กลิ่นอายสังหารในงานเฉลิมฉลอง

“อย่าขยับ” สุรเสียงแผ่วเบาหากทรงอำนาจดังขึ้นชิดใบหูของหลินเฟยหรง ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงขับขานในงานเทศกาลโคมไฟหลวงที่กำลังดำเนินไปอย่างรื่นเริง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลในโถงพระราชวังหลวงกลับถูกกลบด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในมโนภาพของนาง มือหนาของมู่หรงจิ่นที่วางทาบอยู่บนบั้นเอวของนางภายใต้แขนเสื้อกว้างมิใช่การโอบประคองเพื่อเริงระบำ แต่มันคือการยึดเหนี่ยวเพื่อมิให้นางก้าวเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้ หลินเฟยหรงกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาดอกท้อคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย มองไปยังโต๊ะเสวยขององค์จักรพรรดิที่อยู่เบื้องหน้า “ท่านอ๋องดูจะกังวลเกินไปนะคะ” นางกระซิบตอบ เสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว “ข้าเพียงแต่เห็น ‘ผีเสื้อกลางคืน’ ตัวหนึ่งกำลังบินเข้าสู่กองไฟ ท่านจะให้ข้าเพิกเฉยต่อความบันเทิงเช่นนี้ได้อย่างไร” “มันมิใช่ผีเสื้อ แต่มันคือพิษร้ายที่พร้อมจะกัดกินราชบัลลังก์” มู่หรงจิ่นตอบกลับ เสียงของเขาเข้มงวดดุจคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก “หากเจ้าขยับไปแม้แต่ก้าวเดียว ธนูอาบยาพิษที่ซ่อนอยู่ในยอดเสาไม้แกะสลักนั่นจะพุ่งตรงมายังจุดที่เจ้าควรจะยืนอยู่... เจ้าอ่านหมากตานี้พลาดไปหนึ่งจังหวะ เฟยหรง” หลินเฟยหรงนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ นางเหลือบมองไปยังตำแหน่งที่เขากล่าวถึง เห็นเพียงความมืดมิดที่กลืนกินแสงเงาของเสามังกร แต่นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มหาศาลจากมุมอับนั้น “ข้ามิได้พลาด” นางกล่าวพลางจิบสุราดอกท้อในมือ “ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่า ในยามคับขันเช่นนี้ มือของท่านจะยังมั่นคงพอที่จะกุมมือข้าไว้ หรือจะปล่อยให้ข้ากลายเป็นเหยื่อสังเวยเพื่อชัยชนะของท่านกันแน่” มู่หรงจิ่นกระชับวงแขนแน่นขึ้นจนหลินเฟยหรงสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกของเขา “ถ้าข้าต้องเสียเจ้าไปเพื่อบัลลังก์ ข้าจะครองมันไปเพื่อสิ่งใดในเมื่อโลกใบนี้จะไร้ซึ่งความหมายที่ข้าเฝ้าหามาตลอดชีวิต” คำกล่าวที่ดูคล้ายคำรักหากแฝงไว้ด้วยเล่ห์เหลี่ยมของบุรุษผู้กุมอำนาจทำให้นางใจสั่นไหวเพียงชั่ววูบ ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดึงนางกลับมาสู่ความเป็นจริง ความตายที่รายล้อมอยู่รอบตัวในค่ำคืนนี้มิใช่เรื่องล้อเล่น นางเหลือบเห็นขันทีคนสนิทของไทเฮาเดินผ่านเข้าไปใกล้โต๊ะเสวยของจักรพรรดิ มือของมันสั่นเทาขณะรินสุราลงในจอกทองคำ “จังหวะนี้แหละค่ะ” หลินเฟยหรงเอ่ยเบาๆ ก่อนจะสะบัดชายผ้าคลุมชุดฮั่นฝูที่ประดับด้วยดิ้นทองจนเกิดเสียงแหวกอากาศ นางทำทีเป็นเสียหลักล้มลงไปในอ้อมแขนของมู่หรงจิ่น จังหวะนั้นเองที่เข็มเงินขนาดเล็กถูกดีดออกไปจากปลายนิ้วของนาง สวนทางกับกระแสลมที่พัดผ่าน ปะทะเข้ากับข้อมือของขันทีผู้นั้นจนจอกสุราตกลงสู่พื้นแตกกระจาย เสียงกังวานของเครื่องเบญจรงค์ที่กระทบพื้นหินอ่อนดังสนั่นไปทั่วโถงงาน ทุกสายตาหันไปมองเป็นจุดเดียว ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้นดั่งคลื่นใต้น้ำ “มีคนลอบปลงพระชนม์!” เสียงตะโกนดังก้องขึ้นจากมหาดเล็กข้าหลวง องครักษ์นับร้อยพุ่งตัวเข้ามาล้อมรอบพื้นที่โดยรอบ บรรยากาศรื่นเริงแปรเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อมในชั่วพริบตา หลินเฟยหรงลุกขึ้นยืนจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย ใบหน้าของนางกลับมาสงบนิ่งดั่งรูปสลัก ท่ามกลางความตื่นตระหนก นางเห็นเงาร่างหนึ่งในชุดสีดำสนิทหายวับไปหลังม่านมุกทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทางเดียวกับที่พระตำหนักขององค์ชายรองตั้งอยู่ “ท่านตามไปเถอะค่ะ” หลินเฟยหรงกล่าวพลางส่งสายตาคมกริบให้มู่หรงจิ่น “ส่วนที่เหลือ... ให้เป็นหน้าที่ของความแค้นที่ข้าเตรียมไว้” มู่หรงจิ่นมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาสัมผัสได้ว่านางกำลังจะเล่นเกมที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม แต่เขาก็เลือกที่จะพยักหน้าและทะยานกายหายไปในความมืดทันที เหลือเพียงหลินเฟยหรงที่ยืนอยู่ท่ามกลางองครักษ์ที่กำลังกราดเกรี้ยว นางค่อยๆ เดินก้าวผ่านความวุ่นวาย ตรงไปยังจอกสุราที่แตกกระจายบนพื้น นางก้มลงหยิบเศษจอกนั้นขึ้นมาดมกลิ่น กลิ่นฉุนของดอกไม้ป่าที่ผสมกับสารหนูชนิดพิเศษที่ไม่ควรมีอยู่ในวังหลวงปรากฏขึ้นเด่นชัด นางเหยียดยิ้มเย็นเยียบพลางพึมพำกับตัวเอง “หมากตานี้เริ่มสนุกแล้ว... หวังว่าท่านคงจะชอบของขวัญที่ข้าฝากไว้ให้ในพระตำหนักนะคะ” ทว่า ทันใดนั้น มือหนึ่งก็แตะลงบนไหล่ของนางเบาๆ หลินเฟยหรงชะงักค้าง กลิ่นกำยานที่แตกต่างออกไปจากของมู่หรงจิ่นโชยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นของไม้กฤษณาที่นางคุ้นเคยดีจากอดีตชาติที่ควรจะตายไปนานแล้ว “เจ้ายังคงเก่งกาจเหมือนเดิม... ฮองเฮาของข้า” เสียงกระซิบที่แหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับปลายมีดสั้นที่กดแนบลงบนลำคอระหงของนาง หลินเฟยหรงตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าที่โผล่พ้นเงามืดออกมา... มันคือสตรีที่ควรจะเป็นเพียงศพไร้วิญญาณในหลุมฝังศพของพระมเหสีองค์ก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งเล่ห์กลไปกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ