การสืบสวนสไตล์บ้านไร่

กลิ่นอายความเย็นเยียบของน้ำค้างยามดึกยังไม่จางหายไปจากผิวเนื้อ แต่ความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจของรินรดาในวินาทีนี้กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “คุณนี่นะ... เดินเสียงเบาเสียยิ่งกว่าแมวขโมย คิดจะทำให้ฉันหัวใจวายตายคาแปลงสตรอว์เบอร์รีหรืออย่างไรคะ?” รินรดาพ่นลมหายใจยาวเหยียดเพื่อขับไล่ความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เมื่อหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นตอของเสียง และพบว่าเป็นร่างสูงใหญ่ของธามันที่ยืนกอดอกพิงเสาโรงเรือนเพาะชำ สายตาคมกริบภายใต้ความมืดสลัวคู่นั้นกำลังกวาดมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ธามันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเปลือกไม้โชยเข้าจมูก “ผมก็แค่เดินตรวจความเรียบร้อยตามประสาเจ้าของบ้าน... อ้อ หรือว่าเจ้าของสวนคนสวยกำลังมีความลับอะไรซ่อนอยู่ ถึงได้สะดุ้งตกใจเสียขนาดนั้น?” “ความลับอะไรกันเล่าคะ คนบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างฉันจะมีอะไรให้ต้องปิดบัง” รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ในใจจะแอบนึกหวั่นไหวกับรัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มไม่น้อย มิติลับ 'สวนป่าหิมพานต์จำลอง' ที่เธอเพิ่งแอบดึงน้ำทิพย์พฤกษาออกมาบำรุงแปลงผักเมื่อครู่ยังคงเรืองแสงจางๆ ใต้ชั้นดิน หากเขาตาไวเกินไป... มีหวังเธอได้กลายเป็นประเด็นสอบสวนระดับชาติแน่ “บริสุทธิ์ผุดผ่องงั้นหรือ...” ธามันกระซิบเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนรินรดาต้องเอนตัวหนี “แต่คนที่กำลังยืนตัวสั่นและพยายามซ่อนมือข้างที่เปื้อนคราบดินประหลาดไว้ข้างหลังเมื่อครู่นี้ ดูไม่เหมือนคนบริสุทธิ์เท่าไหร่เลยนะคะ, คุณริน” ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ตาไวเป็นสัปPรดหรืออย่างไร ถึงได้เก็บรายละเอียดทุกกระเบียดนิ้วขนาดนี้ รินรดากัดริมฝีปากอย่างขัดใจ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องด้วยการงัดไม้ตายก้นครัวออกมาสยบความสงสัยของพ่อมหาจำเอน “ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำนัก งั้นก็มานี่เลยค่ะ ช่วยฉันย้ายกระถางสมุนไพรพวกนี้เสียดีๆ ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่แอบย่องมาทำให้คนอื่นตกอกตกใจก็แล้วกัน!” สิบนาทีต่อมา ณ ครอบครัวบ้านไร่ปลายฟ้าที่อบอวลไปด้วยแสงไฟสีส้มจากตะเกียงโบราณ รินรดากำลังงละมุนละไมอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบในครัว เตาถ่านส่งเสียงปะทุเบาๆ กลิ่นหอมฟุ้งของข่า ตะไคร้ และใบมะกรูดที่เธอเพิ่งเด็ดสดๆ จากแปลงลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ วันนี้เธอตั้งใจจะทำ ‘แกงรัญจวนเนื้อน่องลาย’ สูตรลับโบราณที่เคี่ยวจนเนื้อเปื่อยนุ่มละลายในปาก เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการสืบสวนคดีสำคัญ... คดีลอบวางยาแปลงผักออร์แกนิกของเธอนั่นเอง! ธามันนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย ดวงตาคมกริบมองตามร่างบางที่กำลังงለกงลานอยู่หน้าเตาด้วยแววตาอ่อน3มิติที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนเรียวปากหยักลึก แม้ภายนอกเขาจะเป็นถึงเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์มือหนึ่งที่ใครต่อใครต่างเกรงกลัว แต่เวลาที่ได้มานั่งมองหญิงสาวทำอาหารในครัวบ้านๆ แบบนี้ กลับเป็นช่วงเวลาที่เขารู้สึกสงบและมีความสุขที่สุดอย่างน่าประหลาด “มองอะไรอยู่คะ? แกงหม้อนี้ไม่ได้ใส่เสน่ห์ยาแฝดหรอกน่า ถึงได้มองเสียจนอาหารจะสึกกร่อนหมดแล้ว” รินรดาเอ่ยแซะเบาๆ ขณะตักน้ำแกงใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีคลาสสิก ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนน้ำลายสอจนธามันต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “ไม่ได้มองแกงเสียหน่อย... มองคนทำต่างหาก” ธามันตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วยื่นมือมารับถาดอาหารไปวางที่โต๊ะอาหารไม้สัก “ว่าแต่... คุณบอกว่าจะพาผมมาสืบสวนหาตัวคนร้าย แต่ทำไมถึงพามานั่งกินข้าวเสียได้ล่ะครับ หรือว่าแผนการของคุณคือการขุนให้คนร้ายกินจนอิ่มแล้วยอมรับสารภาพเอง?” “คนฉลาดเขาต้องเดินด้วยท้องก่อนค่ะคุณธามัน” รินรดานั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบช้อนกลางขึ้นมาตักน้ำแกงรสจัดจ้านส่งให้ชายหนุ่ม “ลองชิมดูสิคะ แล้วใช้สมองอันปราดเปรื่องของคุณคิดดูว่า... สารเคมีชนิด 'คาร์โบฟูราน' ที่แอบเอามาโรยรอบแปลงผักออร์แกนิกของฉันเมื่อวานนี้ เป็นฝีมือของใครในหมู่บ้านที่เราเพิ่งไปประกาศสงครามมาหมาดๆ” บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที ธามันชะช้อนลง วางสีหน้าครุ่นคิด ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์และเฉียบขาดในเวลาเดียวกัน “ถ้าพูดถึงคาร์โบฟูรานปริมาณมากขนาดนั้น ชาวบ้านตาสาสายส่งทั่วไปไม่มีปัญญาหาซื้อได้ง่ายๆ แน่นอน เพราะมันเป็นสารเคมีควบคุมพิเศษที่ใช้ในไร่ขนาดใหญ่... และถ้าจะเจาะจงให้แคบลง คนที่มีโควตาปุ๋ยยาเคมีเหล่านี้ในมือ และมีความแค้นฝังหุ่นกับความสำเร็จของ 'สวนป่าปลายฟ้า' จนตัวสั่น ก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น” “คุณป้าสำเนียง... สะใภ้ใหญ่บ้านไร่ข้างๆ สินะคะ” รินรดากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นมาวับวาม “ผู้หญิงคนที่เคยมาอาละวาดหาว่าฉันขโมยลูกค้าผักส่งภัตตาคารของหลานชายเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน” “ถูกต้อง และหลักฐานชิ้นสำคัญก็ไม่ได้อยู่ไกลเลย...” ธามันยิ้มมุมปาก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดภาพถ่ายหน้าจอวงจรปิดที่เขาแอบให้ลูกน้องมือขวาไปกู้สัญญาณมาจากเสาส่งสัญญาณโทรคมนาคมใกล้หมู่บ้าน “นี่คือภาพรถกระบะขนปุ๋ยของลูกชายป้าสำเนียง ที่ขับผ่านหน้าสวนของคุณในช่วงเวลาสามทุ่มตรงของเมื่อคืนวาน... และที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ ใต้ท้องรถคันนี้ มีคราบดินสีแดงส้มติดอยู่ ซึ่งเป็นดินโคลนเฉพาะโซนแปลงปลูกสมุนไพรหายากของคุณเท่านั้น” รินรดากวาดตามองภาพในมือถือด้วยความสะใจระคนโล่งอก ชิ้นส่วนปริศนาถูกประกอบเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ หญิงสาววางช้อนลงกระทบกับขอบชามเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยพิษสงรอบตัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย “ในเมื่อหลักฐานคาหนังคาเขาขนาดนี้... ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องไป 'เยี่ยมเยียน' บ้านของคนใจคอยับเยินพวกนั้นเสียหน่อยแล้วกระมังคะ?” ธามันหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวนุ่มของเธอไว้แน่น ดวงตาคมทอดมองด้วยความรักและเอ็นดูระคนหมั่นไส้ “ตามใจคุณเลยครับภรรยา... อยากไปทวงความยุติธรรมแบบไหน สามีคนนี้พร้อมเปย์และพร้อมลุยให้ทุกรูปแบบ” ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวขาออกจากห้องครัวเพื่อเริ่มต้นปฏิบัติการเอาคืน เสียงเคาะประตูดังปังๆ อย่างเร่งรีบและไร้มารยาทก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ตามมาด้วยเสียงโวยวายโง่เง่าของเพื่อนบ้านจอมจุ้นที่ตะโกนแ로드เข้ามาในความมืด “คุณรินรดา! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! แกแอบเอาของต่ำมาทำร้ายคนในหมู่บ้านจนล้มป่วย อาหารของแกมันเป็นพิษ!” รินรดากับธามันสบตากันทันที รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของทั้งคู่พร้อมเพรียงกัน ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเดินไปเปิดประตู ร่างของใครบางคนก็พังผ่าประตูไม้ไผ่เข้ามาล้มกลิ้งอยู่แทบเท้าของรินรดา พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน! ...และกลิ่นฉุนรุนแรงของสารเคมีบางชนิด ก็โชยคละคลุ้งทะลุตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องทันที! (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ