คืนวันอันเร่งรีบ

"ถ้าคุณยังยืนถือกระชอนค้างไว้อย่างนั้น ปลากะพงตัวนี้ได้กลายเป็นฟอสซิลในกระทะแน่ ตะวัน" เสียงทุ้มต่ำของนายหัวสิงห์ดังขึ้นจากมุมมืดของครัวในร้านอาหารเล็กๆ ของผม เขายืนพิงกรอบประตูพลางกอดอก แววตาคมกริบใต้คิ้วหนานั้นกำลังจ้องมองผมที่กำลังยืนแข็งทื่ออยู่หน้าเตาไฟเบอร์ แรงกดดันจากจำนวนออเดอร์ที่ค้างอยู่ในบิลยาวเหยียดบนเคาน์เตอร์ทำเอาผมลืมไปชั่วขณะว่าต้องทำอย่างไรกับปลาในมือ ผมสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นคาวทะเลจางๆ ผสมกับกลิ่นสมุนไพรสดที่ผมเพิ่งเก็บมาจากสวนหลังร้านช่วยดึงสติให้กลับมา ตะหลิวในมือขยับอย่างรวดเร็ว ผมหันไปค้อนให้นายหัวสิงห์หนึ่งครั้ง "ถ้านายหัวไม่มามัวยืนกดดันผมแบบนี้ ปลาตัวนี้คงลงไปนอนในจานนานแล้วครับ แล้วก็นะ... ตู้แช่ปลาหน้าเรือลำนั้นน่ะ ช่วยเอาไปเก็บให้เรียบร้อยด้วย เกะกะทางเดินผมหมด" "คนเยอะเกินไป" นายหัวสิงห์ก้าวเข้ามาในครัว กลิ่นไอทะเลและกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ จากตัวเขาทำให้พื้นที่แคบๆ ดูอึดอัดขึ้นถนัดตา "เรือขนส่งนักท่องเที่ยวทริปใหญ่เพิ่งเข้าฝั่งเมื่อกี้ ทั้งเกาะกำลังโกลาหล พวกนั้นหิวโซเหมือนไม่ได้กินข้าวมาจากฝั่งโน้นสามวัน" ผมไม่ได้ตอบโต้อะไรต่อ นิ้วมือขยับพลิกปลาในกระทะอย่างชำนาญ เปลวไฟสีน้ำเงินแลบเลียขอบเหล็กส่งเสียงซู่ซ่าเป็นจังหวะที่ผมคุ้นเคย นี่ไม่ใช่ห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ที่ผมเคยทำงาน แต่มันคือสนามรบเล็กๆ ที่มีเพียงกลิ่นเกลือและเหงื่อที่ไหลเข้าตาเป็นเพื่อนร่วมทาง ฤดูกาลท่องเที่ยวบนเกาะนี้มักจะมาพร้อมกับความวุ่นวายที่ทำลายความสงบไปจนหมดสิ้น แต่ถึงอย่างนั้น ในความวุ่นวายนี้ มันก็มีเสน่ห์ที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงอย่างประหลาด "สิงห์ ช่วยหั่นใบกะเพราให้หน่อย แล้วก็... อย่าให้มันช้ำมากนะ ผมจะเอาไว้แต่งหน้าจานสุดท้าย" ผมสั่งโดยไม่หันไปมอง ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของเรือประมงขยับเข้ามาใกล้ มือหนาหยาบกร้านจากการจับเชือกและหางเสือเรือหยิบมีดขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว เขาไม่ได้ทำตัวเป็นนายหัวที่เอาแต่นั่งสั่งงาน แต่มักจะเป็นมือขวาที่ไว้ใจได้ที่สุดเสมอเวลาที่ร้านเข้าสู่ช่วงวิกฤต บรรยากาศเงียบงันไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงตะหลิวกระทบเหล็กและเสียงฝีเท้าของลูกค้าที่พึมพำอยู่หน้าร้าน "วันพรุ่งนี้ฉันต้องออกเรือแต่เช้ามืด" สิงห์พูดขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการซอยใบกะเพราอย่างประณีต "อาจจะกลับช้าหน่อย มีปลาเนื้อดีเข้าเยอะ ต้องไปคัดเองกับมือ" ผมชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบี่ยงตัวไปหยิบจานมาจัดเตรียม "พรุ่งนี้ผมมีจองโต๊ะใหญ่สิบคนจากรีสอร์ตฝั่งโน้น ถ้าคุณไม่กลับมาช่วย ผมคงหัวหมุนแน่ๆ" สิงห์วางมีดลงแล้วหันมามองผม ดวงตาคู่นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ฉันจะกลับมาทันแน่นอน ตะวัน... แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ฉันมีบางอย่างต้องบอกนาย" จังหวะหัวใจผมสะดุดไปหนึ่งจังหวะ เสียงความวุ่นวายรอบกายดูเหมือนจะเบาบางลง ผมหันไปสบตากับเขา แววตาของสิงห์ดูจริงจังและหนักแน่นกว่าทุกครั้งที่เคยเห็น "เรื่องอะไรครับ?" เขากำลังจะอ้าปากพูด แต่เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังรัวไม่เป็นจังหวะก็แทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในครัว เธอเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่ผมจ้างมาช่วยงานช่วงไฮซีซัน ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนสังเกตได้ชัด "คุณตะวันคะ... นายหัวสิงห์คะ... แย่แล้วค่ะ!" เธอหอบหายใจแรง พลางชี้นิ้วไปทางท่าเรือด้านหลังร้าน "มีเรือจากฝั่งโน้นมาจอดเทียบท่าโดยไม่ได้รับอนุญาต ดูเหมือนจะเกิดเหตุอะไรบางอย่างบนนั้น... คนบนเรือคนหนึ่ง... เขาเรียกชื่อคุณค่ะ ตะวัน!" ผมขมวดคิ้วแน่น วางจานในมือลงด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจที่พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ ใครกันที่ตามมาถึงเกาะนี้? ผมเป็นเพียงอดีตเชฟที่หนีมาแสวงหาความเงียบสงบ ไม่ควรมีใครจากอดีตตามมาพบผมในสภาพที่แสนวุ่นวายแบบนี้ สิงห์ขยับเข้ามาขวางหน้าผมโดยอัตโนมัติ มือหนาวางลงบนไหล่ของผมเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้ใจเย็น แต่แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ตะวัน อยู่ในครัวนี่ อย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะสั่ง" เขาก้าวเดินออกไปทางประตูหลังอย่างมั่นคงทิ้งให้ผมยืนงงอยู่ท่ามกลางกลิ่นเครื่องเทศที่ยังส่งกลิ่นหอมอบอวล แต่แล้วเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสวนกลับเข้ามา ชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ดูขัดกับสภาพเกาะที่เต็มไปด้วยฝุ่นทรายและกลิ่นเค็ม ก้าวเข้ามาในครัวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เขาถือซองจดหมายสีครีมตราประทับขี้ผึ้งสีแดงเลือดนกเอาไว้ในมือ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ตะวัน... ดูเหมือนว่าชีวิตสโลว์ไลฟ์ของคุณจะกำลังสนุกเกินไปจนลืม 'สัญญา' ที่เคยให้ไว้กับตระกูลไปแล้วหรือเปล่า?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับลมทะเลพัดรักนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ