วิกฤตโรคพืชปริศนา

"ถ้าแปลงสี่หลุดรอดไปได้ แปลงอื่นก็คงไม่เหลือรอดเช่นกันค่ะคุณรินรดา!" เสียงร้อนรนของลุงมั่น คนงานเก่าแก่ดังลั่นสวนจนนกในกิ่งมะม่วงแตกฮือบินหนี รินรดาแทบทำกรรไกรตัดแต่งกิ่งในมือร่วงลงพื้น หญิงสาวสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งไปยังแปลงปลูกผักสลัดออร์แกนิกเกรดพรีเมียมที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจปลูกด้วยความพิถีพิถัน ภาพเบื้องหน้าทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบเขียวขจีที่เคยตั้งตรงอวบอิ่ม บัดนี้กลับเหี่ยวเฉา ลู่ลงแนบดินราวกับถูกน้ำร้อนลวก สีเขียวสดใสแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีดและมีจุดดำประหลาดกระจายอยู่ทั่วใบราวกับถูกโรคระบาดร้ายแรงคุกคามในชั่วข้ามคืน กลิ่นอายความสดชื่นของดินและผลผลิตที่เคยหอมกรุ่นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นผิดปกติ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแกแกมฉุนเฉียว นี่ไม่ใช่โรคพืชตามธรรมชาติอย่างแน่นอน พืชในสวนของเธอได้รับน้ำและปุ๋ยจากน้ำในมิติลับ 'สวนป่าหิมพานต์จำลอง' ที่มีฤทธิ์ฟื้นฟูและเร่งการเติบโตมาโดยตลอด ต่อให้แมลงวันหรือเชื้อราหน้าไหนก็ไม่มีทางทำลายมันได้ง่ายดายขนาดนี้ เว้นเสียแต่ว่า... มีใครบางคนจงใจ "ส่งของขวัญ" ชิ้นพิเศษมาให้เธอ "ลุงมั่นคะ ไปเอาถุงมือยางกับอุปกรณ์เก็บตัวอย่างดินมาให้ฉันทีค่ะ แล้วก็... อย่าเพิ่งให้ใครเข้ามาใกล้โซนนี้เด็ดขาด" สั่งความด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบแปลงเกษตรเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในขณะที่เธอกำลังก้มลงใช้ช้อนตักดินรอบรากพืชที่เหี่ยวเฉาเพื่อตรวจสอบความผิดปกติ ไออุ่นคุ้นเคยจากอ้อมแขนกว้างก็โอบกอดเข้ามาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นของฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นเข้ามาช่วยดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นยืน "คุณทำอะไรของคุณคะเนี่ย ตัวฉันเลอะหมดแล้ว" รินรดาเอ่ยเสียงดุโดยไม่จำเป็นต้องหันไปมองเลยว่าใครเป็นเจ้าของอ้อมกอดนี้ ธามันถอนหายใจยาว พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดซับรอยเปื้อนดินบนแก้มใสของภรรยาหมาادหมาดด้วยความเบามือ ดวงตาคมกริบของเจ้าพ่ออสังหาฯ สายรุกผู้นี้กวาดมองแปลงผักที่เสียหายด้วยแววตาวาวโรจน์ รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องเหนื่อยยากแบบนี้ให้ปล่อยเป็นหน้าที่ของคนงาน ทำไมคุณถึงชอบเอาตัวเข้ามาเสี่ยงคลุกดินคลุกโคลนอยู่เรื่อย" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุเจือความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด สายตาที่มองภรรยาทั้งดุทั้งเอ็นดูจนคนฟังต้องค้อนควักวงใหญ่ "นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะคะคุณธามัน แปลงผักนี้คือผลผลิตล็อตใหญ่ที่จะต้องส่งให้ภัตตาคารในเมืองพรุ่งนี้เช้า ถ้าเสียหายหมด ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แถม..." รินรดาเว้นจังหวะ ดวงตาสวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "อาการแบบนี้มันแปลกเกินไป รากเน่าและใบไหม้พร้อมกันในเวลาไม่ถึงสี่ชั่วโมง มันคือสารเคมีเข้มข้น ไม่ใช่โรคพืช" ธามันโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง "ผมให้คนของเราไปเช็กกล้องวงจรปิดรอบรั้วสวนแล้ว... ปรากฏว่าสัญญาณภาพช่วงตีสองถูกตัดขาดไปสิบนาทีพอดิบพอดี แถมเมื่อครู่ ลูกน้องผมไปเจอแกลลอนสารเคมีตกอยู่แถวริมรั้วด้านหลัง" รินรดาหรี่ตาลงรอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก สารเคมีเร่งการเน่าเสีย? ฝีมือของใครบางคนที่ยังไม่เข็ดหลาบจากคราวที่แล้วสินะ ตระกูลฝั่งสามีที่จ้องจะฮุบที่ดิน หรือจะเป็นคู่แข่งทางการค้าที่หมั่นไส้ความสำเร็จของสวนส้มปลายฟ้ากันแน่? "ดีค่ะ อยากเล่นสงครามประสาทกับฉันนักใช่ไหม..." รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปหาธามันที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อพวกมันกล้าสาดพิษใส่แปลงผักของฉัน ฉันก็จะทำให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติความพินาศแบบคูณสองคืนกลับไปเช่นกันค่ะคุณสามี" ธามันยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ ภรรยาตัวน้อยของเขายามโกรธช่างน่ามองและน่าเกรงขามเสียจริง มือหนายื่นไปกุมมือเรียวที่เปื้อนดินไว้อย่างมั่นคง "อยากให้สามีคนนี้ช่วยเคลียร์บัญชีให้คุณสักยกไหมครับ ที่ดินแปลงข้างๆ ที่พวกมันแอบเล็งไว้ ผมกว้านซื้อมาหมดแล้วนะ" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงความเจ้าเล่ห์ของพ่อหนุ่มนักธุรกิจร้อยเล่ห์คนนี้ "รอก่อนค่ะ ฉันอยากจัดการด้วยตัวเองก่อน ถ้าไม่ไหวค่อยรบกวนคุณชายธามันออกโรงนะคะ" หญิงสาวสะบัดหน้าเตรียมเดินกลับไปหยิบอุปกรณ์ในเรือนเพาะชำเพื่อเตรียมใช้มิติลับฟื้นฟูพืชผล ทว่าในวินาทีที่เธอก้าวเท้าเหยียบลงบนแผ่นไม้ทางเดิน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากประตูทางเข้าสวน พร้อมกับเสียงหัวoเราະเยาะเย้ยที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงทันตา "อุ๊ยตาย! ดูท่าทาง 'สวนส้มปลายฟ้า' ของคุณสะใภ้คนเก่ง จะกลายเป็น 'สวนร้าง' เร็วกว่าที่คิดนะคะเนี่ย น่าสงสารเสียจริง..." เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างอวบอัดในชุดแบรนด์เนมราคาแพงที่เดินนصفจิกส้นสูงเข้ามาเหยียบย่ำแปลงหญ้าในสวนอย่างไม่เกรงใจใคร นำมาโดยคุณแม่สามีตัวแสบที่พ่วงด้วยญาติผู้พี่จอมหาเรื่อง ธามันขยับตัวบังหน้าภรรยาไว้ทันที นัยน์ตาดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองผู้มาเยือนด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "ที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก เชิญกลับไปก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" คุณหญิงรัชนีเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ส่งยิ้มเยาะเย้ยให้รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังลูกชาย "แหม ตาธามัน ลูกชายแม่ แค่มาเยี่ยมเยียนเมียรักในสวนกันหน่อยทำเป็นไล่ ระวังเถอะนะ ผักเหี่ยวๆ พวกนี้อาจจะเป็นลางบอกเหตุว่าชีวิตแต่งงานของแกก็จะเหี่ยวเฉาตามไปด้วยเหมือนกัน!" รินรดายกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็น ก่อนจะก้าวออกมาเผชิญหน้าด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่แฝงด้วยความคมกริบชนิดที่ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งวาบ "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะคุณแม่... แต่ผักพวกนี้ ต่อให้เหี่ยวเฉาแค่ไหน ฉันก็มีวิธีทำให้มันฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้สวยงามกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง "แต่ที่น่าห่วงจริงๆ คงไม่ใช่แปลงผักของฉันหรอกค่ะ... แต่เป็น 'บัญชีลับ' และ 'โฉนดที่ดิน' ของคุณแม่ต่างหากล่ะคะ ที่ตอนนี้... กำลังจะหลุดมือไปอยู่ในมือคนอื่นแบบถาวร!" คุณหญิงรัชนีหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินคำว่า 'บัญชีลับ' จากปากลูกสะใภ้ที่ควรจะไม่มีทางรู้เรื่องนี้ "แก... แกพูดเรื่องอะไร ยัยเด็กบ้านนอก!" เสียงแหลมกรี๊ดลั่นสวน รินรดาแย้มยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่สะทกสะท้าน ขณะที่หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนบางอย่างที่เพิ่งเด้งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ "จะเรื่องอะไรซะอีกเล่าคะ... ก็เรื่องที่คุณแม่เพิ่งเอาโฉนดที่ดินผืนใหญ่ไปจำนองกับนายทุนเถื่อนเพื่อเอาเงินมาเล่นหุ้น แล้วตอนนี้หุ้นตัวนั้นกำลังดิ่งลงเหว ยังไงล่ะคะ!" บรรยากาศในสวนนิ่งสนิทราวกับถูกแช่แข็ง รินรดายกยิ้มมุมปาก ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก -[รินรดา... คนที่วางยาแปลงผัก ไม่ใช่แม่สามีเธอหรอกนะ... แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอตอนนี้ต่างหาก]- รินรดาตัวชาดิ่ง ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สมองประมวลผลไม่ทันเมื่อตระหนักได้ว่า ใครคือคนที่ยืนอยู่ "ข้างหลัง" เธอในตอนนี้! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้สวนส้มปลายฟ้าเสมอนะคะ