ความเงียบงันที่บาดลึก

คราบน้ำมันเครื่องสีดำสนิทบนฝ่ามือของตะวัน ไม่ได้ล้างออกง่ายดายอย่างที่เขาคิด เชฟหนุ่มผู้เคยคุ้นชินกับการสัมผัสเนื้อวัวเกรดพรีเมียมและผักออร์แกนิกเนื้อนุ่ม กำลังใช้แปรงลวดขัดสนิมบนราวเหล็กหัวเรือของ ‘เจ้าสมุทร’ อย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงโลหะกระทบกันดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกตั้งแต่รุ่งสาง นายหัวสิงห์หายตัวไป... อีกแล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับชาวเรือที่ต้องออกไปตรวจสอบกระชังปลาหรือคุยธุระกับเถ้าแก่ฝั่งแผ่นดินใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้ปลายนิ้วของตะวันชาดิ่งไม่ใช่ความโดดเดี่ยว หากเป็นร่องรอยของ ‘ความลับ’ ที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง โต๊ะไม้สักหน้าห้องครัวในบ้านพักริมหาด มีกระดาษโน้ตลายมือหวัดๆ เขียนไว้เพียงสั้นๆ ว่า *“อย่าเพิ่งลงไปที่อ่าวหิน”* ไร้คำอธิบาย ไร้เหตุผล และไร้การเหลียวแลความรู้สึกของคนที่พยายามเปิดใจก้าวเข้ามาสู่วิถีชีวิตนี้อย่างเต็มที่ "ห้ามงั้นเหรอ..." ตะวันพึมพำกับตัวเอง เสียงหัวเราะในลำคอแห้งผาก รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่ดวงตาคู่คมมองไปยังเส้นขอบฟ้าสีครามที่วันนี้กลับดูอ้างว้างชอบกล เขารู้จักความเงียบของนายหัวสิงห์ดี มันไม่ใช่ความเงียบแบบคนไร้มนุษยสัมพันธ์ แต่มันคือความเงียบที่ทำหน้าที่เป็นกำแพงอิฐบล็อก หนาแน่น และพร้อมจะผลักไสทุกคนออกไปเมื่อภัยเงียบ คลื่นใต้น้ำ หรืออดีตอันดำมืดพัดกลับมาหา แต่ปัญหาคือ ตะวันไม่อยากเป็นแค่ ‘คนนอก’ ที่ยืนมองความพินาศอยู่ห่างๆ อีกต่อไปแล้ว เที่ยงวันนั้น กลิ่นอายของเกลือทะเลอบอวลผสมผสานกับกลิ่นควันไฟจากเตาถ่าน ตะวันจัดการทำอาหารมื้อกลางวันด้วยความเงียบเชียบ เมนูวันนี้คือ ‘แกงส้มปลาเก๋าใส่ยอดมะพร้าวอ่อน’ น้ำแกงสีส้มจัดจ้านส่งกลิ่นหอมฟุ้งของพริกแกงตำมือและขมิ้นสด รสชาติจัดจ้านสะใจแบบชาวใต้แท้ๆ ฝีมือที่นายหัวสิงห์เคยเอ่ยปากชมว่า ‘พอใช้ได้’ แต่จนแล้วจนรอด จนถึงบ่ายคล้อย ชามแกงส้มชามนั้นก็เย็นชืดลงไปพร้อมกับความหวังที่ริบหรี่ ฝ่าหนาของตะวันวางทัพพีลงบนโต๊ะไม้ เสียงไม้กระทบกันดังสะท้อนในความเงียบของบ้านพักที่ไร้เงาเจ้าของ "ถ้าคิดว่าการหายไปแบบนี้จะทำให้ผมถอยหลังกลับไปล่ะก็... คิดผิดถาง" ตะวันตัดสินใจ ไม่ใช่ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่ด้วยศักดิ์ศรีของคนที่ยอมละทิ้งความสำเร็จระดับท็อปของชีวิตมาเริ่มต้นใหม่ เขาคว้าเสื้อกันลมตัวเก่ามาสวม เดินลัดเลาะผ่านแนวป่าชายเลนและโขดหินน้อยใหญ่ มุ่งหน้าไปยัง ‘อ่าวหิน’ สถานที่ต้องห้ามตามคำสั่งของนายหัวสิงห์ เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งดังโครมครามกลบเสียงฝีเท้าของเขา ยิ่งเข้าใกล้เขตอ่าวหิน กลิ่นฉุนแปลกประหลาดก็ลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นคลื่นหรือกลิ่นปลาเน่า แต่มันคือกลิ่นของ ‘น้ำมันเตา’ และควันไฟ ภาพที่ปรากฏเบื้องหลังโขดหินขนาดใหญ่ทำให้ลมหายใจของตะวันสะดุดกัก เรือประมงไม้ลำเล็กอีก Lำหนึ่ง ซึ่งเป็นเรือของ ‘บังมัด’ คู่ปรับเก่าทางธุรกิจของนายหัวสิงห์ กำลังจอดเทียบท่าอยู่ตรงนั้น สภาพกาบเรือด้านข้างมีรอยขูดขีดรุนแรงราวกับผ่านการเฉี่ยวชนมาหมาดๆ บนหาดทรายมีลังไม้สีทึบวางเรียงรายอยู่หลายลัง และที่สำคัญที่สุด... ร่างสูงใหญ่ของนายหัวสิงห์กำลังยืนคุยอยู่กับชายแปลกหน้ากลุ่มหนึ่ง สีหน้าของนายหัวเคร่งเครียดจนขึ้นสันกราม แววตาที่ปกติราบเรียบทอประกายความกังวลอย่างที่ตะวันไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สิ่งที่บาดลึกที่สุด ไม่ใช่การที่นายหัวสิงห์แอบทำลับลมคมในหลังบ้านตนเอง หากแต่เป็นผู้หญิงในชุดผ้าลินินสีขาวสะอาดตา คนที่ก้าวลงมาจากเรือลำนั้นด้วยท่าทางคุ้นเคย ราวกับเธอกำลังเดินกลับบ้านของตัวเอง รอยยิ้มอ่อนโยนที่เธอส่งให้นายหัวสิงห์ และมือหนาของชายผู้เงียบขรึมคนนั้นที่เอื้อมไปประคองแขนเธออย่างทะนุถนอม... ภาพนั้นชัดเจนจนแม้แต่เสียงคลื่นก็ไม่กลบความเจ็บแปลPในอกของเชฟหนุ่ม ตะวันก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ปลายรองเท้าไปเตะโดนกิ่งไม้แห้งเข้าอย่างจัง *แกร็ก!* เสียงนั้นเบาหวิวท่ามกลางเสียงคลื่น แต่ทว่า... นายหัวสิงห์หันขวับมาทันที ดวงตาสนิทคมกริบคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาของตะวันพอดิบพอดี ท่ามกลางช่องว่างระหว่างโขดหิน ความเงียบงันอันบาดลึกเข้าปกคลุมทันที ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีเสียงทักทาย มีเพียงแววตาตกใจระคนสำนึกผิดจางๆ ของนายหัวสิงห์ที่ฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามเดิม "ตะวัน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นลอดไรฟัน ขณะที่หญิงสาวคนนั้นหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มแปลกใจ -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันไออุ่นไปกับลมทะเลพัดรักนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ