ปลาหายากกลางสมุทร

“หยุดความคิดฟุ้งซ่านนั่นซะ แล้วจับเชือกไว้ให้แน่นครับตะวัน ถ้าคุณไม่อยากให้กระแสน้ำพัดร่างไปกระแทกกับโขดหินใต้น้ำนั่น” เสียงทุ้มต่ำของนายหัวสิงห์ดังผ่านหน้ากากดำน้ำ เขาไม่ได้หันมามอง แต่แผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งแกร่งราวกับภูเขาหินใต้สมุทรนั้นชัดเจนพอที่จะบอกให้ผมรู้ว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น เรากำลังลอยคออยู่กลางทะเลลึกห่างจากฝั่งหลายไมล์ ผืนน้ำเบื้องล่างเป็นสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำสนิท มันดูน่าเกรงขามและลึกลับเสียจนผมอดใจสั่นไม่ได้ “ผมไม่ได้ฟุ้งซ่าน แต่ผมกำลังสงสัยว่า... นายหัวพาผมมาที่นี่ทำไมกันแน่?” ผมตะโกนแข่งกับเสียงคลื่นที่ซัดกระทบข้างเรือยางตัวเล็ก สิงห์ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่สะท้อนเงาของผืนน้ำ เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนเราสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่แตกต่างกันของผิวกาย “เพราะเชฟฝีมือดีอย่างคุณ ต้องการวัตถุดิบที่โลกภายนอกไม่มีขายไงครับ และที่สำคัญ... ผมอยากให้คุณเห็นว่า ‘เรื่องนี้’ มันไม่ได้มีแค่เรื่องผักสวนครัวที่คุณเพียรปลูก” เขาก้มลงสวมหน้ากากอีกครั้ง ก่อนจะดำดิ่งลงไปใต้ผิวน้ำอย่างเงียบเชียบ ราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของท้องทะเลนี้โดยสมบูรณ์ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะดำตามลงไป โลกใต้น้ำที่ผมเห็นมันช่างแตกต่างจากภาพจำในร้านอาหารหรูที่ผมเคยผ่านตา แสงแดดที่ส่องลงมาเป็นลำรำไรทำให้อาณาจักรปะการังเบื้องล่างดูมีชีวิตชีวา แต่สิงห์กลับพาดำลึกยิ่งกว่านั้น ลึกลงไปจนถึงจุดที่หินงอกหินย้อยใต้น้ำก่อตัวเป็นโพรงถ้ำขนาดใหญ่ แสงสีน้ำเงินเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามจัด ผมมองเห็นเงาร่างของเขากำลังแกะอะไรบางอย่างออกมาจากซอกหิน นั่นมันไม่ใช่หอยนางรมหรือกุ้งมังกรทั่วไป แต่เป็นหอยตลับยักษ์ที่มีเปลือกสีเหลือบมุกประหลาด มันดูหายากและมีกลิ่นอายของตำนานท้องถิ่นที่ชาวเรือมักเล่าขานกันว่า ‘หากใครได้ลิ้มรสเนื้อของมัน จะลืมรสชาติของอาหารทั้งปวง’ สิงห์ส่งสัญญาณมือให้ผมเข้าไปใกล้ เขาใช้มีดพกประจำตัวค่อยๆ แซะขอบหินอย่างใจเย็น ความเชี่ยวชาญของเขาทำให้ผมทึ่ง แววตาที่ดุดันในยามปกติบัดนี้กลับอ่อนโยนลงยามเมื่อต้องสัมผัสกับธรรมชาติ เขาทะนุถนอมวัตถุดิบตรงหน้าประหนึ่งมันเป็นสิ่งล้ำค่าที่เขาตั้งใจมอบให้ผมเพียงผู้เดียว จังหวะที่หอยหลุดออกมาจากซอกหิน แรงดันน้ำที่เปลี่ยนไปทำให้ผมเสียหลัก สิงห์คว้าเอวผมไว้แน่น แรงกอดนั้นมั่นคงและหนักแน่นจนหัวใจผมเต้นรัวเกินกว่าจะควบคุม มันไม่ใช่แค่ความช่วยเหลือ แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ส่งผ่านออกมาจากฝ่ามือนั้น เราลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำพร้อมกัน เมื่อโผล่พ้นน้ำ สิงห์ก็ดึงหน้ากากออกทันที ใบหน้าของเขาเปียกโชก หยดน้ำเกาะพราวอยู่บนคิ้วหนาและริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากัน “คุณรู้ไหมตะวัน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับทุ้มลึกจนบาดใจ “ทำไมผมถึงพาคุณมาที่นี่” “เพื่อวัตถุดิบ...” ผมตอบเสียงสั่น พยายามรักษาระยะห่าง “ไม่ใช่ครับ” เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราแทบจะชนกัน “ผมพาคุณมา เพื่อให้คุณเห็นว่าใต้ความสงบที่คุณตามหา มันมีอันตรายซ่อนอยู่ และผม... คือคนเดียวที่จะปกป้องคุณจากคลื่นลมเหล่านั้นได้ ไม่ว่ามันจะพัดมาจากที่ไหนก็ตาม” คำพูดนั้นหนักแน่นยิ่งกว่าการประกาศศักดาใดๆ เขากำลังบอกผมเป็นนัยว่า ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้เป็นแค่คนทำอาหารกับเจ้าของเรือ แต่มันคือพันธสัญญาที่มองไม่เห็น ผมก้มมองหอยในมือสิงห์ ความรู้สึกประหม่าเริ่มถาโถมเข้ามาแทนที่ความตื่นเต้น “นายหัว... คุณกำลังเล่นกับไฟนะครับ” “ผมเป็นชาวเรือครับ ผมอยู่กับทะเลมาทั้งชีวิต... สำหรับผม ไฟน่ะหรือ? มันก็แค่สิ่งที่ทำให้เราอุ่นขึ้นเท่านั้นเอง” เขาส่งยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ได้แข็งกร้าวหรือเย็นชา แต่มันคือความปรารถนาที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉยมาตลอด ขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกไป เสียงวิทยุสื่อสารบนเรือยางที่ลอยอยู่ใกล้ๆ ก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ เสียงปลายสายที่คุ้นเคยทำเอาผมและสิงห์ชะงักไปพร้อมกัน *“นายหัวสิงห์... มีคนจากฝั่งเดินทางมาที่เกาะแล้วครับ เขาบอกว่าเขาเป็นตัวแทนจากโรงแรมที่คุณเคยปฏิเสธไปเมื่อสามปีก่อน และที่สำคัญ... เขามาพร้อมกับคำสั่งศาลที่ระบุชื่อของเชฟตะวันด้วยครับ”* มือที่โอบเอวผมอยู่บีบแน่นขึ้นจนผมสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นทันที สิงห์หันไปมองทิศทางของเกาะที่อยู่ไกลออกไป แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันดุจราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำศัตรู “ดูเหมือนว่า ‘ลมหายใจใต้เงาคลื่น’ ของเรา จะถูกพายุพัดเข้ามาเร็วกว่าที่คิดนะครับตะวัน” สิงห์พูดเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะหันมาสบตาผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน “คุณพร้อมจะแลกทุกอย่าง เพื่อความสงบที่คุณเพียรหาอยู่ไหมครับ?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเรานะครับ ลมทะเลพัดรักจะรอพบทุกท่านในตอนถัดไปครับ