ปากไม่ตรงกับใจ

“ถ้าจะมองหน้ากันขนาดนั้น ก็ช่วยหยิบกระจกมาส่องตัวเองด้วยนะคะคุณธันวา ว่าตอนนี้สายตาคุณมันกำลังฟ้องว่าอยากจะกลืนกินฉันเข้าไปทั้งตัวอยู่หรือเปล่า” เสียงของพริมโรสกร้าวขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกอดอกแน่น พยายามรักษาระยะห่างระหว่างเธอกับโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้มีรัศมีเยือกเย็นคนนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าพื้นที่ในห้องอัดขนาดกะทัดรัดจะดูแคบลงถนัดตาเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้ ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับไหววูบราวกับถูกจี้จุดตาย เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางเสมองไปทางมอนิเตอร์เครื่องเสียง ปรับเปลี่ยนสีหน้าให้กลับมาเย็นชาเหมือนหน้ากากที่สวมไว้เป็นนิจ “หลงตัวเองไปหน่อยหรือเปล่าพริมโรส” เขาขยับแว่นสายตาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความประชดประชัน “ผมแค่กำลังวิเคราะห์ว่าทำไมมิกซ์เสียงของวันนี้มันถึงได้ฟังดู... มีเสน่ห์แบบแปลกๆ ต่างจากปกติที่เหมือนหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก” “หุ่นยนต์?” พริมโรสทวนคำ ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความขุ่นเคือง “คุณจะบอกว่างานที่ผ่านๆ มาของฉันมันห่วยว่างั้นเถอะ?” “ผมไม่ได้บอกว่าห่วย แต่ผมบอกว่ามัน ‘ไร้ชีวิต’ จนกระทั่ง...” ธันวาหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง มือหนาเอื้อมไปปรับปุ่มบนคอนโซลเสียงอย่างลวกๆ “ช่างเถอะ พูดไปคุณก็ไม่เข้าใจหรอก ดื้อรั้นแบบนี้สมกับที่เป็นพริมโรสจริงๆ” คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามเช่นนั้นมักจะทำให้พริมโรสโกรธ แต่ครั้งนี้มันกลับมีบางอย่างเคลือบแฝงอยู่—ความอ่อนโยนที่ถูกห่อหุ้มด้วยหนามแหลม เธอสังเกตเห็นใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยของเขา แม้เจ้าตัวจะพยายามหันหลังให้ก็ตาม “งานวันนี้มันดี เพราะฉันตั้งใจทำ เพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า...” พริมโรสขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอตัดสินใจเดินหมากที่กล้าหาญที่สุด “ว่าคุณน่ะ ตาถึงพอที่จะเลือกคนร่วมงานที่เก่งที่สุดต่างหาก หรือคุณจะเถียงว่าคุณไม่ได้คิดแบบนั้น?” ธันวาหันขวับกลับมา ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันทำให้จมูกของคนทั้งคู่แทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้อ่อนๆ จากตัวเขาประทะเข้ากับโสตประสาทของหญิงสาวจนเธอตัวแข็งทื่อ “เก่งน่ะใช่ แต่ปากดีเกินไป” ธันวาพูดชิดริมฝีปากเธอ เสียงเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย “บางทีความเก่งของคุณมันก็ทำให้คนทำงานด้วยเสียสมาธิ... โดยเฉพาะเวลาที่เห็นคุณมุ่งมั่นจนลืมหายใจแบบเมื่อกี้” พริมโรสชะงักไปครู่หนึ่ง คำชมที่หลุดออกมาจากปากคนปากร้ายทำเอาเธอยืนไม่ติดที่ แต่มันเป็นความรู้สึกที่วาบหวามจนยากจะบรรยาย “คุณ... เพิ่งชมฉัน?” เธอเลิกคิ้วถามพลางกลั้นยิ้ม “เพ้อเจ้อ” เขาถอยหลังกรูดทันทีท่าทางรุกเร้าเมื่อครู่มลายหายไปราวกับควันไฟ เขารีบก้าวเดินไปที่ประตูห้องอัดท่าทางหงุดหงิดตัวเอง “ผมแค่ไม่อยากให้งานเสียเวลาเพราะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของคุณ รีบจัดการไฟล์ให้เสร็จซะ ถ้าพรุ่งนี้เช้าผมยังไม่เห็นไฟล์สมบูรณ์ในอีเมล... ผมจะหักเงินเดือนคุณแน่” พริมโรสมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งเดินหนีไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก เธอรู้ดีว่าภายใต้ความดุดันและมาดเข้มนั้น มันมีหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเธออยู่ ทว่าในวินาทีที่ธันวากำลังจะผลักประตูออกไป เขาก็หยุดกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอัดจนน่าขนลุก ก่อนที่เสียงเคาะประตูจากภายนอกจะดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด “พี่ธันคะ! พริมอยู่ข้างในไหมคะ?” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังมาจากหน้าประตู ตามมาด้วยการปรากฏตัวของ 'มินอา' ศิลปินสาวชื่อดังที่ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าเธอหมายตาโปรดิวเซอร์หนุ่มคนนี้อยู่ ประตูกระจกบานใหญ่ถูกเปิดออกกว้าง มินอาพุ่งตัวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นว่าพริมโรสยืนอยู่ใกล้กับธันวาในระยะที่ไม่น่าไว้วางใจ ดวงตาของมินอาไล่มองคนทั้งสองอย่างจับผิด ก่อนจะยิ้มหวานที่ไปไม่ถึงดวงตา “อ้าว... ทำงานกันอยู่เหรอคะ ขอโทษทีนะคะมินอาไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ แต่พอดีมินอาเอาของว่างมาฝากพี่ธันน่ะค่ะ เห็นว่าดึกแล้วคงหิวกัน... ใช่ไหมคะพริม?” ธันวาหันไปมองมินอาด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าพริมโรสกลับรู้สึกถึงสายตาที่มองตรงมายังเธอเหมือนจะกดดันให้พูดอะไรบางอย่างออกมา “อ้อ... ขอบคุณนะคะคุณมินอา พอดีเรากำลังคุยเรื่องงานกันเสร็จพอดีค่ะ” พริมโรสตอบพลางปั้นยิ้มสู้ เธอกำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะทำงานเมื่อเห็นมินอาเดินเข้าไปควงแขนธันวาอย่างถือวิสาสะ ธันวาไม่ได้ปฏิเสธการสัมผัสของมินอา แต่สายตาของเขากลับเหลือบมามองพริมโรสอย่างมีความหมาย เป็นจังหวะเดียวกับที่เขากระซิบข้างหูมินอาด้วยเสียงที่เบาจนพริมโรสไม่ได้ยิน ทว่าสีหน้าตกใจของมินอาที่ถูกเขาสลัดแขนออกอย่างรวดเร็วกลับทำให้พริมโรสต้องเบิกตากว้าง “มินอา กลับไปก่อนครับ ผมยังมีเรื่องต้อง 'เคลียร์' กับคุณพริมเขาอีกยาว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความสัมพันธ์ของธันวากับพริมโรสนะคะ หวังว่าจะฟินกันถ้วนหน้าค่ะ!