คมดาบที่ซ่อนอยู่ในคำหวาน

"รอยปักลายหงส์บนชายกระโปรงของสนมเอกซู ช่างงดงามราวกับมีชีวิตเสียจริงเพคะ... น่าเสียดายยิ่งนัก ที่ลวดลายวิจิตรบรรจงเพียงใด หากอยู่ผิดที่ผิดทาง ก็ไม่ต่างอันใดกับกาในฝูงหงส์" สุ้มเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดภายในตำหนักบูรพา กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นใต้น้ำ หลินเฟยหรงนั่งหลังตรงสง่างามอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แกะสลัก ปลายนเรียวยาวจรดลงบนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ ดวงตาหงส์คู่คมกริบกวาดมองสตรีตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่มิใช่รอยยิ้ม สนมเอกซูเซี่ยวกำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อผ้าแพรต่วนสีชาด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกตบหน้าฉานกลางงานเลี้ยงรับรองทูตต่างเมืองเมื่อวาน วันนี้จึงยกพวกมาถึงตำหนักของนางด้วยข้อหา "อวดดีและไม่เคารพกฎมณเฑียรบาล" หวังจะใช้ความเด็ดขาดของตำแหน่งสนมเอกกดขี่ข่มเหงนางให้จมดิน "หลินเฟยหรง! เจ้าบังอาจนัก!" สนมเอกซูตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนกาน้ำชาสั่นสะเทือน "เจ้าเป็นเพียงสนมขั้นสูงที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งไม่นาน ไหลจึงกล้าสามหามวาจาเสียดสีข้าต่อหน้าธารกำนัล! ลืมไปแล้วหรือว่าอำนาจในวังหลังแห่งนี้ ใครกันที่เป็นผู้กุมบังเหียน!" เฟยหรงมิได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงปรายตามองท่าทีเกรี้ยวกราดนั้นด้วยความเวทนา ดั่งสตรีสูงศักดิ์กำลังมองดูเด็กน้อยดิ้นรนด้วยความไร้เดียงสา นางค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างไร้ ความเร่งรีบ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บั่นทอนสติของอีกฝ่ายทีละน้อย ความเงียบมักน่ากลัวเสมอสำหรับผู้ที่ร้อนรน "พระสนมซูทรงกริ้วเกรี้ยวถึงเพียงนี้ ระวังริ้วรอยแห่งความชราจะถามหานะคะ" เฟยหรงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทิ่มแทงถึงขั้วหัวใจ "หม่อมฉันเพียงแต่เอ่ยตามเนื้อผ้า ลายปักหงส์คู่มังกรบนอาภรณ์ของท่านในวันนี้ เกินเลยขอบเขตฐานะสนมเอกไปสามส่วน ขัดต่อกฎระเบียบของราชสำนักที่องค์จักรพรรดิเพิ่งมีพระราชโองการตักเตือนไปเมื่อเดือนก่อน หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปถึงหูตุลาการวังหลัง ท่านคิดว่าศีรษะบนบ่าของสกุลซูจะยังรักษาไว้ได้อีกนานเท่าใดกันเพคะ" คำพูดเพียงไม่กี่ประโยค เปรียบดั่งเข็มพิษที่อาบยาชา ปักลึกเข้าที่จุดตายของสนมเอกซูทันที สีหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา นางรู้ดีว่าเรื่องการฝ่าฝืนกฎเรื่องเครื่องแต่งกายนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย หากถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นคดีความ ตระกูลซูที่กำลังเพลี่ยงพล้ำในสนามอำนาจย่อมถูกถอนรากถอนโคนอย่างแน่นอน "เจ้า... เจ้ากล้าขู่ข้าหรือ!" สนมเอกซูเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทด้วยความแค้นที่อัดแน่นจนล้นอก "หม่อมฉันมิกล้าอาจเอื้อมขู่ผู้ใดเพคะ หม่อมฉันเพียงแต่ 'เตือนสติ' ด้วยความหวังดี" เฟยหรงวางถ้วยชาลงกระทบจานรองเบาๆ เสียงกังวานใสก้องกังวานไปทั่วตำหนัก รอยยิ้มบนริมฝีปากบางเฉียบยิ่งทวีความเย้ายวนและอันตราย "อีกอย่าง... ชาถ้วยนี้หม่อมฉันตั้งใจชงขึ้นเพื่อต้อนรับท่านโดยเฉพาะ เป็นใบชาหลงจิ่งชั้นดีที่องค์อ๋องมู่หรงจิ่นทรงพระราชทานให้เมื่อค่ำวาน... ท่านไม่อยากลองชิมดูสักหน่อยหรือเพคะ เผื่อว่ารสชาติความหวานล้ำนี้ จะช่วยชะล้างความขม ขื่นในใจของท่านลงได้บ้าง" ชื่อของ "มู่หรงจิ่น" ถูกเอ่ยขึ้นราวกับมีมนต์สะกด บรรยากาศภายในห้องพลันเยือกเย็นลงทันตาเห็น สนมเอกซูชะงักงัน นางรู้ดีถึงอิทธิพลและสายตาที่เฉียบคมราวดาบของอ๋องผู้กุมอำนาจทหาร การที่เฟยหรงหยิบยกชื่อนี้ขึ้นมาอ้างอย่างสนิทสนม ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ในขณะที่เกมจิตวิทยาภายในตำหนักกำลังดำเนินไปถึงจุดเข้มข้น ประตูตำหนักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ข้ารับใช้หน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาคุกเข่าตัวสั่นเทา "ทะ... องค์ชายสามเสด็จ! และ... และมีราชโองการลับจากท้องพระโรงหลวงมาถึงพระสนมหลินเฟยหรงพ่ะย่ะค่ะ!" สนมเอกซูหน้าถอดสีทันที นางถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ ขณะที่หลินเฟยหรงยังคงนั่งนิ่งสงบ แววตาของนางไหววูบด้วยประกายแห่งชัยชนะที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มอันงดงามไร้ที่ติ ปลายนิ้วเรียวยาวของนางเอื้อมไปรับราชโองการม้วนสีเหลืองทองที่ประทับตราหยกมังกร ทว่าก่อนที่นางจะได้คลี่มันออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับเงาร่างสูงสง่าของมู่หรงจิ่นที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงตะวันยามอัสดง "ราชโองการฉบับนี้... เกรงว่าเจ้าคงต้องอ่านมันร่วมกับเปิ่นหวางแล้วล่ะ, เฟยหรง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งเล่ห์กลไปกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ