เมนูพิเศษ: ยำปลาทะเลดิบ

"ถ้าผมยอมแลก... คุณจะช่วยให้สิ่งนั้นมันคุ้มค่า หรือจะปล่อยให้มันกลายเป็นซากเรือที่จมอยู่ใต้ก้นทะเลกันแน่ครับ นายหัว" ผมเอ่ยประโยคนั้นออกไปโดยไม่ละสายตาจากมีดแล่ปลาในมือ คมมีดที่ลับจนบางเฉียบสะท้อนแสงไฟสลัวในครัวไม้ริมเลที่เริ่มสั่นไหวตามจังหวะคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง สิงห์ไม่ได้ตอบเขาทันที เขายืนพิงกรอบประตูครัว ท่าทางสงบนิ่งราวกับหินผาที่ยืนหยัดมานับร้อยปี แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของผมอย่างไม่วางตา ผมหยิบเนื้อปลาสีขาวนวลใสราวกับแก้วที่เพิ่งแล่เสร็จขึ้นมาวางบนเขียงไม้เก่าๆ นี่คือหัวใจสำคัญของคืนนี้ 'ยำปลาทะเลดิบ' สูตรพิเศษที่ผมตั้งใจจะลดทอนความเย่อหยิ่งของเชฟมิชลินสตาร์ลง แล้วแทนที่ด้วยความดิบเถื่อนแต่ซื่อตรงของชาวเล "คนเราไม่เคยต้องแลกอะไรหรอกตะวัน... สิ่งที่เราทำน่ะเขาเรียกว่าการเลือก" สิงห์ขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นไอทะเลจางๆ จากตัวเขาผสมกับกลิ่นเครื่องเทศที่ผมกำลังเตรียม มันเป็นส่วนผสมที่แปลกประหลาดแต่น่าหลงใหล "เมื่อเลือกทางเดินที่มีพายุ ต่อให้กางกั้นด้วยใบเรือหนาแค่ไหน ฝนก็ยังเปียกถึงเนื้ออยู่ดี คุณพร้อมจะเปียกไปพร้อมกับผมหรือยังล่ะ?" ผมไม่ตอบ แต่เลือกจะหยิบหอมแดงซอยละเอียด ตะไคร้ที่ซอยบางจนแทบโปร่งแสง และพริกขี้หนูสวนสีเขียวจัดจ้านลงไปในชามผสม ผมไม่ได้ปรุงด้วยซอสฝรั่งเศสราคาแพง แต่เลือกใช้น้ำมะนาวแป้นสดๆ ที่เพิ่งเก็บจากหลังบ้าน น้ำปลาดีจากหมู่บ้านประมงฝั่งตรงข้าม และความอดทนในการนวดคลุกเคล้าให้เนื้อปลาดูดซับรสชาติจนได้ที่ "ชิมดูครับ" ผมยื่นช้อนไม้ให้เขา สิงห์รับไป ชิมรสชาติเพียงน้อยนิด ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังค้นหาความหมายบางอย่างในรสสัมผัสนั้น ความเปรี้ยวที่พุ่งนำ ตามด้วยความเผ็ดร้อนที่ซ่านเข้าสู่ปลายลิ้น และปิดท้ายด้วยความหวานฉ่ำของเนื้อปลาทะเลสดๆ "คุณมีฝีมือตะวัน..." สิงห์วางช้อนลงช้าๆ "แต่ความอร่อยนี้มันอาจจะกลายเป็นเหยื่อล่อชั้นดีให้กับคนที่กำลังจ้องจะจับปลาในน่านน้ำเรา" "ถ้ามันอร่อยจนใครๆ ก็อยากลิ้มลอง ก็เท่ากับว่าผมสร้างพื้นที่นี้ให้มีตัวตนขึ้นมาไม่ใช่หรือครับ? หรือคุณอยากจะให้เกาะนี้เงียบเหงาจนไม่มีใครกล้าเข้ามาเหยียบจริงๆ" ผมถามกลับพลางตักยำปลาใส่จานดินเผา บรรยากาศในครัวเงียบสนิทลงถนัดตา เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบเสาไม้ใต้ถุนบ้านดังก้องสะท้อนอยู่ในความรู้สึก ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมสิงห์ถึงดูหวาดระแวงนัก เขาไม่ได้กลัวคนภายนอกจะมาแย่งชิงความสงบ แต่เขาหวาดกลัวว่าผม... คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงแขกผู้มาเยือน จะกลายเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้ ‘ความลับ’ ของเกาะแห่งนี้ถูกขุดขึ้นมา "ตะวัน" สิงห์เรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่แฝงด้วยความจริงจังที่มากกว่าเดิม "เมื่อสิบนาทีที่แล้ว มีเรือตรวจการลำหนึ่งเพิ่งจอดเทียบท่าที่หัวเกาะ และคนบนเรือไม่ใช่คนของกรมประมง... พวกเขาถือใบอนุญาตพิเศษที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน" มือผมหยุดชะงักเหนือจานยำในทันที จานดินเผาสั่นเล็กน้อยตามแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินที่เหมือนจะรับรู้ถึงภัยเงียบที่คืบคลานเข้ามา สิงห์ก้าวเข้ามาจนประชิดตัว เขากุมมือผมที่กำลังถือจานไว้มั่น สัมผัสจากมือที่หยาบกร้านจากการจับเชือกเรือส่งผ่านความอบอุ่นมายังฝ่ามือผม เขาก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกชัน "ถ้าพวกมันถามถึง 'ของ' ชิ้นนั้น... ให้บอกว่าผมเป็นคนเอาไปทิ้งทะเลเสียแล้ว อย่าให้พวกมันรู้ว่ามันยังอยู่ในเรือลำที่จอดอยู่หน้าบ้านคุณ" ผมหันไปมองหน้าเขา ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปตามไขสันหลัง เมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังเดินผ่านหน้าต่างครัวไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเคาะประตูไม้ที่ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามจังหวะที่ฟังดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย ลมทะเลพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างไม้กระแทกเข้ากับผนังเสียงดังสนั่น ราวกับจะเตือนว่าเวลาแห่งความสงบสุขได้หมดลงแล้วจริงๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในทุกรสชาติของชีวิตนะครับ ลมทะเลพัดรัก