ทวงคืนพื้นที่

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่จนเกิดเสียงดังสนั่น หักล้างบรรยากาศเงียบสงบยามบ่ายภายในสำนักงานชั่วคราวของสหกรณ์การเกษตรอำเภอจนสิ้นซาก ผู้มาเยือนมิใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็น 'กิตติ' นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งผู้ผูกขาดสัมปทานในท้องถิ่น สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มเยาะเย้ยที่พยายามปิดไม่มิด "คิดเหรอว่าแค่มีที่ดินผืนนิดเดียวแล้วจะขวางทางโปรเจกต์รีสอร์ตมูลค่าหลายร้อยล้านของฉันได้ รินรดา!" กิตติแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวรีจดจ้องมองหญิงสาวเจ้าของสวนส้มออร์แกนิกด้วยแววตาดูแคลน "เอกสารสิทธิ์ทับซ้อนพวกนี้ ฉันยื่นเรื่องให้กรมที่ดินตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ไม่เกินสามวัน... แปลงสวนของเธอจะต้องถูกอายัด และพวกเธอสองคนต้องกลายเป็นคนไร้ที่ซุกหัวนอน!" รินรดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายอย่างใจเย็น มือเรียวสวยบรรจงใช้ผ้าเช็ดมือคอตตอนเนื้อนุ่มเช็ดคราบละอองดินจากการเก็บเกี่ยวผลผลิตเมื่อเช้าอย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอมจางๆ ของผลส้มโอขาวน้ำผึ้งผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากขวดโหลแก้วสีเขียวมรกตที่เธอเพิ่งหยิบออกมาวางไว้บนโต๊ะ ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงไปอีกหลายระดับ "คุณกิตติคะ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "การอ้างสิทธิ์บนโฉนดที่ดินที่ได้มาจากการฮุบที่ดิน ส.ป.ก. ของชาวบ้านตาดำๆ โดยใช้ชื่อนิตินัยบังหน้าเนี่ย สมัยนี้เขาไม่ทำกันแล้วนะคะ มันเชยยิ่งกว่ากางเกงขาบานยุคเก้าศูนย์เสียอีก" "ปากดีนักนะอีตัวดี!" กิตติหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอายเมื่อลูกน้องด้านหลังเริ่มซุบซิบ "หลักฐานในมือฉันคือของจริงจากเจ้าหน้าที่รัฐ ส่วนพวกเธอ... เป็นแค่เกษตรกรรากหญ้า ไร้เส้นสาย ไม่มีทางสู้ทุนใหญ่ได้หรอก!" ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของธามันก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับคมกริบดุจพญาอินทรีที่กำลังจ้องเหยื่อ ธามันไม่ได้เอ่ยทักทายใคร เขาเพียงแต่เดินตรงไปยืนเคียงข้างภรรยาพร้อมกับวางแท็บเล็ตราคาแพงลงบนโต๊ะข้างขวดโหลแก้วใบนั้นอย่างมั่น "ไม่ต้องรอถึงสามวันหรอกครับคุณกิตติ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทำเอาผู้บริหารบริษัทคู่แข่งถึงกับเหงื่อตก "เพราะตอนนี้ กรมสอบสวนคดีพิเศษ ปБ. และสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ได้รับแฟ้มหลักฐานเส้นทางการเงินและการฮั้วประมูลที่ดินของคุณเรียบร้อยแล้ว รวมถึงคลิปเสียงสนทนาที่คุณติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐเมื่อเดือนก่อนด้วย" หน้าของกิตติซีดเผือดลงทันตาเห็น ร่างท้วมเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นเอกสารดิจิทัลบนหน้าจอแท็บเล็ตเลื่อนผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว นั่นไม่ใช่แค่เรื่องที่ดิน แต่เป็นหลักฐานการทุจริตข้ามชาติที่เชื่อมโยงกับบริษัทแม่ของเขาในเมืองหลวง! "ทะ... ทำไมพวกแกถึง..." กิตติพูดไม่ออก เสียงติดอยู่ในลำคอ รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม เธอยื่นมือไปแตะขวดโหลแก้วสีเขียวมรกตเรืองแสงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีด้วยรอยยิ้มรู้กัน "ก็เพราะผลผลิตจากสวนของเรา นอกจากจะบำรุงร่างกายแล้ว บางครั้ง... มันก็ทำให้ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้พรมถูกขุดคุ้ยออกมาเร็วกว่ากำหนดได้ยังไงล่ะคะ" ธามันอมยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ภรรยาตัวแสบ เขายื่นมือหนาไปกอบกุมมือเรียวของเธอไว้หลวมๆ เป็นเชิงสนับสนุน ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบที่ยืนรออยู่ด้านนอกเดินเข้ามาคุมตัวกิตติออกไปจากห้องทันที ท่าท่ามกลางเสียงโวยวายและดิ้นรนอย่างไร้ผลของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต เมื่อความวุ่นวายสงบลง รินรดาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก พื้นที่สีเขียวหยาดเหงื่อแรงกายของเธอกับสามีได้รับการปกป้องไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเก็บขวดโหลแก้วมรกตกลับเข้ากระเป๋า สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นออกมาจากแฟ้มเอกสารของกิตติ มันเป็นแผนผังที่ดินแปลงสุดท้าย... แปลงติดริมหุบเขาที่เชื่อมต่อกับเขตป่าสงวน ซึ่งเป็นพื้นที่ลับที่ธามันไม่เคยบอกใครมาก่อนว่ามี "อะไรบางอย่าง" ซ่อนอยู่ใต้ดินลึกสามเมตร และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีชื่อของบุคคลปริศนาเซ็นกำกับไว้ว่า เป็นผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงแต่เพียงผู้เดียว... ไม่ใช่ชื่อของกิตติ... และไม่ใช่ชื่อของตระกูลธามัน ธามันชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อก้มลงมองชื่อบนกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาคมกวาดมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ริน..." ธามันเอ่ยเสียงแผ่วเบา "คนคนนี้... ยังไม่ตาย" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาจนถึงตอนนี้ เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ)