ความทรงจำในจานอาหาร

"อย่าเพิ่งคีบปลาชิ้นนั้น!" เสียงตะโกนของตะวันไม่ได้ดังจนน่าเกลียด แต่ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจของคนครัวที่หวงแหนงานศิลปะบนจานอาหาร มือหนาของคนงานประมงร่างยักษ์ชะงักค้างกลางอากาศ ตะหลิวในมือของตะวันเคาะขอบกระทะเหล็กเบาๆ เป็นจังหวะที่ทำให้บรรยากาศในโรงครัวชั่วคราวริมหาดเงียบสนิทลงทันตา "ใจเย็นครับไอ้หมึก... เครื่องแกงของผมยังไม่ระอุเข้าเนื้อดี ถ้ามึงคีบตอนนี้ รสชาติความหวานจากเนื้อปลาสีทองตัวนี้จะหายไปครึ่งหนึ่ง" ตะวันพูดพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เขาไม่ได้ดุ แต่ดวงตาคมกริบที่เคยผ่านสนามรบในห้องครัวระดับมิชลินสตาร์กำลังจดจ้องแกงส้มในหม้อดินใบใหญ่ด้วยความพิถีพิถัน นายหัวสิงห์ที่ยืนพิงวงกบประตูไม้เก่าๆ กอดอกมองภาพนั้นด้วยแววตาที่อ่านยาก เขาเห็นชายหนุ่มอดีตเชฟเมืองกรุงค่อยๆ บรรจงตักน้ำแกงสีส้มสดใสราดลงบนเนื้อปลาที่สุกกำลังดี กลิ่นฉุนของเครื่องแกงใต้ที่ตำเองกับมือผสมกับกลิ่นไอทะเลที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานพับ มันเป็นกลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณความหิวของคนงานบนเรือทุกคนให้ตื่นตัว "แกงส้มสูตรคนใต้บ้านผม ถ้าไม่ถึงเครื่อง ก็เหมือนคนไม่มีวิญญาณนะครับ" ตะวันพูดลอยๆ ขณะวางหม้อลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวที่เหล่าคนงานจับจองที่นั่งรออยู่แล้ว คนงานนามว่า 'หมึก' หัวเราะร่วน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก "แหม่ คุณตะวันครับ พวกผมมันก็แค่พวกเค็มแดดกินปลาทูกับน้ำพริกเป็นหลัก จะไปรู้ซึ้งถึงรสชาติฝรั่งเศสอะไรนั่นหรอก แต่กลิ่นมันฟ้องครับ... กลิ่นมันเตะจมูกจนผมแทบอยากจะซดน้ำแกงเพียวๆ เลย" ตะวันยิ้มรับ เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาปรุงไม่ใช่แค่แกงส้ม แต่คือความเคารพที่มีต่อคนเหล่านี้ คนที่ยอมฝ่าคลื่นลมไปหาปลาเพื่อให้เขาได้มีวัตถุดิบชั้นยอดมาฝึกฝีมือในวันที่เขาสูญเสียแพชชั่นไปหมดสิ้น "ตักกินได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้ผมตั้งใจทำเต็มที่" ทันทีที่เสียงอนุญาตจบลง บรรยากาศเงียบสงบก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระทบกันของช้อนสังกะสีและจานข้าว ความเงียบงันปกคลุมไปชั่วครู่เมื่อคำแรกของแกงส้มเข้าปากทุกคน รสสัมผัสที่เผ็ดร้อนจี๊ดจ๊าด ตามด้วยความเปรี้ยวจากมะขามเปียกและความหวานล้ำลึกของเนื้อปลาที่สดจนเด้งสู้ลิ้น มันทำให้คนงานที่เคยกร้าวแกร่งต้องชะงักไป นายหัวสิงห์เดินเข้ามาใกล้ขยับเก้าอี้ไม้ตัวที่ว่างข้างตะวัน เขานั่งลงแล้วหยิบช้อนขึ้นมาตักน้ำแกงชิมอย่างใจเย็น เขาสบตากับตะวันครู่หนึ่ง สายตานั้นมีความซับซ้อนบางอย่างซ่อนอยู่ "คุณใส่ 'ความหลัง' ลงไปในนี้ด้วยหรือเปล่าครับ" นายหัวสิงห์ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงความนัย ตะวันชะงักมือที่กำลังถือทัพพี "คุณหมายความว่ายังไงครับ" "รสชาติมันไม่ได้แค่เผ็ดหรือเปรี้ยว... แต่มันมีกลิ่นของความพยายามที่จะลืมอะไรบางอย่าง และการยอมรับอะไรใหม่ๆ เข้ามา" สิงห์พูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตเชฟหนุ่ม "เหมือนคุณกำลังบอกลาใครบางคนผ่านจานอาหารจานนี้" ตะวันนิ่งไป ความเงียบนั้นทำเอาอากาศรอบข้างดูจะหนาแน่นขึ้น เขาค่อยๆ วางทัพพีลงแล้วถอนหายใจยาว "ผมนึกว่าตัวเองซ่อนมันไว้มิดแล้วเสียอีก" "คนอยู่กับทะเล... ก็ต้องเห็นคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นธรรมดาครับ ของแบบนี้ปิดบังกันยาก" บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนงานที่วิ่งกระหืดกระหอบมาจากทางท่าเรือ เขาหยุดยืนหน้าโรงครัวด้วยท่าทางตื่นตระหนก สีหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนเห็นผี "นายหัวครับ! นายหัวสิงห์!" ชายคนนั้นตะโกนเสียงหลง "เรือตรวจการณ์ของทางการเข้ามาจอดที่หัวอ่าวแล้วครับ พวกเขาสั่งให้ระงับการออกเรือทุกลำทันที... ผมว่าเรื่องคดีลักลอบขนของเถื่อนที่ไอ้พวกนั้นทิ้งปมไว้คราวก่อน มันเริ่มลามมาถึงเรือเราแล้วครับ!" ตะวันหันไปมองนายหัวสิงห์ทันที เห็นสันกรามของชายหนุ่มร่างสูงขบแน่นจนนูนชัด มือที่ถือช้อนอยู่สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธที่พุ่งพล่าน "พวกมันไม่จบใช่ไหม" นายหัวสิงห์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาทาบทับลงบนโต๊ะอาหาร ลบเลือนความอบอุ่นเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น "ถ้าพวกมันจะเล่นเกมนี้ ก็เตรียมรับมือกับคลื่นพายุที่จะซัดถล่มพวกมันได้เลย" เขาก้าวเท้าออกไปที่ประตู แต่ก่อนจะพ้นเขตโรงครัว นายหัวสิงห์หันกลับมามองตะวันอีกครั้ง สายตาที่เคยดูเย็นชาบัดนี้กลับมีความห่วงใยพาดผ่านอย่างชัดเจน "ตะวัน... ต่อให้พรุ่งนี้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย แต่ถ้าคุณยังมีฝีมือทำกับข้าวแบบนี้ไว้รอรับผมกลับมา... ผมสัญญาว่าผมจะกลับมาให้ได้" สิ้นคำพูดนั้น นายหัวสิงห์ก็เดินหายออกไปสู่ความมืดมิดของยามเย็น ทิ้งให้ตะวันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นแกงส้มที่ยังคงอุ่นร้อน แต่หัวใจของเขากลับหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเสียงฝีเท้าปริศนาอีกกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังโรงครัว พร้อมกับเสียงปลดล็อกปืนที่ดังชัดเจนจนน่าขนลุก! "ไม่ต้องขยับ... เชฟ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในท้องทะเลแห่งความทรงจำนี้ครับ หวังว่ารสชาติของวันนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านอิ่มเอมใจนะครับ ลมทะเลพัดรัก