เรือประมงลำน้อย

“ถ้าขืนยืนลังเลอยู่แบบนี้ พายุที่นายกลัวมันจะพัดเรือจมก่อนได้ออกทะเลนะตะวัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของนายหัวสิงห์ดังแทรกความเงียบงันในโถงทางเดินไม้กระดานของบ้านพักตากอากาศ เขาไม่หันมามอง แต่แผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งแกร่งดุจโขดหินนั้นกลับสะท้อนถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา ตะวันกำหมัดแน่นในกระเป๋ากางเกง คำพูดของเพื่อนสนิทเมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในหัว... *กองทัพสื่อและพวกที่จ้องจะเหยียบซ้ำ* ตะวันก้าวเท้าตามรอยเท้าของชายผู้เป็นเจ้าของทะเลไปโดยไม่ตอบโต้อะไร กลิ่นเค็มของไอทะเลและความชื้นในยามเช้ามืดปะทะเข้ากับใบหน้า ทว่ามันไม่ใช่กลิ่นที่ทำให้เขาสงบดั่งที่เคยเป็น มันกลับเร้าให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในฐานะอดีตเชฟผู้เคยมียศถาบรรดาศักดิ์ในห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ต้องตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง “ขึ้นเรือไป” สิงห์สั่งสั้นๆ ก่อนจะกระโดดลงไปบนเรือประมงลำน้อยที่จอดเทียบท่าอย่างคล่องแคล่ว เรือลำนี้ไม่ใช่เรือลำใหญ่ที่ใช้หาปลาระดับอุตสาหกรรม แต่มันเป็นเรือไม้เก่าๆ ที่ผ่านศึกมรสุมมานับครั้งไม่ถ้วน รอยถลอกบนกาบเรือเล่าเรื่องราวความทรหดได้ดีกว่าคำพูดใดๆ ตะวันก้าวลงไป เรือโคลงเคลงเล็กน้อยก่อนจะนิ่งสงบ เขาพบว่าในเรือมีเพียงอวนตาข่ายเก่าๆ และอุปกรณ์ดั้งเดิมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน สิงห์เริ่มติดเครื่องยนต์ เสียงคำรามของมันไม่ได้ดังบาดหูเหมือนเครื่องยนต์สมัยใหม่ แต่มันเป็นจังหวะหนักแน่น... จังหวะที่เหมือนหัวใจของคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับทะเลจริงๆ “ทำไมต้องเป็นตอนนี้ครับ” ตะวันถามขึ้น ขณะที่เรือเริ่มแล่นห่างจากฝั่ง ทิ้งเงาของท่าเทียบเรือให้เล็กลงเรื่อยๆ สิงห์ไม่ละสายตาจากผืนน้ำเบื้องหน้า มือหยาบกร้านกุมพังงาเรือไว้มั่น “ปลาที่หากินยากที่สุด คือปลาที่อยู่ในที่ลึกและซ่อนตัวใต้คลื่นใหญ่ นายอยากรู้ไม่ใช่หรือว่าทำไมผมถึงอยู่ที่นี่ได้โดยไม่แคร์สายตาใคร ก็เพราะทะเลมันไม่เคยโกหก มันสอนให้เรารู้จักจังหวะนรก... จังหวะที่ควรอยู่นิ่ง และจังหวะที่ควรพุ่งชน” พวกเขาแล่นผ่านเขตน้ำตื้นเข้าสู่ความเวิ้งว้างของท้องทะเลสีครามเข้ม ตะวันมองไปรอบๆ ไม่มีเงาของสื่อมวลชน ไม่มีกล้องถ่ายรูป มีเพียงความโดดเดี่ยวที่สิงห์ตั้งใจมอบให้เป็นบทเรียน “ดึงอวนทางนี้” สิงห์ออกคำสั่งกะทันหัน ตะวันรีบเข้าไปช่วย แม้จะเป็นอดีตเชฟที่เคยจับตะหลิวหรูหรา แต่งานหนักบนเรือนี้ไม่มีความปรานี มือของเขาเริ่มถลอกจากการเสียดสีของเชือกหยาบ แต่สิ่งที่น่าตื่นเต้นกว่าคือสิ่งที่ติดขึ้นมากับอวน มันไม่ใช่ปลาเศรษฐกิจทั่วไป แต่เป็นปลาเก๋าถ่านตัวโตที่ดูสง่างามแม้จะดิ้นรนอยู่ในความตาย “นายเห็นไหม” สิงห์ชี้ให้ดูปลาที่ดิ้นอยู่บนพื้นเรือ “มันไม่ได้สู้เพื่อจะชนะ แต่มันสู้เพราะมันคือสัญชาตญาณชีวิตของมัน ถ้าวันนี้เราปล่อยให้คนอื่นกำหนดทิศทางชีวิตเราเหมือนปลาในอวนที่รอวันเข้าเขียง นายก็ไม่ต่างอะไรกับเศษขยะที่ถูกคลื่นซัดมาทิ้งไว้ที่หาด” คำพูดนั้นแทงใจตะวันเข้าอย่างจัง เขาหยุดมือและเงยหน้ามองสิงห์ ชายผู้แข็งกร้าวคนนี้กำลังสอนให้เขา ‘รบ’ ด้วยวิถีของชาวเล “แล้วถ้าผมตัดสินใจจะสู้... สิงห์จะยืนข้างผมไหม” ตะวันถาม เสียงของเขาหนักแน่นขึ้นผิดกับอาการสั่นเครือเมื่อช่วงเช้า สิงห์หยุดมือที่กำลังปลดปลาออกจากอวน เขาสบตาตะวัน สายตาของเขามีความอ่อนโยนซ่อนอยู่อย่างมิดชิดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉย “ผมไม่ได้ยืนข้างใคร ผมยืนบนเรือลำเดียวกับคนที่จะไม่ยอมให้คลื่นลูกไหนคว่ำเราได้ง่ายๆ ต่างหาก” บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ลมทะเลที่เคยพัดเอื่อยกลับทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับท้องฟ้ากำลังตอบรับคำตัดสินใจของตะวัน ทันใดนั้น สัญญาณวิทยุสื่อสารบนเรือก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยเสียงที่คุ้นเคย... เสียงของนักข่าวคนหนึ่งที่ตะวันพยายามหนีมาตลอด “เราเจอพิกัดแล้วครับ... อยู่ห่างจากฝั่งราวสิบไมล์ทะเล เขากำลังอยู่กับไอ้เจ้าของเรือประมงที่กบดานอยู่ตรงนั้น... เตรียมกล้องให้พร้อม อย่าให้มันหนีรอดไปได้อีก!” ตะวันหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองรอบตัว ความเงียบสงบที่เขาทะนุถนอมมาตลอดถูกทำลายลงอย่างยับเยิน สิงห์หันมามองตะวันด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าคันเร่งเรือไว้มั่น “ตัดสินใจซะตะวัน... จะนั่งหลบอยู่หลังอวนปลาเน่าๆ นี่ แล้วให้เขาถ่ายรูปตอนนายกำลังหนี หรือจะลุกขึ้นยืนให้เต็มความสูง แล้วเผชิญหน้ากับมันในฐานะผู้ชายที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว?” เสียงเครื่องยนต์เรือกระชากดังขึ้นจนตัวเรือสั่นสะท้าน ขณะที่เรือเร็วลำหนึ่งปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า มุ่งหน้ามาทางพวกเขาด้วยความเร็วสูง ทิ้งรอยแยกของคลื่นเป็นทางยาวดุจคมมีดที่กำลังพุ่งเข้าหาชีวิตใหม่ที่ตะวันเพิ่งเริ่มสร้าง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท้องทะเลผืนนี้และเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ ลมทะเลพัดรัก