ความลับในซาวด์บอร์ด

เสียงสัญญาณเตือนความถี่ต่ำระดับกระซิบจากจอคอมพิวเตอร์มอนิเตอร์ตัวหลักดังรัวเป็นจังหวะหัวใจที่ตื่นตระหนก มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงที่ซาวด์เอนจิเนียร์ทุกคนเกลียดเข้าไส้ พริมโรสไม่รอให้ธันวาเอ่ยปากซ้ำสอง ร่างเพรียวในเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกพุ่งตรงไปยังแผงควบคุมเสียงดิจิทัลขนาดมหึมาทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองกราฟคลื่นความถี่เสียงที่กำลังบิดเบี้ยวเป็นเส้นหยักประหลาดเหมือนตัวหนอนดิ้นพล่าน "แย่แล้ว... คลื่นฮาร์มอนิกจากมิกเซอร์ตัวเก่ามันตีกลับเข้าสู่ระบบหลัก" เสียงของทีมงานรุ่นน้องคนหนึ่งละล่ำละลักจนฟังไม่ได้ศัพท์ "ไฟล์เดโมโปรジェクトใหม่ล่าสุดของธันวา... ข้อมูลเสียงร้องหลักถูกล็อกเข้ารหัสอัตโนมัติเพราะระบบความปลอดภัยคิดว่าเป็นไวรัส ไฟล์พังหมดแล้วค่ะพริม!" ธันวาที่ก้าวตามเข้ามาติดๆ สบถเบาๆ ในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นตอนนี้ฉายแววเคร่งเครียดจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกวาดมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน เขาเป็นโปรดิวเซอร์ที่สมบูรณ์แบบ งานทุกชิ้นต้องไร้ที่ติ และไฟล์นี้คือหัวใจสำคัญของอัลบั้มที่ต้องส่งค่ายเพลงภายในเที่ยงคืนนี้ "ถอยไปพริม..." ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ มือหนากำลังจะเอื้อมไปกดปุ่มรีเซ็ตฮาร์ดแวร์หลัก ซึ่งเป็นวิธีดั้งเดิมที่เสี่ยงต่อการลบข้อมูลทั้งหมดทิ้งถาวร "หยุดนะคะธันวา!" พริมโรสปัดมือเขาออกอย่างไม่เกรงกลัว แรงปะทะของปลายนิ้วทำให้ธันวาชะงักไปนิด เขานิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ แต่ก่อนที่เขาจะได้ตวาดกลับ หญิงสาวก็กดปุ่มฟังก์ชันลัดบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ รัวระนาด "ถ้าคุณรีเซ็ตตอนนี้ ไฟล์แบคอัพสำรองชั้นที่สามจะถูกลบหายไปตลอดกาล คุณสติหลุดไปแล้วหรือไงคะถึงจะใช้วิธีดิบเถื่อนแบบนั้น?" เธอกล่าวตักเตือนด้วยน้ำเสียงเฉียบคม ไม่ไว้หน้าโปรดิวเซอร์ชื่อดังแม้แต่น้อย "แล้วเธอมีวิธีที่ดีกว่านั้นไหมล่ะพริม! เวลาเราเหลืออีกไม่ถึงสองชั่วโมงแล้วนะ!" ธันวาตวาดกลับ เสียงทุ้มต่ำของเขาเจือความเกรี้ยวกราดที่ซ่อนความกังวลไว้มิดชิด เขาโน้มตัวลงมาจนแผ่นหลังเกือบแนบชิดกับไหล่บางของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอระหงเมื่อเขาพยายามมองหน้าจอข้ามไหล่เธอ "ถ้าแก้ไม่ได้ ไฟล์นี้พัง... ฉันตายแน่" ประโยคหลังเขาไม่ได้พูดเสียงดัง แต่มันเล็ดลอดออกมาจากไรฟันด้วยความอัดอั้น ทว่าพริมโรสกลับไม่มีเวลามาใส่ใจกับความใกล้ชิดอันตรายนี้ มือเรียวยังคงรัวแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว เธอยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างคนเหนือกว่า "ใครบอกว่าฉันจะแก้ด้วยวิธีธรรมดาเล่าคะ" พริมโรสไม่ได้พึ่งพาเครื่องมือราคาแพงหรือโปรแกรมกู้คืนข้อมูลสำเร็จรูป เธอกลับคว้าแจ็คหูฟังมอนิเตอร์ตัวเก่าคร่ำครึที่วางอยู่มุมโต๊ะ สายเคเบิลดำๆ ที่ธันวาเคยแซวว่าเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ถูกเสียบเข้ากับพอร์ตเสริมรุ่นเก๋าที่ถูกตัดขาดการเชื่อมต่อจากระบบหลักไปนานแล้ว จากนั้นเธอก็หมุนปุ่มปรับความถี่ในซาวด์บอร์ดจำลองบนหน้าจอแท็บเล็ตส่วนตัวที่เชื่อมต่อบลูทูธเข้ากับฮาร์ดดิสก์สำรองอีกทีหนึ่ง ธันวาขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองการกระทำที่ดูเหมือนคนเสียสติของเธอ "เธอจะทำอะไร เอาหูฟังบ้านั่นมาต่อกับพอร์ตผีเนี่ยนะ ระบบจะชอร์ตเอานะพริม!" "เงียบแล้วดูค่ะคุณโปรดิวเซอร์..." พริมโรสเอ่ยเสียงหวานหยดแต่แฝงความท้าทาย เธอสวมหูฟังครอบหูตัวนั้น ดวงตากลมโตปิดลงชั่วขณะเพื่อตั้งสมาธิ ปลายนิ้วเรียวบรรจงหมุนปุ่มปรับคลื่นความถี่เสียงในซาวด์บอร์ดจำลองด้วยจังหวะจะโคนราวกับกำลังดีดเปียโน ท่าทีที่จริงจังและเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวทำให้ธันวาที่ยืนหายใจรดต้นคออยู่ถึงกับเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ เส้นผมสีน้ำเข้มที่หลุดรุ่ยลงมาคลอเคลียแก้มเนียน และริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด บรรยากาศในห้องบันทึกเสียงหลักที่เคยอึมครึมและกดดัน กลับถูกสะกดไว้ด้วยความนิ่งสงบชั่วขณะ มีเพียงเสียงคลิกเบาๆ จากนิ้วของเธอ และเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่เริ่มประสานกันในระยะประชิด ผ่านไปสามสิบวินาทีที่ยาวนานราวกับสามชั่วโมง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงบนมอนิเตอร์หลักก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวพาสเทล เส้นกราฟคลื่นเสียงที่เคยหยิกหยอดยุ่งเหยิงกลับคืนสู่รูปทรงสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ ไฟล์เสียงร้องหลักถูกปลดล็อกและดึงกลับมาอยู่ในโฟลเดอร์โปรเจกต์อย่างปลอดภัยครบถ้วนทุกมิติเสียง ทีมงานคนอื่นๆ ส่งเสียงเฮลั่นห้องด้วยความโล่งอก แต่พริมโรสยังไม่ได้ถอดหูฟังออก เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าจอ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาสบตากับธันวาที่ยืนนิ่งอึ้ง ตาค้างอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ "เห็นไหมคะ..." พริมโรสยิ้มเยาะอย่างภาคภูมิใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "ความลับในซาวด์บอร์ดตัวเก่าที่พวกคุณมองข้าม... มันมีวิธีดึงสัญญาณสำรองแบบอะนาล็อกซ่อนอยู่ตั้งนานแล้วค่ะ" ธันวากะพริบตาปริบๆ ความดื้อรั้นและท่าทีปากร้ายเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาทึ่งแกแกมเอ็นดูที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคมก్రిบของโปรดิวเซอร์หนุ่ม เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาในทันที แต่กลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนพริมโรสต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ "เธอ... ไปรู้เรื่องฮาร์ดแวร์โบราณแบบนี้มาจากไหน?" ธันวาเอ่ยเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากในแบบที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบ "เก่งเกินไปแล้วนะพริมโรส... ชักจะทำให้ฉันหลงรัก... เอ๊ย หมายถึง ประทับใจเกินไปแล้วนะ" พริมโรสหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายที่ถูกรุก It's a close call จนเกือบจะเผลอใจไปกับคำพูดเกือบหลุดปากนั้น เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ "ถอยไปเลยค่ะคุณธันวา งานเสร็จแล้วก็เคลียร์คิวเลี้ยงกาแฟฉันด้วยนะคะ ถือเป็นค่าจ้างกู้ชีพโปรเจกต์" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาฉวยโอกาสคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบาๆ ไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน สายตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน "กาแฟแก้วเดียวคงไม่พอหรอก..." เขากระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและทรงพลังจนทำให้ขนลุกซู่ "เพราะดูท่าทาง... ฉันคงต้องจ้างเธอมาคุมความประพฤติฉันไปตลอดชีวิตแล้วล่ะมั้ง" พริมโรสชะงัก หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาไฟมาลน ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้ประโยคหยอกเย้าแกumคลั่งรักนั้น เสียงผลักประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังก็ดัง "ปัง!" พร้อมกับร่างของเมเนเจอร์สาวใหญ่ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีดเผือด "ธันวา! พริม! แย่แล้วค่ะ!" เมเนเจอร์สาวหอบหายใจตัวโยน "มีนักข่าวกลุ่มใหญ่บุกมาที่ล็อบบี้ตึกแล้ว พวกเขารู้เรื่องเพลงเดโมตัวใหม่ที่หลุดออกไป... และตอนนี้พวกเขากำลังถามหา 'เจ้าของเสียงร้องปริศนา' ที่อยู่ในไฟล์นั้น!" ธันวาหันขวับกลับไปมองประตูสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดหน้าโปรเจกต์เพลงนั้นค้างไว้ ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ไม่ให้โลกรู้ กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ — ดาวตกคืนคริสต์มาส