กลลวงในห้องเครื่อง

กลิ่นอายของผงซานเซียงเจือจางอยู่ในไอความร้อนจากเตาต้มยา กลีบดอกไม้สีม่วงเข้มที่บดละเอียดถูกกวาดลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามอย่างเงียบเชียบ ปลายเล็บเรียวของหลินเฟยหรงกดลงบนขอบถ้วยเบาๆ ราวกับกำลังทดสอบความหนักแน่นของชีวิตมนุษย์ที่อยู่เบื้องล่าง "เจ้ามั่นใจหรือว่า 'ชุนเซียง' จะดื่มมันลงไปโดยไม่สงสัย" เสียงทุ้มต่ำดั่งหยกกระทบกันดังขึ้นจากเงาดำเบื้องหลังเสาไม้จันทน์หอม มู่หรงจิ่นก้าวออกมาจากความสลัว อาภรณ์สีนิลปักดิ้นเงินรูปพยัคฆ์ซ่อนเล็บสะท้อนกับแสงตะเกียงวับแวม แววตาของท่านอ๋องผู้กุมอำนาจครึ่งค่อนแผ่นดินคู่นั้นกวาดมองร่างอรชรในชุดนางงิ้วรับใช้ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก หลินเฟยหรงไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง นางยังคงใช้ช้อนเงินคนยาในถ้วยช้าๆ รอยยิ้มที่มุมปากประดับไว้ด้วยความเยือกเย็นดั่งน้ำค้างแข็งกลางฤดูเหมันต์ "นางเป็นคนโลภ มู่หรงจิ่น คนโลภมักมองไม่เห็นก้นเหวเบื้องล่างเมื่อมีทองคำล่อตา ข้าเพียงแค่โรยเหยื่อล่อที่หอมหวานพอลงไปในสำรับของห้องเครื่อง ชุนเซียงทรยศข้าในชาติก่อน ย่อมต้องชดใช้ด้วยวิธีเดียวกันในชาตินี้" เสียงฝีเท้าเบาหวิวราบนางแอ่นเหินลมดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่ร่างของสาวใช้รุ่น ะวาดจะทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความตื่นตระหนก ชุนเซียงตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม นางกราบลงกับพื้นศิลาจนเกิดเสียงทึบ "นายหญิง... บ่าว... บ่าวทำตามที่ท่านสั่งเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ข้าวต้มรังนกผสมโสมพันปีถูกส่งไปถึงตำหนักของพระชายาองครักษ์แล้วเจ้าค่ะ" ชุนเซียงละล่ำละลักรายงาน ดวงตาหลuบต่ำซ่อนประกายความหวาดระแวงและความเจ้าเล่ห์เอาไว้ภายใต้ขนตางอน หลินเฟยหรงวางช้อนเงินลงกระทบถ้วยเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง นางค่อยๆ หันกลับมา ชายกระโปรงผ้าไหมปักลายหงส์เพลิงลากผ่านพื้นห้องช้าๆ ราวกับพญายมที่กำลังย่างก้าวเข้าสู่แดนชำระบาป สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังใบหน้าซีดเผือดของบ่าวรับใช้ผู้ทรยศ "ดี... ดีมากชุนเซียง เจ้าทำหน้าที่ได้ดีจนข้าเกือบจะซาบซึ้ง" หลินเฟยหรงก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางลอยวนอยู่รอบตัวสาวใช้ "แต่ข้าสงสัยเหลือเกินว่า เหตุใดเจ้าจึงต้องแอบแบ่งยาต้มนี้ครึ่งหนึ่งเก็บไว้ในขวดกระเบื้องใต้ฟูกนอนของตนเองด้วยเล่า?" ร่างของชุนเซียงสะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด นางเงยหน้าขึ้นมองนายหญิงที่ตนเคยคิดว่าโง่เขลา ทว่ายามนี้กลับมีรัศมีกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก "นาย... นายหญิง... บ่าวไม่... บ่าวไม่เข้าใจที่ท่านพูด..." "ยังกล้าแก้ตัวอีกหรือ!" มู่หรงจิ่นเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนชุนเซียงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือหนาสบัดเพียงนิดเดียว องคพักษ์เงาก็นำขวดกระเบื้องสีหยกที่ซ่อนไว้ใต้ฟูกโยนลงมาตรงหน้าบ่าวรับใช้ ชุนเซียงหน้าถอดสี ลนลานจนพูดไม่ออก ความลับที่คิดว่าปิดบังไว้กลับถูกเปิดโปงในชั่วพริบตา นางรู้ทันทีว่าตนเองตกหลุมพรางที่ลึกล้ำยิ่งกว่าก้นบึ้ง ตั้งแต่ต้นจนจบ หลินเฟยหรงไม่ได้ต้องการให้นางวางยาใคร แต่ต้องการหลักฐานมัดตัวเพื่อกำจัดนางให้พ้นทางโดยไร้ซึ่งเสียงครหาในจวนอ๋องต่างหาก "นายหญิงโปรดไว้ชีวิต! บ่าวถูกบังคับ! มีคน... มีคนสั่งให้บ่าวทำ!" ชุนเซียงโขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดซึม นางร่ำไห้คร่ำครวญแทบขาดใจ "ใครสั่งเจ้า... ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน" หลินเฟยหรงย่อกายลงช้าๆ ใช้ปลายนิ้วเชยคางของบ่าวรับใช้ผู้ทรยศให้เงยขึ้น ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "แต่คนใกล้ตาย... ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบหรอกนะ" ยังไม่ทันที่ชุนเซียงจะกรีดร้องขอชีวิต หลอดลมของนางก็ถูกมือเรียวบางบีบแน่นด้วยแรงที่คาดไม่ถึงจากสตรีร่างอรชร หลินเฟยหรงใช้ทักษะการสังหารที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชนในชาติก่อนปิดฉากลมหายใจของบ่าวทรยศภายในพริบตาเดียว ปราศจากเสียงร้องคร่ำครวญ ปราศจากการดิ้นรนที่สูญเปล่า มีเพียงเสียงลมหายใจสุดท้ายที่แผ่วเบาดั่งใบไม้ร่วงหล่น มู่หรงจิ่นมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แววตาที่มองสตรีตรงหน้าเต็มไปด้วยความหลงใหลระคนทึ่ง "เจ้าลงมือเด็ดขาดขึ้นทุกวันแล้วนะ... เฟยหรง" "บนกระดานเลือดแห่งนี้ หากไม่เด็ดขาด หัวของข้าคงหลุดจากบ่าไปนานแล้วท่านอ๋อง" หลินเฟยหรงลุกขึ้นยืน ปัดเศษฝุ่นที่ชายเสื้อเบาๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางหันไปมองร่างไร้ลมหายใจที่นอนแน่นิ่ง "จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเงียบสงัด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานจากพ่อบ้านนอกห้องที่สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "นายหญิง! ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... ส่งมาถึงหน้าประตูจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลินเฟยหรงชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยพลันตึงเครียดขึ้นในทันที นางสบตากับมู่หรงจิ่นที่หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ยามวิกาลเช่นนี้ ราชโองการด่วนย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน และเมื่อมู่หรงจิ่นเอื้อมมือไปเปิดประตูรับราชโองการสีทองอร่ามที่ประทับตราหยกมังกร แสงไฟจากตะเกียงก็สาดส่องกระทบตัวหนังสือลายมือหวัดที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะقف... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งเล่ห์กลไปกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ