เมนูแรกจากก้นครัว

"ถอยไปอยู่หลังผม!" เสียงทุ้มต่ำของสิงห์ตวาดก้องพร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขน ตะวันถูกเหวี่ยงไปด้านหลังแผ่นหลังกว้างที่เปรียบเสมือนกำแพงหินผา เสียงเครื่องยนต์เรือเร็วลำนั้นคำรามก้องจนผืนน้ำสั่นสะเทือน คลื่นที่ถูกแหวกออกซัดสาดเข้ากระทบโขดหินจนฟองสีขาวแตกกระจาย สิงห์ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาจ้องเขม็งไปยังเรือที่แล่นเข้ามาด้วยความเร็วผิดปกติด้วยแววตาที่คมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ แต่ทันทีที่เรือลำนั้นชะลอความเร็วลงจนเห็นรูปร่างชัดเจน สิงห์ก็ผ่อนลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ ไหล่ที่เกร็งแข็งค่อยๆ คลายลง เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับมามองตะวันที่ยังคงถือตะกร้าผักสั่นๆ อยู่ในมือ "ไม่ใช่ศัตรู... แค่พวกเด็กดื้อในอ่าว" สิงห์กล่าวพลางปัดละอองน้ำเค็มออกจากแขนเสื้อ "ไปเถอะตะวัน ตรงนี้ไม่มีอะไรแล้ว กลับไปที่บ้านผมก่อน ดีกว่ามายืนเป็นเป้าให้คนอื่นเห็นหน้า" ตะวันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขามองสิงห์ที่เริ่มเดินกลับไปยังทางเดินดินที่ทอดผ่านแนวต้นสน ท่าทีของชายผู้นี้เปลี่ยนไปมาเหมือนคลื่นลมในทะเล เดี๋ยวเงียบสงบ เดี๋ยวบ้าคลั่ง แต่ในจังหวะที่สิงห์หันมามองเขาอีกครั้ง ตะวันกลับเห็นแววตาที่ซ่อนความอ่อนล้าบางอย่างเอาไว้ เขาจึงตัดสินใจก้าวตามไปโดยไม่ถามอะไรเพิ่ม ภายในบ้านไม้หลังเก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ตะวันวางตะกร้าวัตถุดิบลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เขาหยิบปลาเก๋าตัวย่อมที่เพิ่งได้มาจากชาวประมงท้องถิ่นและผักสดๆ ที่ปลูกเองหลังบ้านออกมา กลิ่นอายของความสดใหม่ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้านที่แท้จริง "ผมจะทำมื้อเที่ยงให้ คุณคงหิวแล้ว" ตะวันเอ่ยขึ้นขณะเตรียมมีดเชฟคู่ใจที่เขาพกติดตัวมาด้วย "ทำอะไรได้ก็ทำไปเถอะ แต่อย่าหวังว่าจะได้รับคำชมแบบเชฟห้าดาวที่นี่" สิงห์นั่งลงที่หัวโต๊ะ ดวงตาคมกริบเฝ้ามองทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของตะวันอย่างไม่คลาดสายตา ตะวันไม่ตอบโต้ เขาเลือกที่จะแสดงออกผ่านงานศิลปะบนเขียง มีดคมกริบแล่เนื้อปลาเก๋าอย่างประณีตและรวดเร็ว ก่อนจะนำไปคลุกเคล้ากับสมุนไพรสดที่เก็บได้จากริมรั้ว กลิ่นหอมของตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกขี้หนูสวนเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว แทนที่กลิ่นอายอับชื้นของบ้านไม้ด้วยกลิ่นไอของเครื่องแกงแบบชาวเล "นี่คือ 'แกงส้มปลาเก๋าผักรวม' ฉบับของผม" ตะวันวางถ้วยแกงลงตรงหน้าสิงห์ "ไม่ได้ซับซ้อนเหมือนอาหารฝรั่งเศส แต่ผมมั่นใจว่ารสชาติไม่แพ้ที่ไหน" สิงห์มองชามแกงที่สีสันจัดจ้านตัดกับเนื้อปลาสีขาวนวล เขาตักน้ำแกงขึ้นชิมอย่างระมัดระวัง ความเผ็ดร้อนที่ตามมาด้วยความหวานของเนื้อปลาสดทำเอาชายผู้เงียบขรึมชะงักไปครู่หนึ่ง รสสัมผัสของท้องทะเลที่สดใหม่จนน่าเหลือเชื่อแล่นผ่านลิ้นไป มันไม่ใช่แค่ความอร่อย แต่มันคือความเรียบง่ายที่เขาไม่เคยสัมผัสมานาน "คุณไม่ใช่แค่คนปลูกผักธรรมดาแน่ๆ" สิงห์วางช้อนลงแล้วจ้องมองตะวันด้วยสายตาที่ลุ่มลึกกว่าเดิม "เชฟระดับคุณ มาทำอะไรที่เกาะห่างไกลแบบนี้? หนีหนี้? หรือหนีหัวใจ?" ตะวันวางตะหลิวลง เขาเดินไปพิงขอบโต๊ะ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นแนวคลื่นซัดหาดทราย เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ "ผมแค่ต้องการที่ที่ไม่มีใครถามว่าผมทำจานนี้พลาดตรงไหน ผมอยากทำในสิ่งที่ทำให้คนกินยิ้มได้จริงๆ โดยไม่ต้องมีตราประทับของร้านมิชลินมาคอยบีบคั้น" สิงห์มองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความระแวงเป็นความชื่นชมที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ เขากำลังจะเอ่ยปากถามถึงอดีตของอีกฝ่าย แต่เสียงโทรศัพท์ดาวเทียมของสิงห์ที่วางอยู่บนหิ้งไม้กลับดังแทรกขึ้นมาจังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก้าวขึ้นมาบนชานบ้าน สิงห์หน้าเปลี่ยนสีทันที เขาคว้าโทรศัพท์มาดูรายชื่อ ก่อนจะหันมามองตะวันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "มีคนมาหาผม... และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ" สิงห์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้าเอวตะวันแล้วดึงเข้ามาใกล้ "ถ้าคนพวกนี้ถามถึงคุณ ห้ามบอกเด็ดขาดว่าคุณเป็นใคร และที่สำคัญ... อย่าเพิ่งออกไปจากหลังบ้านนี้ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งหนักๆ ประตูไม้เก่าถูกผลักออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของชายในชุดสูทสีเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศทะเลอย่างสิ้นเชิงก้าวเข้ามา พร้อมกับแผ่นกระดาษในมือที่สิงห์มองเห็นแล้วต้องกำหมัดแน่น "นายหัวสิงห์... เราเจอตัวเขาแล้ว" ชายชุดสูทกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางเบนสายตามายังตะวัน "คนที่เป็นเจ้าของสูตรอาหารต้นตำรับที่ท่านประธานตามหามาตลอดสามปี... เขาอยู่ที่นี่เองสินะ" ตะวันหน้าซีดเผือด เขารู้สึกได้ถึงแรงบีบที่ไหล่จากมือของสิงห์ที่กำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธ "เขาไม่ได้เป็นสมบัติของใครทั้งนั้น" สิงห์ตอบกลับเสียงเย็นเยียบ "และตราบใดที่เขายังอยู่บนเกาะของผม... อย่าหวังว่าใครจะแตะต้องเขาได้แม้แต่ปลายเล็บ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่ 4 นี้ครับ หวังว่าจะถูกใจและรอติดตามตอนต่อไปนะครับ ลมทะเลพัดรักครับ