พบพานท่ามกลางความมืด

"ท่านอ๋องมู่หรงจิ่น... ทรงโปรดหยั่งรู้ด้วยเถิดว่า การหักหาญน้ำใจผู้อื่นในที่แจ้งเช่นนี้ มิใช่จริตของผู้มีเกียรติที่ควรพึงกระทำ" เสียงเรียบเรื่อยที่แฝงไปด้วยกระแสคลื่นแห่งอำนาจอำพรางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของอุทยานหลวงยามดึกดื่น กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลปนไปกับกลิ่นดินหลังฝนตกช่างดูตัดกับบรรยากาศที่มาคุ หลินเฟยหรงยืนนิ่งสนิทท่ามกลางมวลหมู่ดอกโบตั๋นที่บานสะพรั่ง ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาดุจสายหมอก ทว่านัยน์ตาคู่คมกริบกลับดั่งกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพแห่งต้าเว่ยหยุดฝีเท้าลงห่างจากนางเพียงสามก้าว มู่หรงจิ่นไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้จนนางสามารถสัมผัสได้ถึงไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากกายเขา ราวกับว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คน หากแต่เป็นรูปสลักน้ำแข็งที่ไร้ความปราณี "จริตผู้มีเกียรติ?" มู่หรงจิ่นทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่น่าสะพรึงกลัว "เจ้าพูดเหมือนกับว่าตัวเจ้าเองรู้จักคำว่า 'เกียรติ' ดีเหลือเกินนะ... คุณหนูหลิน ข้าจำได้ว่าสตรีที่เพิ่งจะถอนหมั้นจากตระกูลขุนนางใหญ่เมื่อสัปดาห์ก่อน มิควรมาเดินทอดน่องอยู่ในเขตอุทยานชั้นในในยามวิกาลเช่นนี้ มิใช่หรือ?" หลินเฟยหรงไม่สะทกสะท้าน นางหันไปสบตากับเขาตรงๆ นัยน์ตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับจะชิงไหวชิงพริบผ่านม่านตาที่ไร้คำพูด นางมองเห็นความระแวงที่ซ่อนลึกในดวงตาคมปลาบของเขา และเขาก็คงมองเห็นความแค้นที่ร้อนแรงดั่งไฟนรกในแววตาของนางเช่นกัน "ข้าเพียงแต่มาชมจันทร์" นางเอ่ยตอบขณะค่อยๆ เอื้อมมือไปเด็ดกลีบดอกโบตั๋นที่ร่วงหล่นลงมา "และดูเหมือนว่าจันทร์คืนนี้ จะส่องสว่างพอให้ข้าเห็นตัว 'งูพิษ' ที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดของอุทยานหลวงเสียด้วย ท่านอ๋อง... ท่านคิดว่าท่านเป็นหมากตัวใดบนกระดานนี้กันแน่? ขุนพลผู้จงรักภักดี หรือ... ผู้ที่รอจังหวะจะโค่นราชบัลลังก์?" มู่หรงจิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนมุมปากของเขาเหยียดยาวขึ้นแฝงความหยิ่งผยอง เขาขยับเข้ามาใกล้จนนางได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นเหล้าองุ่นชั้นดี "เจ้าช่างกล้านักที่เอ่ยเช่นนี้กับข้า ทราบหรือไม่ว่าเพียงคำพูดเดียวของข้า ก็สามารถทำให้ตระกูลหลินกลายเป็นเพียงธุลีดินได้ในชั่วข้ามคืน" "ท่านทำได้แน่... หากข้าเป็นคุณหนูหลินคนเดิมที่อ่อนแอ" หลินเฟยหรงก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน เสียงของนางแผ่วเบาแต่ก้องกังวานดุจอาญาสิทธิ์ "แต่ท่านจำไว้ให้ดีมู่หรงจิ่น บนกระดานนี้... ชีวิตข้าอาจจะต่ำต้อย ทว่าหมากที่ข้าเดินแต่ละตัว ล้วนมีไว้เพื่อกระชากหน้ากากของพวกท่านให้หลุดออกไปให้หมด" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพุ่งสู่จุดเดือดนั้นเอง มู่หรงจิ่นกลับคว้าข้อมือของนางไว้แน่น ผิวสัมผัสเย็นเฉียบของเขาส่งผ่านไปยังชีพจรของนาง ร่างสูงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูนางด้วยสุ้มเสียงที่สั่นพร่าด้วยความโกรธทว่าแฝงความสนใจบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง "ถ้าเช่นนั้น... ลองบอกข้ามาซิว่า หมากตัวต่อไปของเจ้า คือการเอาชีวิตข้าด้วยยาพิษในถ้วยชาที่เจ้าซ่อนไว้ในแขนเสื้อนั่นใช่หรือไม่?" หลินเฟยหรงเบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง นางไม่ได้เตรียมการมาเพื่อสังหารเขาในคืนนี้ ทว่ามู่หรงจิ่นกลับถอยห่างออกไป พร้อมกับที่องครักษ์เงาคนหนึ่งปรากฏกายขึ้นจากความมืดพร้อมกับห่อผ้าสีดำในมือ เขาโยนห่อผ้านั้นลงแทบเท้าของนาง เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่น... มันคือตราประทับลับของฮ่องเต้องค์ก่อนที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับความตายของนางเมื่อชาติภพที่แล้ว! "เจ้าบอกว่าเจ้ามาชมจันทร์ แต่ดูเหมือนเจ้าจะรอรับของชิ้นนี้อยู่มากกว่านะ... หลินเฟยหรง" เขากล่าวก่อนจะหมุนกายจากไปทิ้งให้นางยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่ดูเหมือนจะกำลังกลืนกินความจริงทั้งหมดที่นางพยายามปกปิดไว้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งเล่ห์กลไปกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ