ปาร์ตี้ฉลองความสำเร็จขั้นแรก

เสียงกระแทกของแก้วคริสตัลกระทบกันดัง *เคร้ง* ตามด้วยเสียงหัวروซ and เฮฮาของทีมงานโปรดักชั่นในห้องบันทึกเสียงขนาดใหญ่ ทำให้บรรยากาศความตึงเครียดตลอดสามเดือนที่ผ่านมามลายหายไปในพริบตา ปาร์ตี้ฉลองความสำเร็จขั้นแรกของโปรเจกต์อัลบั้มใหม่ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยพลังงานความสุข พริมโรสในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์사이즈สีดำสนิทกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ชั่วคราว ปล่อยให้เสียงเพลงจังหวะโลว์เทมโปคลอเคลียไปกับบรรยากาศยามค่ำคืน "ดื่มเก่งเป็นบ้า... เธอเป็นซาวด์เอนจิเนียร์หรือเปิดโรงงานกลั่นสุรากันแน่ ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูลอยมาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของธันวา โปรดิวเซอร์หนุ่มอัจฉริยะที่วันนี้ถอดมาดเนี๊ยบสวมฮู้ดสีเทาเรียบๆ แต่ยังคงความดูดีไว้เต็มเปี่ยม เขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของเธอ พริมโรสหันไปมองค้อนนิดๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย เธอหมุนแก้วทรงสูงในมือเบาๆ มองน้ำสีอำพันที่กระฉอกตามแรงเหวี่ยง "ก็เพราะโปรเจกต์นี้มันเคี่ยวเข็ญซะจนประสาทจะกินต่างหากล่ะคะคุณธันวา หรือว่าคุณกลัวฉันเมาแล้วจะไปอาเจียนใส่ห้องสตูดิโอสุดหรูของคุณกันล่ะ?" "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตายาวชำเลืองมองริมฝีปากที่กำลังเถียงฉอดๆ ของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาหนีไปทางอื่นอย่างจงใจ "ฉันไม่ได้กลัวห้องสตูเปื้อน... ฉันแค่ขี้เกียจแบกคนปากดีแถวนี้ไปส่งโรงพยาบาลต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบลงเมื่อเสียงเพลงเบาลง และทีมงานคนอื่นๆ เริ่มทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน เหลือเพียงแสงไฟสลัวสีส้มอุ่นที่สาดส่องลงมา แอลกอฮอล์ที่ไหลผ่านลำคอเริ่มออกฤทธิ์ ทำให้เลือดในกายสูบฉีดและกำแพงความระแวดระวังที่เคยสร้างไว้ค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย คำพูดทิ้งปมจากเหตุการณ์ก่อนหน้า—*“ดูท่าทาง... หมาขี้เรื้อนตัวนั้นมันคงไม่ได้แค่เห่าขู่เล่นๆ ซะแล้วสิครับพริมโรส”*—ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ คำเตือนกลายๆ ที่แฝงความห่วงใยแบบซึนๆ นั้น ทำให้พริมโรสอดไม่ได้ที่จะหันไปเผชิญหน้ากับคนข้างๆ ตรงๆ "พูดถึงหมาขี้เรื้อนตัวนั้น... คุณหมายความว่ายังไงกันแน่คะธันวา" พริมโรสวางแก้วลงบนโต๊ะกระแทกเบาๆ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา "คุณรู้อะไรมาใช่ไหม ทำไมพักนี้คุณถึงคอยตามเช็คเรตติ้ง ยุ่มย่ามกับชีวิตฉันแปลกๆ" ธันวาชะงักไปชั่ววินาที แววตาไหววูบผ่านความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่ของเขาสัมผัสกับไหล่ของเธอ ความร้อนจากร่างกายของคนตัวโตแผ่ซ่านเข้ามาจนพริมโรสต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ถ้าฉันบอกว่าหวง... เธอจะเลิกทำหน้าโง่แล้วถอยห่างจากมันได้หรือยังล่ะ" เสียงทุ้มต่ำนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของคนปากแข็งอย่างไม่ทันตั้งตัว มันไม่ใช่คำสารภาพที่หวานหยดย้อย แต่น้ำเสียงที่จริงจังจนน่าตกใจและแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยทำให้หัวใจของพริมโรสกระตุกวูบ เธออ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลไม่ทันกับความตรงไปตรงมาที่นานๆ ครั้งจะหลุดออกมาจากปากผู้ชายคนนี้ "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" พริมโรสกระซิบถาม เสียงสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ "ไม่ได้ยินก็ช่าง..." ธันวาเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย ใบหูข้างขวาของเขาขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัดในความมืด แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ถอยตัวหนี พริมโรสกลับเอื้อมมือไปคว้าปกฮู้ดของเขาไว้แน่นแล้วกระตุกเข้ามาหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกของทั้งคู่เกือบแนบติดกัน "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะคะธันวา..." พริมโรสเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นแอลกอฮอล์และความใกล้ชิดทำให้สติของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง "คนอย่างคุณเนี่ย ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่เวลาคนอื่นเข้าใกล้ฉันทีไร... คุณเป็นฝ่ายร้อนรนยิ่งกว่าไฟลนซะอีก" ธันวากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากที่กำลังต่อล้อต่อเถียงของเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะควบคุม ความอดทนที่เขาสสะสมมาตลอดสามเดือนพังทลายลงในพริบตา มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเธอที่กำเสื้อเขาไว้แน่น พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปช้าๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของเธอ "ก็เพราะฉันรำคาญ..." ธันวากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ "รำคาญที่ต้องคอยมองเธอไปยิ้มให้คนอื่น รำคาญที่ต้องมาคอยหึง... ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยรู้อะไรเลยว่าฉันคลั่งเธอขนาดไหน" หัวใจของพริมโรสเต้นรัวราวกับกลองชุดในห้องอัด สัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากและแววตาที่จริงจังจนน่ากลัวของเขาทำให้เธอพูดไม่ออก โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงกันในระยะประชิด ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกันเพื่อข้ามเส้นความสัมพันธ์ที่กั้นกลางไว้ *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องสตูดิโอดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟสว่างวาบที่แยงตาจนทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทและช่อดอกไม้ในมือ "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับ... พอดีผมผ่านมารับ 'แฟนเก่า' กลับบ้านน่ะครับ พริมโรส" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความซึนของพี่ธันวานะคะ! หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่ะ ดาวตกคืนคริสต์มาส