อาภรณ์สีเลือด

กิ่นอายกำยานหมื่นลี้คละคลุ้งหนาแน่นในตำหนักรับรองอู่หลิง ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยวนอยู่ในห้วงความทรงจำของหลินเฟยหรงได้ นางนั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองสลักลายหงส์คาบกิ่งหลิว นิ้วเรียวดั่งลำเทียนกำลังบรรจงปิ่นหยกขาวสลักลายดอกเหมยลงบนมวยผม ท่วงท่าเชื่องช้าแต่มั่นคงดั่งหมากทุกตาที่นางจดจำได้แม่นยำในชาติภพก่อน ชาติภพที่นางเคยโง่งอมอบหัวใจและอำนาจให้แก่คนทรยศ จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายถูกพรากไปท่ามกลางหิมะสีเลือด แต่วันนี้นางฟื้นคืนชีพแล้ว... กลับมาพร้อมกับบัญชีแค้นที่ต้องชำระให้สาสม "คุณหนูรอง... พี่หญิงใหญ่ส่งสาวใช้มาแจ้งว่า อาภรณ์ปักดิ้นทองลายหงส์คู่เหมยที่ท่านสั่งตัดไว้สำหรับงานเลี้ยงรับรองทูตแคว้นเป่ยนั้น เกิดรอยเปื้อนหมึกปริศนาจนเสียหายยับเยินไปเสียแล้วเจ้าค่ะ" เสียงของชิงเหอ สาวใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนรน สีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นแทนเจ้านาย หลินเฟยหรงมิได้แม้แต่จะกะพริบตา ดวงเนตรคู่คมกริบดั่งหงส์เพลิงมองสะท้อนภาพตนเองในกระจก รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างแผ่วเบา "เสียหายอย่างนั้นหรือ..." เสียงหวานกังวานราวกับระฆังแก้วเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย "พี่หญิงใหญ่ของเรารักความสมบูรณ์แบบถึงเพียงนั้น ไฉนเลยจึงซุ่มซ่ามทำหมึกหกใส่ชุดสำคัญได้เล่า หรือเกรงว่าเมื่อข้าสวมใส่มันในงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ จะงามสง่าจนกลบรัศมีคุณหนูใหญ่ผู้สูงส่งแห่งจวนอัครเสนาบดีเสียเล่าคะ" ชิงเหอนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเข้าใจความนัย "หรือว่าเป็นฝีมือของคุณหนูใหญ่... นางจงใจกลั่นแกล้งให้ท่านอับอายต่อหน้าพระพักตร์องค์จักรพรรดิและเหล่าขุนนางในวันพรุ่งนี้!" "พวกเราคาดเดาใจสุนัขย่อมไม่ยาก" หลินเฟยหรงลุกขึ้นยืนช้าๆ อาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายเมฆาไหวระยับตามการเคลื่อนไหว ขับเน้นรูปร่างระหงที่เปี่ยมด้วยอำนาจแฝงเร้น "ในเมื่อนางอยากให้ข้าไร้ซึ่งอาภรณ์งดงามเพื่อสวมใส่ ข้าก็จักจัดเตรียม 'อาภรณ์สีเลือด' ให้Marshalerนางได้สวมใส่เพื่อประจานความโลภของตนเองต่อหน้าธารกำนัลแทนก็แล้วกัน" งานเลี้ยงรับรองทูตต่างแคว้นจัดขึ้นอย่างโอ่อ่า ณ ท้องพระโรงใหญ่ แสงจากโคมแก้วเจียระไนส่องกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันวาววับ เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างนั่งประจำที่ตามลำดับขั้น กลิ่นอายแห่งการชิงดีชิงเด่นคละคลุ้งอยู่ในอากาศราวกับพายุที่กำลังก่อตัว หลินเฟยหรงก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงด้วยกิริยางดงามพร้อมเพรียง ท่วงท่าสง่างามดั่งนางพญาหงส์ที่กางปีกเหนือน่านฟ้า นางจงใจสวมอาภรณ์สีแดงเพลิงปักดิ้นทองลายหงส์เหินหาว ซึ่งเป็นผืนผ้าที่ได้รับพระราชทานจากไทเฮาเมื่อคราวก่อน แม้จะไม่ใช่ชุดที่สั่งตัดใหม่ แต่มันกลับทรงคุณค่าและสูงส่งเกินกว่าที่ผู้ใดจะกล้าเทียบเคียง ยิ่งกว่านั้น... รอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากของนางกลับซ่อนเร้นความคมกริบไว้ราดรดหัวใจผู้คน สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่นาง โดยเฉพาะหลินอี้หลัน ญาติผู้พี่ผู้มีศักดิ์เป็นคุณหนูใหญ่ ซึ่งบัดนี้กำลังนั่งหน้าถอดสีอยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม หลินอี้หลันคาดหวังจะได้เห็นน้องสาวนอกสายตาปรากฏกายด้วยชุดซอมซ่อหรือไร้ซึ่งอาภรณ์เหมาะสม แต่วันนี้หลินเฟยหรงกลับเจิดจรัสยิ่งกว่าดวงดารา "ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรอ๋องหนุ่มผู้ปรีชาชาญ" หลินเฟยหรงย่อกายถวายความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ สายตาของนางปะทะเข้ากับมู่หรงจิ่น—อبي๋งหนุ่มผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ นัยน์ตาคู่นคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกำลังมองนางด้วยความสนใจระคนขบขัน ราวกับเขากำลังมองดูแมวป่าตัวน้อยที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อในกรง "ลุกขึ้นเถิด คุณหนูรองหลิน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจขององค์จักรพรรดิเอ่ยอนุญาต "วันนี้เจ้าดูโดดเด่นเป็นพิเศษ อาภรณ์สีเพลิงนี้ช่างขับผิวให้เปล่งประกายยิ่งนัก" "ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ" หลินเฟยหรงแย้มสรسمน้อยๆ ก่อนจะหันไปสบตา2กับหลินอี้หลันที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่ข้างมารดา "หม่อมฉันต้องกราบทูลขอบพระทัยพี่หญิงใหญ่ด้วยซ้ำเพคะ ที่เมตตา... 'ประทาน' โอกาสให้หม่อมฉันได้สวมอาภรณ์พระราชทานชุดนี้" หลินอี้หลันหน้าซีดเผือด นางรู้ทันทีว่าสถานการณ์กำลังพลิกผัน แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากแก้ตัว หลินเฟยหรงก็แสร้งทำเป็นอุทานด้วยความตกใจ เมื่อสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ชายเสื้อของหลินอี้หลัน "ตายจริง... พี่หญิงใหญ่เพคะ ไฉนที่ชายอาภรณ์ของท่านจึงมีคราบหมึกสีชาดเปรอะเปื้อนอยู่เล่าเจ้าคะ หรือว่า..." หลินเฟยหรงก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความห่วงใยอันจอมปลอม "หรือว่าท่านตั้งใจจะนำผ้าผืนนี้มามอบให้หม่อมฉัน แต่เกรงว่าฝีมือการเย็บปักจะไม่เรียบร้อย จึงแอบนำไปซ่อนไว้ในห้องเก็บของกันแน่เพคะ?" คำพูดของนางทิ่มแทงตรงจุด หลินอี้หลันหน้าถอดสีละล่ำละลักปฏิเสธ "เจ้า... เจ้าพูดเหลวไหลอันใด! ข้าไม่เคย..." "ไม่เคยกระนั้นหรือคะ?" หลินเฟยหรงพลิกข้อมือเบาๆ สาวใช้คนสนิทก้าวออกมาพร้อมกับหีบไม้แกะสลักลวดลายประณีต เปิดออกเผยให้เห็นเศษผ้าปักลายหงส์ที่ถูกสาดด้วยหมึกดำสนิท พร้อมกับป้ายหยกประจำตัวของสาวใช้คนสนิทแห่งเรือนคุณหนูใหญ่กลิ้งหล่นลงกระทบพื้นเสียงดัง *กริ๊ง* ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงในทันที สายตาทุกคู่เปลี่ยนเป็นมองหลินอี้หลันด้วยความรังเกียจและดูแคลน การกลั่นแกล้งกันในเรือนหลังถือเป็นเรื่องปกติ แต่การกระทำต่อหน้าพระพักตร์และหลักฐานคาตาเช่นนี้ ย่อมเป็นการเหยียบย่ำกฎเกณฑ์และทำลายชื่อเสียงของตระกูลหลินอย่างถึงที่สุด องค์จักรพรรดิขมวดพระขนมุ่นด้วยความไม่พอใจ "อัครเสนาบดีหลิน... นี่คือการอบรมบุตรสาวของท่านอย่างนั้นหรือ?" อัครเสนาบดีหลินผุดลุกขึ้นคุกเข่าตัวสั่นงกด้วยความหวาดกลัว เอ่ยละล่ำละลักขอพระราชทานอภัยโทษ ขณะที่หลินอี้หลันทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าอาบด้วยคราบน้ำตาและความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มู่หรงจิ่นกลับยกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาลึกล้ำคู่นั้นจ้องมองหลินเฟยหรงไม่วางตา เขาย่อมรู้ว่าทั้งหมดนี้คือเกมที่นางวางแผนไว้อย่างแนบเนียนเพื่อตบหน้าศัตรูทีละก้าวอย่างเลือดเย็น ทว่า... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจความอับอายของหลินอี้หลัน ขันทีหลวงผู้หนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าถวายรายงานด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ทูลฝ่าบาท... เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพชาย! ชายแดนบูรพา... กองทัพแคว้นเป่ยฉีกสนธิสัญญา และบุกประชิดด่านพรมแดนแล้วเพคะ!" หลินเฟยหรงหุบยิ้มทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า เหตุการณ์นี้เร็วกว่าในชาติก่อนถึงครึ่งปี และคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังการศึกครั้งนี้... ก็คือคนคนเดียวกับที่กำลังจ้องมองนางด้วยรอยยิ้มปริศนาในยามนี้ มู่หรงจิ่นวางจอกสุราลงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้ร่างบางของหลินเฟยหรง ก้มกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไอสังหารอันเยือกเย็น "หมากกระดานนี้สนุกยิ่งนัก... แต่น่าเสียดายที่คุณหนูรองหลิน เจ้าคงไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับคนไร้ค่าเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว เพราะคืนนี้... ข้าจะไปรอเจ้าที่ห้องลับจวนอ๋อง เพื่อเจรจาเรื่อง 'พันธมิตร' ที่เจ้าไม่มีทางปฏิเสธได้" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งเล่ห์กลไปกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ