เมื่อหัวใจเริ่มสั่งงาน

ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจายเสียง *ปึก* หนักหน่วง สะท้อนความตึงเครียดที่ลอยอلبล่องอยู่ในห้องประชุมใหญ่จนแทบจะคว้ามาปั้นเป็นก้อนได้ คำประกาศิตของกรณ์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ‘คำสั่งปลด’ ที่มาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมธุรกิจ ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกนั้น ธันวากลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉย นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเยືือกเย็นและท้าทายเสียจนกรณ์ถึงกับหรี่ตาลงด้วยความขัดเคือง “คิดว่าจะใช้วิธีสกปรกนี้แล้วฉันจะยอมแพ้งั้นเหรอกรณ์?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังพอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงไปอีกหลายองศา “หึ อย่าเรียกว่าวิธีสกปรกเลยธันวา เรียกว่าเกมธุรกิจมันโหดร้ายก็แล้วกัน นายหมดสิทธิ์ที่จะแตะต้องโปรเจกต์นี้แล้ว เก็บของออกไปซะเถอะ” กรณ์เหยียดยิ้ม ยักไหล่ด้วยท่าทางกวนประสาทก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป โดยทิ้งความฉิบหายและความเงียบงันไว้เบื้องหลัง แต่ทว่า... ใครจะคาดคิดล่ะคะว่าคนปากแข็งอย่างธันวา หลังจากโดนปลดจากตำแหน่งโปรดิวเซอร์แบบสดๆ ร้อนๆ สิ่งแรกที่เขาทำจะไม่ใช่การเดินคอตกออกจากตึก หรือแม้แต่การโวยวายใส่บอร์ดบริหาร ชายหนุ่มกลับหมุนตัวขวับ คว้ากระเป๋าโน้ตบุ๊กคู่ใจแล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องควบคุมเสียงส่วนตัวของพริมโรส ซึ่งเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่หญิงสาวเพิ่งจะล็อกประตูหนีความวุ่นวายเมื่อครู่นี้เอง *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยการบิดลูกบิดที่ไม่ได้ล็อกไว้เพราะพริมโรสกำลังหัวเสียกับข่าวลือข้างนอก ธันวาผลักประตูเข้ามาหน้าตาเฉย สีหน้าเรียบสนิทราวกับเมื่อกี้ไม่ได้เพิ่งโดนปลดจากโปรเจกต์ระดับร้อยล้าน พริมโรสที่กำลังยืนกอดอกพิงแผงมิกเซอร์หน้าจอคอมพิวเตอร์สะดุ้งเล็กน้อย หันมามองผู้มาเยือนด้วยสายตาทngตึงและระแวดระวัง “นายเข้ามาทำไมธันวา? ไม่ได้ยินที่ไอ้กรณ์มันประกาศรึไงว่านายโดนเด้งแล้ว เชิญไปเก็บของที่โต๊ะนายโน่น อย่ามาเกะกะแถวนี้” ธันวาไม่ตอบ เขาจัดการวางกระเป๋าโน้ตบุ๊กลงบนโต๊ะทำงานของเธออย่างไร้มารยาท ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนตัวโปรดของเธอหน้าตาเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวด้วยแววตาที่พริมโรสอ่านไม่ออก—มันไม่ใช่แววตาของคนสิ้นหวัง แต่มันคือแววตาของหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่กำลังวางแผนบางอย่างอยู่ “ใครบอกว่าผมโดนเด้งแล้วต้องเลิกทำงาน?” ธันวาย้อนถามเสียงเรียบ ยกมือขึ้นกอดอกบ้าง พนักเก้าอี้โยกเบาๆ “ในเมื่อบอร์ดบริหารสั่งปลด ‘โปรดิวเซอร์’ อย่างผมออก แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะเลิกเป็นที่ปรึกษาเงาให้ ‘ซาวด์เอนจิเนียร์’ คนเก่งแถวนี้สักหน่อย อีกอย่าง... มิกซ์เสียงเพลงนี้เมื่อคืน นายยังทำท่อนบริดจ์ตรงนาทีที่สองไม่เคลียร์นะพริมโรส งานยังไม่เสร็จ อย่าเพิ่งไล่ผมเลย” “นี่นาย! จะบ้ารึไง!” พริมโรสปรี่เข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทันing มือเรียวตบลงบนขอบโต๊ะดัง *ปัง* ด้วยความเหลืออด “นี่มันไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะธันวา นายเพิ่งโดนเขี่ยพ้นตำแหน่ง นายควรจะไปฟ้องร้อง หรือไม่ก็วางแผนกู้ชื่อเสียงตัวเองสิฟะ ทำไมถึงทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวแถมยังมานั่งเนียนอยู่ในห้องฉันเนี่ย!” ธันวาช้อนสายตาขึ้นมอง หญิงสาวที่ยืนโน้มตัวลงมาต่อว่าเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเธอลอยมาแตะจมูกท่ามกลางความเครียด มันเป็นกลิ่นที่เขามักจะเผลอสูดดมเข้าปอดทุกครั้งเวลาที่อยู่ใกล้... และเป็นเหตุผลหลักว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะเดินเข้ามาในห้องนี้ แทนที่จะเดินออกไปจากตึก “ก็เพราะว่า...” ธันวาเว้นจังหวะ เสียงทุ้มต่ำลากยาวอย่างจงใจ แววตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห “งานมันยังไม่เสร็จจริงๆ นี่นา หรือว่าเธออยากให้เพลงนี้ออกมาไม่สมบูรณ์แบบ เพียงเพราะว่าฉันโดนปลดล่ะ?” “มันคนละเรื่องกันเลยนะ!” พริมโรสกัดฟันกรอด หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรำทำเพลงแปลกๆ ขึ้นมาเสียดื้อๆ ยามที่ได้สบตากับนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ มีเพียงประกายความดื้อรั้นและ... ความเอาแต่ใจที่ฉายชัดเจน “นายกำลังใช้ข้ออ้างเรื่องงานมาทำตัวรึเปล่าธันวา? ออกไปเลยนะ ฉันจะทำงาน!” “ไม่” คำปฏิเสธสั้นๆ ห้วนๆ แต่หนักแน่นหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักที่เหยียดยิ้มบางเบา ธันวาขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นจนแทบจะชิดกับขาของพริมโรส ทำให้เธอต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพชนิดติดกับขอบโต๊ะด้านหลัง “ถ้าอยากให้ผมออก เธอต้องไล่ด้วยปากตัวเอง... อ้อ ไม่สิ ต่อให้เธอไล่ ผมก็มีเหตุผลร้อยแปดมาอ้างอยู่ดีแหละว่าทำไมผมถึงต้องอยู่ตรงนี้” “ไอ้คนด้านหน้าทน! ไอ้คนปากแข็ง!” พริมโรสพรั่งพรูคำด่าทอออกมาด้วยความหมั่นไส้ แต่กระนั้นเสียงของเธอกลับไม่ได้มีความน่ากลัวเลยสักนิดในสายตาของคนฟัง มีแต่ความน่ารักน่าหยิกจนธันวาเกือบจะเผลอยื่นมือไปบีบจมูกรั้นๆ นั่นเสียให้เข็ด บรรยากาศในห้องควบคุมเสียงที่ควรจะเคร่งเครียด กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ธันวาขยับตัวเข้าหา และทุกครั้งที่พริมโรสพยายามถอยหนีแต่จนมุม “ปากบอกว่ารำคาญ...” ธันวาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเขาเบาลง นุ่มนวลขึ้นจนพริมโรสต้องชะงัก ร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้เขาโน้มตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่ส่วนตัวของเธอไว้ได้อย่างสมบูรณ์ “แต่ทำไมมือเธอถึงสั่นตอนที่หยิบชีทเพลงส่งให้ผมเมื่อกี้ล่ะพริมโรส?” พริมโรสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลเรื่องเสียงดนตรีได้อย่างแม่นยำ ตอนนี้กลับว่างเปล่าเพราะแรงดึงดูดมหาศาลจากผู้ชายตรงหน้า “ฉัน... ฉันไม่ได้สั่น นายคิดไปเอง!” “งั้นเหรอ?” ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน “งั้นลองพิสูจน์ให้ผมดูหน่อยสิว่าเธอไม่ได้หวั่นไหวกับผมจริงๆ ถ้าทำได้... ผมจะยอมเดินออกไปจากห้องนี้ทันทีเลย” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับความบ้าบิ่นของคนตรงหน้า หัวใจกระหน่ำรัวราวกับตีกลองชุดในสตูดิโอ พริมโรสเม้มริมฝีปากแน่น สมองกำลังหาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยมนต์คาถาของคนซึนปากร้ายแต่คลั่งรัก ทว่า... ก่อนที่พริมโรสจะทันได้หาคำพูดมาเถียงกลับเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องควบคุมเสียงที่ไม่ได้ล็อกสนิทดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างกะทันหัน ร่างสูงโปรดปรานของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ และรอยยิ้มเยnเยียบที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา “อุ๊ย... ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความหวานนะธันวา...” กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ทอดสายตามองคนทั้งคู่อย่างสมเพชแกมสนุกสนาน “แต่พอดีฉันมีเอกสารด่วนจากท่านประธานที่อยากจะให้ ‘อดีตโปรดิวเซอร์’ อย่างนายเซ็นรับทราบซะตอนนี้เลย… ก่อนที่ รปภ. จะเชิญตัวนายออกไปจริงๆ” ธันวาผละตัวออกจากพริมโรสช้าๆ สายตาคมกริบหันไปมองหน้าศัตรูตัวฉกาจด้วยความเย็นชา ขณะที่พริมโรสหน้าร้อนผ่าว รีบดันตัวธันวาให้ออกห่างแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที ทว่าในวินาทีที่ธันวากำลังจะเอื้อมมือไปรับเอกสารจากมือกรณ์นั่นเอง ประตูห้องทำงานด้านหลังสุดของสตูดิโอกลับเปิดผางออก พร้อมกับเสียงประกาศกร้าวของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... “หยุดเดี๋ยวนี้! ใครสั่งให้พวกเธอไล่ธันวาออกไม่ทราบ!” -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนความซึนของพี่ธันวานะคะ!