ความคาดหวังที่หนักอึ้ง

ประตูสตูดิโอห้องใหญ่ที่ถูกกระชากเปิดออกผาง! ส่งเสียงดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วความเงียบสงัดยามตีสองครึ่ง ราวกับฟ้าผ่ากลางห้องอัดที่กำลังอบอวลไปด้วยคลื่นความร้อนระอุระหว่างคนสองคน พริมโรสสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่เต้นโครมครามอยู่แล้วแทบจะกระโดดทะลุออกมานอกอก แรงดึงที่ต้นแขนจากธันวาหายวับไปทันทีเมื่อร่างสูงสัญชาตญาณไวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก พร้อมกับดึงเธอดันไปไว้ด้านหลังด้วยท่าทีปกป้องโดยอัตโนมัติ "เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ เสียงดังโวยวายอะไรกันดึกดื่น!" ธันวาตวาดกร้าว ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงที่มีคนมารบกวนช่วงเวลาความเป็นส่วนตัว "พี่ธัน! ช่วยด้วยค่ะ! เคนจิ... เคนจิเขาป่วนกองอีกแล้ว!" เสียงหอบสะท้านปนสะอื้นไห้ของ 'มินนี่' ผู้จัดการส่วนตัวของศิลปินหนุ่มเบอร์หนึ่งค่ายดัง ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างที่สั่นเทา เธอวิ่งโร่เข้ามาในสตูดิโอด้วยสภาพผมเผ้ากระเซิงและเหงื่อกาฬท่วมตัวราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมาจากสนามรบ พริมโรสที่แอบมองลอดผ่านไหล่กว้างของธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที ความตกใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระอาใจระคนเคร่งเครียด เคนจิ ศิลปินหนุ่มลูกครึ่งดาวรุ่งพุ่งแรง เจ้าของเสียงร้องละลายใจสาวแต่ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจและอารมณ์ติสต์แตกขั้นสุด ปัญหาเดิมๆ วนกลับมาซ้ำซาก โปรเจกต์เพลงโปรโมทหลักที่ทุ่มงบไปหลายสิบล้านกำลังจะเดดไลน์ส่งมาสเตอร์ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่พ่อคุณกลับงอแงไม่ยอมร้องท่อนฮุคใหม่ที่ธันวาเพิ่งแก้เพิ่มเมื่อเย็นวาน "งอแงอะไรอีกวะ?" ธันวากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อลวกๆ ท่าทางคุกรุ่นไปด้วยรังสีความน่ากลัวแผ่ซ่านรอบตัว "เพลงนี้เซ็นสัญญาอนุมัติกันไปหมดแล้ว ท่อนนั้นกูเป็นคนดีไซน์ไลน์ประสานเองกับมือ จะมาบอกว่าไม่เข้าปากตอนนี้เนี่ยนะ สมองส่วนไหนคิด?" "น้อง... น้องบอกว่ามันไม่ใช่แนวของน้องค่ะพี่ธัน!" มินนี่สะอื้นจนตัวโยน ยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ "น้องขังตัวเองอยู่ในห้องแต่งตัววีไอพีที่ชั้นบน ไม่ยอมเปิดประตู ไม่ยอมจับไมค์ แถมยังโพสต์สตอรี่ไอจีตัดพ้อค่ายเพลงจนตอนนี้ทวิตเตอร์แตกไปถึงไหนต่อไหนแล้วค่ะ!" พริมโรสสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่สัญชาตญาณของคนทำงานเบื้องหลังบอกชัดเจนว่า ปัญหาใหญ่หลวงกำลังเล่นงานพวกเขาเข้าแล้ว "แล้วทีมพีอาร์กับผู้บริหารจัดการว่ายังไงบ้างคะ?" พริมโรสโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังธันวา น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดดึงบรรยากาศให้กลับสู่ความจริงอันโหดร้ายยามตีสาม "ท่านรองประธานโทรมาจี้หนูสามสายติดแล้วค่ะคุณพริม!" มินนี่หันมาเกาะแขนพริมโรสเหมือนเจอที่พึ่งสุดท้าย "บอกว่าถ้าภายในตีสี่นี้ยังเคลียร์เด็กดื้อไม่ได้ พรุ่งนี้หุ้นร่วงแน่ๆ แถมทัวร์ลงยับเยินแน่นอนเพราะกระแสในเน็ตเริ่มตีกลับค่ายแล้วด้วย!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันสิ้นเชิง ร่างสูงก้าวฉับๆ ไปหยิบแจ็คเก็ตหนังสีดำพาดบ่าอย่างไม่ยيسระอา "หA! แค่กูแก้เมโลดี้ท่อนฮุคให้มันร้องยากขึ้นหน่อยทำเป็นรับไม่ได้ ศิลปินยุคนี้มันเปราะบางกันเบอร์นี้เลยหรือไงวะ ไป! พริม... ไปกับฉัน ขึ้นไปดูหน้าตาสักหน่อยซิว่าพ่อซุปตาร์เทวดานี่มันกินอะไรเป็นอาหาร ถึงได้สมองกลวงได้ขนาดนี้" "เดี๋ยวก่อนค่ะธันวา" พริมโรสเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้เบาๆ แววตาฉายแววครุ่นคิดอย่างจริงจัง "การที่เราเดินเข้าไปต่อว่าเขาตอนนี้ มีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง ศิลปินประเภทนี้ยิ่งตอกย้ำยิ่งดื้อแพ่ง คุณก็รู้ว่าเคนจิอีโก้สูงแค่ไหน" ธันวาชะงักเท้า หันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับแววตาห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่งขรึมของเธอ แต่ริมฝีปากหยักก็ยังไม่วายพ่นคำพูดกวนประสาทออกมาตามนิสัย "เป็นห่วงฉันกลัวโดนลูกหลง หรือเป็นห่วงว่างานจะพังจนไม่ได้นอนกันแน่ล่ะ หืม... คุณซาวด์เอนจิเนียร์คนเก่ง" "ถ้างานพัง ฉันไม่ได้นอน คุณนั่นแหละที่จะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเพราะโดนฉันบ่นจนหูชาตายไปข้างหนึ่ง" พริมโรสสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละความฉับไว พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "เลิกกวนประสาทแล้วเดินหน้าเคลียร์ปزกันเถอะค่ะ เวลามีน้อยกว่าทองคำแล้วนะ" ธันวาแอบอมยิ้มมุมปากอย่างหมั่นไส้ในความปากเก่งที่ไม่เคยลดลงเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบตึงจริงจังดังเดิม ทั้งสามคนก้าวเดินออกจากสตูดิโอ มุ่งตรงไปยังลิฟต์แก้วเพื่อขึ้นไปยังชั้นบนสุดซึ่งเป็นโซนห้องพักและห้องแต่งตัวส่วน บรรยากาศภายในลิฟต์เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ความกดดันจากปัญหาที่ประเดประดังเข้ามาทำให้ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาสักคำ ธันวายืนกอดอกพิงผนังลิฟต์ สายตาคมกริบลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพริมโรสที่กำลังขมวดคิ้วใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง มือเรียวของเธอกำเข้าหากันแน่นเพื่อไล่ความวิตกกังวล ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก เคนจิและทีมงานคนอื่นๆ อาจจะอยู่ที่ห้องวีไอพีปลายทางเดิน แต่สิ่งที่รอพวกเขากลับไม่ใช่เสียงโวยวายหรือความวุ่นวายอย่างที่มินนี่กล่าวอ้าง... ทางเดินยาวเปิดไฟสลัว ปรากฏร่างของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำยืนพิงกำแพงรออยู่แล้ว ดวงตาเรียวรีภายใต้กลุ่มผมสีบลอนด์ทองสว่างจ้าตวัดมองมาที่พวกเขาโดยตรง รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของศิลปินหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันที "มากันเร็วกว่าที่คิดนี่ครับพี่ธันวา..." เคนจิเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาท และไร้ซึ่งความสำนึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น "ผมกำลังรอฟังเหตุผลอยู่พอดี ว่าทำไมค่ายถึงพยายามยัดเยียดขยะเพลงทุเรศๆ นี่ให้ผมร้องบันทึกเสียง" ธันวาหรี่ตาลง รังสีความโกรธแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงจนพริมโรสต้องเอื้อมมือไปแตะแขนเขาไว้เบาๆ เพื่อปรามสติ แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากโต้เถียงอะไรออกไป เคนจิก็ยกสมาร์ทโฟนในมือขึ้น ชูหน้าจอที่มีข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานให้ทุกคนเห็นชัดๆ "และถ้าพวกคุณอยากให้ผมกลับเข้าไปในห้องอัดตอนนี้..." ศิลปินหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างท้าทาย พลางกวาดสายตามองธันวาและพริมโรสสลับกันไปมา "บอกความจริงกับผมมาก่อนสิครับ ว่าข่าวฉาวเรื่องความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างโปรดิวเซอร์มือทองกับซาวด์เอนจิเนียร์สาวในสตูดิโอดึกๆ ดื่นๆ เมื่อคืนนี้... มันคือเรื่องจริงหรือแค่ข่าวลือ?" โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนลงตรงนั้น พริมโรสเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ภาพถ่ายปาปารัสซี่มุมสูงเบลอๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเคนจิ คือภาพเงาร่างของเธอและธันวากำลังยืนประชิดกันแนบชิดภายในสตูดิโอเมื่อคืนนี้... ไม่มีผิดเพี้ยน! "...คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" เสียงของธันวาต่ำทุบและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบฉายประกายอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ หวังว่าจะสนุกกับความเดือดระอุของตอนนี้นะคะ!