผมใจหายใจคว่ำ กลัวว่าถ้ากระสุนนั่นพลาดโดนคุณ ผมคง... ไม่รู้จะอยู่อย่างไรเหมือนกัน" คำพูดจริงจังที่เจือความห่วงใยอย่างลึกซึ้งทำเอารินรดาชะงัก เธอนิ่งอึ้ง เงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาคมที่ฉายแววความอ่อนโยนและจริงใจอย่างที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน กำแพงความระแวดระวังที่เธอสร้างไว้พังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกอบอุ่นวาบหวามแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวเมื่อครู่ ใต้แสงดาวพราวระยับและกลิ่นหอมกรุ่นของดินและใบไม้ ธามันโน้มใบหน้าลงมาอย่างช้าๆ เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ แต่รินรดากลับเลือกที่จะหลับตาลงรับสัมผัสอบอุ่นที่ริมฝีปากอย่างเต็มใจ จูบแรกรสชาติละมุนละไมราวกับผลไม้สุกงอมในสวนดารา ค่อยๆ ลึกซึ้งและอบอุ่นขึ้นท่ามกลางราตรีอันยาวนาน ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังขยับเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งความหวานล้ำ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธามันก็แผดเสียงดังทำลายบรรยากาศโรแมนติกทันที! ธามันขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ควักโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่กวาดตามองหน้าจอที่แสดงเบอร์โทรเข้า ดวงตาคมกริบก็พลันหรี่แคบลง รังสีความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มทันที รินรดารีบผละออกจากอ้อมแขนของเขา จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้ายังคงมีร่องรอยความเขินอาย "ใครโทรมาคะ? หน้าตาคุณดูเครียดมากเลย" ธามันมองหน้าจอก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและคาดไม่ถึง ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของเขาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางกลางสวนดารา "คนอร์... คนที่โทรมาคือ... เลขาฯ ของผมเอง... แต่เขารายงานว่า 'คุณปู่' ของผม ซึ่งควรจะอยู่ที่ต่างประเทศ... ตอนนี้กำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านพักของคุณแล้วครับ!" -------------------------------------------------------------- (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับสวนดาราแห่งนี้นะคะ บทหน้าเตรียมรับมือกับศึกแม่สามี... เอ๊ย ปู่สามีสายเปย์ตัวจริงกันได้เลยค่ะ!) — สวนส้มปลายฟ้า