ความจริงที่แสนอบอุ่น

กลิ่นหอมกรุ่นของพริกขี้หนูสวนคั่วแห้งผสมกับตะไคร้และใบมะกรูดทอดกรอบโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวกว้าง รินรดาตวัดตะหลิวผัดน้ำพริกปลาฟูออร์แกนิกในกระทะทองเหลืองด้วยความคล่องแคล่ว แววตาของเธอยังคงมีความไหวระริกเล็กน้อย แม้เหตุการณ์มหัศจรรย์เมื่อครู่จะผ่านไปไม่กี่นาทีก็ตาม มิติลับ 'สวนป่าหิมพานต์จำลอง' ที่เธอเก็บงำไว้เป็นความลับสูงสุด—สถานที่ซึ่งทำให้มะม่วงอกร่องสุกงอมข้ามคืนและพืชผักเติบโตเร็วกว่าปกติสิบเท่า—บัดนี้ไม่ได้อยู่​พ้นสายตาของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์อีกต่อไปแล้ว ธามันยืนพิงขอบเคาน์เตอร์ครัว สายตาคมกริบไม่ได้มองไปที่กระทะอาหารตรงหน้า แต่กลับจับจ้องแผ่นหลังบางของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย เขายังจำภาพแสงสีทองเรืองรองละมุนตาที่ทะลักออกมาจากมิติอากาศว่างเปล่าเมื่อครู่ได้ติดตา ผลส้มโอหอมหวานลูกโตที่รินรดาดึงออกมาจากความว่างเปล่าเพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่าง ยังคงวางอยู่บนโต๊ะไม้สัก "คุณธามันจะยืนกอดอกทำหน้าเคร่งแบบนั้นไปถึงไหนคะ" รินรดาปิดเตา ตักน้ำพริกปลาฟูสีสวยใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ "จะตอกหน้าฉันว่าฉันเป็นปีศาจ เป็นแม่มด หรือจะรีบโทรศัพท์เรียกตำรวจจับฉันข้อหาบุกรุกธรรมชาติด้วยเวทมนตร์ดีล่ะคะ เชิญตามสบายเลยนะคะ ฉันพร้อมยอมรับทุกอย่างแล้ว" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท แม้ริมฝีปากจะเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อซ่อนความหวาดหวั่นลึกๆ ไว้ เพราะไม่ว่าใครหน้าไหนเมื่อรู้ความลับระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินนี้ ย่อมต้องเกิดความโลภ ความหวาดกลัว หรือไม่ก็ความระแวงระวังตัวทั้งสิ้น แต่ธามันไม่ใช่คนประเภทนั้น ก้าวขาอันยาวสง่าของชายหนุ่มเคลื่อนเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมออกไปจับขอบเคาน์เตอร์กักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ถอยหนี ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นหอมสะอาดของบุรุษเพศทำให้หัวใจของอดีตเชฟสาวเต้นผิดจังหวะ "พูดจาเหลวไหลอะไรของเธอ ริน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่จริงจังจนน่าตกใจดังขึ้น ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววระแวดระวัง "ฉันดูเหมือนคนสมองกลับขนาดนั้นเลยหรือไง ที่เห็นความมหัศจรรย์แล้วจะคิดถึงเรื่องบ้าๆ แบบนั้น" "แล้วคุณ... ไม่กลัวฉันหรือคะ?" รินรดาถามเสียงแผ่ว เบี่ยงหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงเกินความจำเป็น "สิ่งที่ฉันมีมันไม่ใช่เรื่องปกติในโลกใบนี้ มันคือความผิดปกติที่อาจทำให้ฉันอันตรายถึงชีวิตด้วยซ้ำ" "กลัวสิ... กลัวว่าเธอจะหายไปจากชีวิตฉันต่างหาก" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย มือใหญ่อีกข้างเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนออกให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสที่อบอุ่นและจริงใจทำให้รินรดานิ่งงัน "รินฟังฉันให้ดีนะ ไม่ว่าเธอจะมีสวรรค์อยู่ในกระเป๋าเสื้อ มีต้นไม้พูดได้ หรือมีเวทมนตร์เสกทองคำได้จริง สำหรับฉัน... เธอก็ยังเป็นรินรดา ผู้หญิงที่ทำข้าวผัดน้ำพริกได้อร่อยที่สุดในโลก และเป็นคนที่ทำให้บ้านหลังนี้มีชีวิตชีวาขึ้นมา" ดวงตาของรินรดาไหวระริก หยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความอัดอั้นตันใจที่ต้องแบกรับความลับนี้ไว้เพียงลำพังตั้งแต่ข้ามมิติมา ราวกับถูกปลดเปลื้องออกด้วยประโยคสั้นๆ เพียงไม่กี่คำของชายหนุ่มปากร้ายแต่ใจดีคนนี้ "พูดจริงนะคะ..." เธอพึมพำเสียงสั่น "ยิ่งกว่าจริงเสียอีก" ธามันโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากนุ่มลงบนหน้าผากมนของเธออย่างทะนุถนอม เนิ่นนานราวกับต้องการส่งผ่านความมั่น "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ความลับของเธอคือความลับของฉัน ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกนี้จะแตะต้องเธอได้ แม้แต่ปลายเล็บ... จำเอาไว้" คำสัญญาที่หนักแน่นดั่งขุนเขาเอ่ยออกมาจากปากของเจ้าพ่ออสังหาฯ สายเปย์ ทำให้กำแพงในใจของรินรดาทลายลงอย่างราบคาบ หญิงสาวระบายยิ้มออกมาทั้งน้ำตา มือเรียวเล็กเอื้อมไปโอบรอบเอวสอบของเขาแน่น ซบใบหน้าลงกับอกแบนกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นกระชับสูดกลิ่นกายคุ้นเคยเพื่อเติมเต็มความอบอุ่นให้หัวใจที่เคยอ้างว้าง "ถ้าอย่างนั้น... คุณต้องช่วยฉันชิมเจ้านี่ก่อนค่ะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มซุกซนที่กลับมาทวงบัลลังก์ความสดใส น้ำเสียงติดจะออดอعนเล็กน้อย "ถือเป็นการฉลองที่เราตกลงเป็นพันธมิตรลับร่วมกันอย่างเป็นทางการ" เธอตักน้ำพริกปลาฟูออร์แกนิกคำเล็กๆ วางลงบนช้อนกระเบื้อง พร้อมกับตักข้าวสวยร้อนๆ ที่เพิ่งหุงเสร็จจากหม้อหอมกรุ่นยื่นจ่อริมฝีปากของเขา ธามันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยอมอ้าปากรับรสชาติที่หญิงสาวบรรจงทำด้วยความใส่ใจทันที รสชาติเผ็ดร้อนกำลังดีของพริกขี้หนูสวน ตัดกับความหวานเค็มกลมกล่อมของเนื้อปลาฟูที่กรอบนอกนุ่มใน และความหอมมันของสมุนไพรพื้นบ้านที่สดใหม่จากมิติลับ ระเบิดความอร่อยซ่านไปทั่วต่อมรับรสของชายหนุ่ม ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความทึ่งในฝีมือที่ไม่เคยทำให้ผิดหวังแม้แต่ครั้งเดียว "อร่อย..." เขาพึมพำชมออกมาจากใจจริง "ฝีมือระดับเชฟมิชลินก็ยังสู้เธอไม่ได้จริงๆ ริน" "แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ของดีจากสวนป่าหิมพานต์บวกกับฝีมือระดับปรมาจารย์ของฉันเสียอย่าง" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นชายหนุ่มทำท่าจะอ้าปากขอคำที่สองทันทีโดยไม่รอช้า "ใจร้อนจริงนะคะ คุณชายธามัน" บรรยากาศในห้องครัวอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชเชียบ ความหวาดระแวงถูกแทนที่ด้วยความไว้วางใจอันลึกซึ้ง ธามันสวมกอดเอวบางของเธอไว้หลวมๆ ขณะที่รินรดากำลังตักข้าวใส่ปิ่นโตเพื่อเตรียมนำไปส่งให้คนงานในสวนส้มช่วงบ่าย ทั้งสองคนกำลังวาดฝันถึงอนาคตที่มั่นคงและมั่งคั่งบนแผ่นดินผืนนี้ร่วมกัน โดยไม่รู้เลยว่า... ความสงบสุขนี้กำลังจะถูกทดสอบอีกครั้ง **ก๊อกๆๆ!** เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านอาหารหน้าสวนดังขึ้นรัวๆ ด้วยจังหวะที่ร้อนรนและไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญทะลุเข้ามาถึงในครัว "รินรดา! นังหลานอกตัญญู! แกเปิดร้านเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น!" เสียงของป้าสะใภ้ตัวแสบดังแผดขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนยับเยิน รินรดาชะงักมือที่กำลังถือทัพพี สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนหวานเป็นความเยียบเย็นในพริบตาเดียว ธามันหรี่ตาลง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันที เขากำลังจะก้าวเท้าออกไปจัดการปัญหาหน้าบ้าน แต่รินรดากลับยกมือขึ้นแตะแขนเขาไว้เสียก่อน หญิงสาวส่งยิ้มมุมปากให้สามีสายเปย์ แววตาทอประกายความเจ้าเล่ห์แบบฉบับเจ้าแม่นักวางแผนที่พร้อมจะตบหน้าคนโลภให้หงายหลัง "ไม่ต้องค่ะคุณธามัน..." รินรดาวางทัพพีลงช้าๆ น้ำเสียงหวานหยดย้อยแต่แฝงไปด้วยคมมีดซ่อนเร้น "ในเมื่อพวกเขากล้ามาถึงที่... ฉันก็มี 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ต้อนรับการมาเยือนของญาติผู้พิทักษ์ความโลภชุดนี้พอดีค่ะ" หญิงสาวหันไปหยิบขวดโหลแก้วใบเล็กที่บรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเรืองแสงจางๆ ซึ่งเป็นผลผลิตทดลองชิ้นใหม่จากมิติลับออกมาจากตู้เย็น รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากของเธอนั้น... ทำเอาธามันถึงกับต้องมุมปากกระตุกด้วยความเอ็นดูระคนหวาดเสียวแทนแขกผู้มาเยือน *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ*