ยอมเปิดเผยเพื่อปกป้อง

เปลวเพลิงสีแดงฉานที่ลุกลามเลียยอดต้นส้มสายน้ำผึ้งออร์แกนิกเกรดพรีเมียมในแปลงทิศเหนือ กำลังส่งเสียงปะทุเปรี๊ยะน่ากลัว กลิ่นน้ำมันก๊าดฉุนกานต์ผสมกับกลิ่นไหม้ของกิ่งไม้แห้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ รินรดายืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนดวงตากลมโตแดงก่ำ ภาพความเหน็ดเหนื่อยตลอดหลายเดือนที่เธอทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายในการปรับปรุงดิน บำรุงต้นกล้า และเฝ้าระทะแมลงด้วยวิถีธรรมชาติกำลังจะมอดไหม้กลายเป็นจุลด้วยน้ำมือของพวกเดรัจฉานในคราบมนุษย์ "ว피ร์! อีผู้หญิงสารเลว แกคิดว่าจะรอดพ้นเงื้อมมือพวกฉันไปได้เร่งั้นเหรอ! สวนส้มบ้านี่ถ้าแกไม่ยอมขายให้เสี่ย ญาติผู้พี่อย่างฉันก็จะไม่ยอมให้แกได้เหยียบแผ่นดินนี้อีกต่อไป!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ตัวแสบตะโกนก้องมาจากหลังแนวรั้ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกอันธพาลรับจ้างที่ยืนถือแกลลอนน้ำมันล้อมรอบพื้นที่ รินรดากวาดสายตามองความพินาศตรงหน้า หัวใจเต้นระรัวด้วยความเจ็บใจ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของธามันที่กำลังวิ่งฝ่ากลุ่มควันเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปี่ยมด้วยความมั่นใจและมาดนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง บัดนี้กลับมีหยาดเหงื่อซึมตามไรผม แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความหวาดกลัว... กลัวว่าจะสูญเสียเธอไป "ริน! ถอยออกมา! อันตราย!" ธามันตะโกนสุดเสียง พยายามจะพุ่งเข้ามาหาเธอผ่านเปลวเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำ แต่ถูกความร้อนระอุและกลุ่มควันหนาทึบสกัดกั้นเอาไว้ หากเธอปล่อยให้ไฟลามเลียไปมากกว่านี้ สวนส้มที่เธอรักและหยาดเหงื่อทั้งหมดจะพินาศ... และที่สำคัญที่สุด เธอยังไม่อยากให้ผู้ชายปากแข็งแต่ใจดีคนนี้ต้องมาเสี่ยงอันตรายเพราะความโลภของคนอื่น รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในใจก้องกังวานด้วยเสียงเรียกของมิติลับ 'สวนป่าหิมพานต์จำลอง' ที่เชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของเธอ *ในเมื่อพวกมันบีบให้เธอต้องจนมุม... งั้นก็มาดูกันว่า ปาฏิหาริย์ของจริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร!* รินรดาก้าวเท้าออกไปยืนกลางลานดินโล่ง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพวกอันธพาลและเสียงร้องห้ามของธามัน เธอหลับตาลงชั่วพริบตา ปล่อยให้พลังงานสีเขียวมรกตเรืองรองเปล่งประกายออกมาจากฝ่ามือทั้งสองข้าง พลังแห่งพฤกษาชาติอันบริสุทธิ์และเก่าแก่พรั่งพรูออกจากมิติลับ รากไม้ใต้ดินสั่นสะเทือน ลำต้นส้มที่กำลังไหม้เกรียมหยุดชะงักราวกับเวลาถูกหยุดนิ่ง ก่อนที่ละอองแสงสีทองระยิบระยับจะพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดับเปลวเพลิงสีแดงฉานให้มอดดับลงในพริบตา ราวกับมีมือทิพย์นับร้อยมาช่วยกันกวาดล้างกลุ่มควันให้จางหายไปในอากาศ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกคนต่างอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ ป้าสะใภ้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจกลัวราวกับเห็นผี "ปีศาจ... น... นางปีศาจ!" ก่อนที่กลุ่มอันธพาลจะทิ้งแกลลอนน้ำมันแล้ววิ่งเตลิดเปิดเปิงหายลับไปในความมืดอย่างไม่คิดชีวิต รินรดาหอบหายใจถี่รัว พลังงานที่ถูกดึงออกมาใช้จำนวนมากทำให้ร่างบางเซถลา ทว่าก่อนที่เธอจะล้มลงไปกระแทกพื้น อ้อมแขนแกร่งคุ้นเคยก็พุ่งเข้ามารวบเอวบางเอาไว้เสียก่อน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตาคู่คมของธามันเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนความกังวล แต่ไม่มีความหวาดกลัวฉายชัดอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย เขามองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังประมวลภาพความมหัศจรรย์ที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า ก่อนจะใช้มือหนากระชับกอดร่างเธอบางให้แนบแน่นยิ่งขึ้น "ธามัน..." เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความกังวลว่าเขาจะมองเธอเป็นตัวประหลาด ธามันก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน สายตาที่มองมาอบอุ่นและลึกล้ำจนน่าใจหาย นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม เขายิ้มมุมปากรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "เก่งมาก... ภรรยาของผม" ธามันกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือนิดๆ จากความตระหนกก่อนหน้า "ต่อให้เธอจะเป็นภูตผีปีศาจมาจากไหน... จำไว้ว่าสามีคนนี้ก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้ใครมาแตะต้องเธอเด็ดขาด" รินรดาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอก ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ผ่อนคลายจากเหตุการณ์ระทึกขวัญ เสียงปรบมือช้าๆ ดังมาจากความมืดหลังแนวรั้วสวน พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ แววตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่รินรดาด้วยความสนใจใคร่รู้ราวกับเจอสมบัติล้ำค่า "น่าสนใจ... พลังฟื้นฟูธรรมชาติระดับนี้ ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเองในยุคสมัยนี้" ชายแปลกหน้ายิ้มเยือกเย็น "ดูท่าว่า... ความลับของสวนส้มแห่งนี้ จะมีมูลค่ามากกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกนะ แม่สาวน้อย" ธามันขยับตัวบังรินรดาไว้ด้านหลังทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงของเจ้าพ่ออสังหาฯ ในโหมดปกป้องภรรยาอย่างเต็มพิกัด ด้วยรักและอินจัดทุกตัวอักษร, สวนส้มปลายฟ้าค่ะ