จุดแตกหัก

"นั่นไม่ใช่ลมพัดผ่านแน่นอนค่ะคุณธามัน..." รินรดาเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม เธอกระชับเสื้อคลุมกันหนาวสีเขียวเข้มเข้าหาตัว ลมหายใจอุ่นๆ กลายเป็นไอสีขาวจางท่ามกลางหมอกหนาทึบของยามดึกสงัด เงาดำมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากม่านหมอกไม่ได้เดินด้วยสองขา แต่มันย่างก้าวด้วยสี่ขา หนักหน่วง และเต็มไปด้วยไอสังหารที่โชยมาแตะจมูกพร้อมกับกลิ่นฉุนรุนแรงของน้ำมันก๊าด ธามันดึงร่างบางเข้ามาชิดแผ่นอกกว้างทันที มือหนาเลื่อนลงไปกุมด้ามปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อสูทอย่างคล่องแคล่ว แววตาของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่ากลัว ในเมื่อเขาเลือกที่จะทิ้งเมืองหลวงมาใช้ชีวิตเคียงบ่าเคียงไหล่กับภรรวังในสวนออร์แกนิกแห่งนี้ เขาย่อมคาดการณ์ไว้แล้วว่าพวกสุนัขจนตรอกย่อมต้องดิ้นรนเฮือกสุดท้าย "หมอบลงหลังแปลงผักคะน้าซะริน..." เสียงกระซิบต่ำลึกลอดไรฟัน ทว่ารินรดากลับส่ายหัวช้าๆ "ถ้าเราหมอบ... แปลงผักหอมและคะน้าออร์แกนิกเกรดพรีเมียมล็อตที่ส่งให้ภัตตาคารห้าดาวพรุ่งนี้เช้าคงมอดไหม้เป็นจุลแน่ค่ะ และดิฉันไม่มีวันยอมให้หยาดเหงื่อสามเดือนต้องกลายเป็นควันไฟเพียงเพราะพวกเศษสวะสั่งมาหรอกนะคะ" ทันใดนั้น แสงไฟสีส้มวาบขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่น่าขยะแขยง เงาร่างสามร่างปรากฏพร้อมคบเพลิงในมือ พวกมันสาดน้ำมันก๊าดลงบนแปลงผักสลัดไฮโดรโปนิกส์และแปลงผักพื้นบ้านอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นน้ำมันฉุนกึกตีเข้าจมูกจนรินรดาต้องขมวดคิ้วมุ่น ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะแผดเผา *กล้าดียังไง... ผักพวกนี้คือลูกรักที่เธอป้อนปุ๋ยจากมิติพิเศษด้วยมือตัวเองทุกวันนะ!* "เฮ้ย! เผาให้ราบคาบเลย นายท่านสั่งมาว่าถ้าอีเด็กนี่มันไม่ยอมคืนโฉนดที่ดิน ก็อย่าหวังจะได้ทำมาหากินอะไรที่นี่อีก!" เสียงแหบพร่าของชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกนก้อง มันเงื้อมือเตรียมโยนคบเพลิงลงบนฟางแห้งที่โรยไว้รอบแปลง ทว่า ก่อนที่เปลวไฟจะทันสัมผัสพื้นผืนดิน ธามันก็เคลื่อนไหว! ปัง! กระสุนปืนนัดแรกยิงเฉียดหัวไหล่ของชายคนกลางไปปักลงกับต้นไม้ใหญ่ด้านหลังอย่างแม่นยำ เสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา "ใครขยับอีกก้าวเดียว สมองกระจายแน่!" ความชุลมุนเกิดขึ้นในพริบตา พวกมันหน้าถอดสีเมื่อรู้ว่าเหยื่อไม่ได้ไร้ทางสู้ แต่ความโลภและความกลัวตายทำให้หนึ่งในนั้นตัดสินใจโยนคบเพลิงลงบนกองฟางเพื่อหวังจะทำลายหลักฐานและเผาทำลายทุกอย่างให้สิ้นซาก เปลวไฟสีแดงฉานลุกโชนพรึบขึ้นทันที แสงเพลิงสะท้อนในดวงตาของรินรดาที่วาวโรจน์ด้วยความแค้น "ธามันคะ... จัดการพวกมันให้เรียบร้อย ส่วนทางนี้... ดิฉันจัดการเองค่ะ" รินรดาสะบัดมือเรียกพลังจากมิติลับ 'สวนป่าหิมพานต์จำลอง' ละอองแสงสีเขียวมรกตจางๆ พวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเธอ ไหลซึมลงสู่ผืนดินเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เปลวไฟกำลังจะลามเลียแปลงผักออร์แกนิก รากพืชใต้ดินก็พลันตอบสนอง รากคะน้าและเถาตำลึงหนาทึบพุ่งทะยานขึ้นจากดินราวกับมีชีวิต พวกมันเลื้อยรัดข้อเท้าของคนร้ายที่ถือคบเพลิงไว้แน่น พร้อมทั้งหลั่งน้ำยางสีฟ้าอมเขียวที่มีฤทธิ์เย็นจัดเข้าดับไฟในพริบตา! ภาพตรงหน้าเหลือเชื่อจนคนร้ายอ้าปากค้าง ร้องโหยหวนด้วยความตกใจกลัวเมื่อเห็นพืชผลในสวนจู่ๆ ก็ขยับได้ราวกับอสุรกายจากเทพนิยาย "ปีศาจ! อีบ้านี่มันภูตผีปีศาจ!" หนึ่งในคนร้ายแหกปากลั่นก่อนจะวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงเข้าป่าไปท่ามกลางความมืด ธามันพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิดที่ไม่ได้ปล่อยหมัดใส่พวกมันให้สาสม แต่เมื่อเห็นภรรยาวยืนมองความเสียหายเล็กน้อยด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาก็รีบสาวเท้าเข้ามาโอบไหล่บางทันที "เจ็บตรงไหนไหมริน?" เขากวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างอรชรอย่างเป็นห่วง "ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่ดูเหมือนว่า... เราต้องไปเยี่ยม 'ผู้มีพระคุณ' ที่ส่งแขกเหล่านี้มาต้อนรับเรากลางดึกเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้ธามันรู้ทันทีว่า ตระกูลฝั่งสามี (หรือญาติจอมปลอมของเธอ) กำลังจะพบกับหายนะครั้งใหญ่ที่ไม่เคยคาดคิด ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็ยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านไม้เก่าครึ่งปูนของป้าสะใภ้ผู้โลภมาก แสงไฟในบ้านยังคงเปิดสว่าง เสียงพูดคุยและเสียงนับเงินดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ แสดงว่าพวกมันกำลังรอฟังข่าวดีจากการเผาทำลายสวนของเธอ ธามันยกเท้าขึ้นถีบประตูไม้เก่าๆ จนพังผุพังกระเด็นหลุดจากวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! ปัง! ร่างของป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องชายที่กำลังนั่งนับธนบัตรอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของธามันก้าวเข้ามาพร้อมกับรินรดาที่เดินตามหลังมาด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ "แก... พวกแกเข้ามาได้ยังไง! บุกรุกนะเว้ย!" ป้าสะใภ้แผדเสียงแหลมสูงพยายามกลบเกลื่อนความกลัว รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ที่มีเงินกองอยู่ เธอย่อตัวลงหยิบธนบัตรใบละพันขึ้นมาพิจารณาช้าๆ ก่อนจะฉีกมันทิ้งต่อหน้าต่อตาอย่างไม่แยแส "เงินสกปรกแบบนี้... เก็บไว้ใช้ตอนอยู่ในคุกเถอะค่ะป้าสะใภ้" "แกกล้าดียังไง..." "ดิฉันกล้ามากกว่าที่ป้าคิดเสียอีกค่ะ" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหวานใสแต่มันเยือกเย็นเสียจนคนฟังขนลุกซู่ "เมื่อกี้คนของป้าเพิ่งไป 'ทักทาย' สวนผักของดิฉันมา น่าเสียดายนะคะที่ไฟมันไม่ยอมไหม้ผักของดิฉัน... แต่มันดันลามไปไหม้ 'สัญญาเงินกู้' และ 'โฉนดที่ดินผืนนี้' ที่ป้าเอาไปจำนองไว้กับนายทุนนอกระบบ... อ้อ และเผื่อป้ายังไม่รู้ ตำรวจทางหลวงที่สามีดิฉันโทรแจ้งเมื่อครู่กำลังจะมาถึงหน้าบ้านแล้วนะคะ" ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ล้มพับลงไปกองกับพื้นเมื่อได้ยินคำว่า 'ตำรวจ' และ 'นายทุนนอกระบบ' ในขณะที่ลูกพี่ลูกน้องชายหน้าโง่พยายามคว้ามีดอีโต้หมายจะพุ่งเข้าใส่ แต่ธามันเร็วกว่า เขาเตะมีดหลุดจากมือกระเด็นทะลุหน้าต่าง ก่อนจะกดไหล่ชายหนุ่มลงแนบพื้นด้วยแรงมหาศาล สายตาดุดันจ้องมองราวกับจะฉีกร่างเป็นชิ้นๆ "กล้าแตะต้องภรรยาฉัน... พวกแกเตรียมตัวใช้ชีวิตที่เหลือในซังเตได้เลย" รินรดายืนมองภาพความพินาศของคนตระกูลที่เคยเหยียบย่ำเธอด้วยแววตาพึงพอใจ ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับเพื่อเดินออกจากบ้านหลังนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อก็สั่นเตือนขึ้นมาหน้าจอแสดงข้อความจากระบบมิติลับ [แจ้งเตือนด่วน: พลังงานในมิติพุ่งสูงผิดปกติ... ตรวจพบ 'ผู้บุกรุกปริศนา' กำลังยืนรออยู่หน้าประตูบ้านพักส่วนตัวของคุณในขณะนี้!] รินรดะชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มเมื่อครู่แข็งค้างลงทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า... ขณะที่เธอกำลังจัดการปัญหาข้างนอก มีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังรอต้อนรับเธออยู่ที่บ้านพัก ด้วยรักและอินจัดทุกตัวอักษร, สวนส้มปลายฟ้าค่ะ