พายุที่ยังไม่ก่อตัว

เข็มเงินเล่มยาวจรดลงบนเนื้อผ้าแพรต่วนสีแดงชาด ปักลวดลายหงส์เคียงมังกรด้วยดิ้นทองคำแท้ ทว่าปลายเข็มที่แหลมคมนั้นกลับเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่เยือกเย็นและแม่นยำ ราวกับกำลังวางหมากกลยุทธ์บนกระดานสงคราม ไม่ใช่การเย็บปักถักร้อยของกุลสตรีในห้องหอ "ฝีเข็มของเจ้างดงามไร้ที่ติ... แต่ดูเหมือนด้ายสีทองเส้นนั้น จะปักเอียงไปทางทิศประจิมอยู่สามส่วนนะเพยเอ๋อร์" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังขึ้นจากมุมมืดของตำหนัก หลินเฟยหรงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ผู้เป็นเจ้าของเสียงยังคงก้มหน้าบรรจงปักลวดลายบนอาภรณ์มงคลสำหรับพิธีอภิเษกสมรสที่กำลังจะมาถึง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "หากปักตรงเกินไป เกรงว่าหงส์ตัวนี้คงจะบินหนีจากกรงทองไปเสียก่อนเพคะ... ท่านอ๋อง" นางเอ่ยตอบโดยไม่สะดุ้งสะเทือน ปลายเข็มตวัดขึ้นครั้งสุดท้าย ก่อนจะวางผ้าแพรลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างไม่ใส่ใจ มู่หรงจิ่นก้าวออกจากเงาสลัวของเสาไม้แกะสลัก อาภรณ์สีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ทมิฬขับเน้นให้ร่างสูงสง่านั้นดูน่าเกรงขามดุจปีศาจจากขุมนรก ดวงตาคมกริบกวาดมองอาภรณ์หงส์เพลิงตัวนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าอันงดงามล่มเมืองของสตรีตรงหน้า แววตาสลับซับซ้อนฉายชัดในความมืด—ทั้งความปรารถนา ความระแวง และความหลงใหลที่เขาพยายามกด "เจ้าช่างใจกล้าเสียจริง เฟยเอ๋อร์" มู่หรงจิ่นเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ ร่างสูงโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนาง "รู้ทั้งรู้ว่ากรงทองที่เจ้ากำลังจะก้าวเข้าไปนั้นเต็มไปด้วยงูพิษและคมดาบ แต่เจ้ากลับรุกคืบเข้ามาด้วยรอยยิ้ม... เจ้าคิดจะทำลายสกุลมู่ หรือต้องการบัลลังก์นั้นกันแน่" หลินเฟยหรงหันกลับมาสบตาเขา รอยยิ้มของนางลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง ดวงตาหงส์คู่นั้นฉายประกายอำมหิตที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "หม่อมฉันเพียงแต่วิ่งตามหาความยุติธรรมที่ท่านพ่อและคนสกุลหลินถูกพรากไปก็เท่านั้นเพคะ... ส่วนบัลลังก์มังกรนั้น หากผู้ใดนั่งแล้วไม่เป็นธรรม ย่อมต้องมีอันเป็นไปไม่ใช่หรือเพคะท่านอ๋อง?" คำตอบนั้นทำให้มุมปากของมู่หรงจิ่นกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขายื่นมือหนาออกไปเชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ นิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบสัมผัสกับผิวเนียนนุ่มราวกับหยกอุ่น หลินเฟยหรงไม่หลบเลี่ยง ปล่อยให้เขาสัมผัสตามอำเภอใจ ขณะที่สายตาทั้งสองคู่ประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ดี... ดีมาก" มู่หรงจิ่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตราย "สตรีเช่นเจ้า หาใช่พระชายาที่จะเข้าไปนั่งนับดอกไม้ในวังหลังไม่ แต่เจ้าคือศัตรูตัวฉกาจที่ข้าเลือกจะดึงเข้ามานอนร่วมเตียงเดียวกัน... หวังว่าเจ้าจะไม่ตายเสียก่อนที่เกมกระดานนี้จะจบลงนะ พระชายาของข้า" "หม่อมฉันไม่เคยทำให้ท่านอ๋องผิดหวังอยู่แล้วเพคะ" บรรยากาศภายในตำหนักตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ไอสังหารและแรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองหลอมรวมกันเป็นความเย้ายวนอันน่าสะพรึงกลัว ทว่าในวินาทีที่มู่หรงจิ่นโน้มใบหน้าลงมาใกล้ริมฝีปากของนาง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก ตามด้วยเสียงเคาะระรัวและน้ำเสียงหวาดวิตกของขันทีประจำตัว "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงจิ่นขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขายืดตัวตรงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้อ "เข้ามา!" ประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ขันทีหนุ่มผู้หน้าซีดเผือดคุกเข่าลงกับพื้นตัวสั่นเทา ยื่นม้วนพระราชโองการสีเหลืองทองอร่ามที่ประทับตราหยกแท้ให้แก่ผู้เป็นนายด้วยมือที่สั่นระริก "ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!" หลินเฟยหรงเหลือบมองม้วนพระราชโองการนั้น รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างรวดเร็วจนแทบจับสังเกตไม่ได้ มู่หรงจิ่นรับม้วนกระดาษมาคลี่ออกอ่าน สายตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรทีละบรรทัด ทันใดนั้น รังสีอำมหิตพุ่งทะยานออกจากร่างของเขาราวกับคลื่นพายุคลั่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ซึ่งเป็นอาการที่หาได้ยากยิ่งสำหรับอ๋องผู้เยือกเย็นผู้นี้ "ท่านอ๋อง... มีพระราชโองการว่าอย่างไรหรือเพคะ?" หลินเฟยหรงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าอยู่แล้ว มู่หรงจิ่นหันขวับมามองนาง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยระคนเคลือบแคลงอย่างถึงที่สุด เขายื่นพระราชโองการฉบับนั้นให้นางดูด้วยมือสั่นระริก "ฝ่าบาทมีรับสั่งเปลี่ยนกำหนดการอภิเษก..." มู่หรงจิ่นเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดำมืดจดจ้องใบหน้าของนางไม่วางตา "และผู้ที่จะต้องเข้าวังไปพร้อมกับเจ้าในวันพรุ่งนี้... หาใช่ข้าไม่!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งเล่ห์กลไปกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ